Coaching pt. 2

“De vorige keer was je heel snel met je reflectie, maar neem nu maar even de tijd ervoor.” zei mijn coach de laatste keer tegen mij. Nu een week later merk ik dat ik er als een berg tegenop zie om te gaan reflecteren wat er in de laatste sessie allemaal is gebeurd en dat ik er misschien ook wel een beetje voor ben ‘weg gelopen’. Nu wil het ook niet helpen als direct daarna je beide kinderen ziek worden, maar achteraf gezien maakte ik in mijn vrije uren wel andere keuzes omdat ik niet zoveel zin had om terug te gaan naar dat moment. Wat ook oké is. Alleen om verder te kunnen gaan, is het wel noodzakelijk (voor mij) om er even op terug te kijken. Om te reflecteren. Dus, here we go….

Het ijsbergmodel van McClelland
“Wist je dat 5% van ons gedrag bewust gedrag is? We denken dat dit percentage hoger ligt, maar integendeel.” Aan de hand van het ijsbergmodel van McClelland legde ze mij dit principe uit. Boven de wateroppervlakte zit het topje van de ijsberg. Hier bevindt zich zichtbaar gedrag, kennis en vaardigheden. Onder de waterlijn bevinden zich de opvattingen, zelfbeeld, normen en waarden, persoonlijke eigenschappen, overtuigingen en motieven (meer informatie hierover vind je hier).

Ik weet nog dat ik het verhaal helemaal niet volgde. Zij had het door, want volgens mij keek ik haar schaapachtig aan. Ik weet niet waar het door kwam, maar de woorden drongen niet tot mij door. We lieten dat dus even voor wat het was en gingen een oefening doen. Een levenslijn oefening. Hiervoor namen we een ‘overtuiging’ van (over) mijzelf waar ik tegen aan loop. Zelf had ik al bemerkt in de weken daarvoor dat ik tegen een hoge bewijsdrang aan liep. Ik moet mijzelf bewijzen. Dit uitte zich vooral in de uren die ik in mijn onderneming stop tussen alle bedrijven door. Maar deze bewijsdrang is natuurlijk niet van de laatste tijd, deze is er altijd geweest. Dus dit werd het uitgangspunt voor mijn levenslijn.

Levenslijn
Ik ben gewend dat je bij coaching oefeningen doet, dus ik vond het niet vreemd om te gaan staan en in te beelden dat ik over mijn levenslijn liep. “Hoe oud denk je te worden?” vroeg ze mij. “Ik ga er vanuit dat ik 80 mag worden, op z’n minst. Maar ik hoop 90.” We gingen er tussen in zitten, op 85. Het beginpunt van de lijn was 35 en het eindpunt 85. Vervolgens mocht ik bepalen in welke ‘sprong’ we naar de volgende leeftijd gingen. Zo doorliepen we de oefening.

Terwijl ik een stap maakte naar de gekozen leeftijd, liep mijn coach met mij mee. Bij elke leeftijd benadrukte ze mijn bewijsdrang. Ik moest mij dit inbeelden en dan onderzoeken waar ik het voelde in mijn lichaam. Bij de eerste stap voelde ik al een bepaalde druk op mijn borst ontstaan en bij de tweede stap kwam er een knijpend gevoel in mijn keel bij. Ik dacht toen al bij mijzelf “Shit, dit wil ik helemaal niet. Ik wil mij helemaal niet zo voelen. Wat doe ik mezelf toch aan?” Mijn ratio wilde het ook steeds over nemen, waardoor ik er ook nog eens een ‘intern gevecht’ bij kreeg. Bij de leeftijd 45 stond ik te wankelen op mijn benen en werd ik emotioneel. Hoe had het zover kunnen komen?

Vervolgens wilde ik naar 65 jaar. Ik bedacht mij dat dát de leeftijd was waarop ik misschien wel oma ben en bijna met pensioen kan gaan. Lekker genieten van het leven. Maar wat er toen gebeurde had ik niet voor mogelijk gehouden. Mijn hoofd werd stil, de druk verdween op mijn borst en in mijn keel. Maar ook alle emotie en energie stroomden uit mijn lichaam. Ik voelde mij een leeg lichaam, een omhulsel, en kon ook niet meer denken. “Je voelt echt helemaal niets meer hé?” Nee, ik voelde helemaal niets meer. Niks, nadda, noppes. Er was slechts ruimte voor één gedachte en dat was de gedachte dat ik dit leven niet wil. “Wil je nog verder? Jij bepaalt het.” Hoewel ik bij 65 jaar eigenlijk al niets meer was dan een zielloos lichaam, wilde ik toch verder, naar 70. Maar het leek wel alsof mijn levenslijn stil was komen te liggen. Er was niets meer. Ook niet bij 70. Er was alleen nog maar leegte.

Aan het einde van de oefening duurde het zeker 5 minuten voordat ik weer normaal kon denken, voordat mijn energie weer begon te stromen en voordat ik ‘terug op aarde’ was. Ik besefte mij vrijwel direct dat ik op deze manier niet door kan gaan. Niet alleen bezorg ik mijzelf mentaal én lichamelijk enorm veel problemen, ik zal niet eens de 85 jaar halen! Op mijn 65ste zal ik uitgeblust zijn. Dit besef hakte er enorm in bij mij en daar heb ik dan ook echt even van bij moeten komen.

Hoewel ik het een hele pittige sessie vond, was ook deze enorm waardevol. De manier waarop het besef kwam was misschien niet leuk, maar in mijn geval wel nodig. Soms moet je eerst voelen/ervaren wat de gevolgen kunnen zijn van bepaald bedrag, althans IK denk ik wel. Als afsluiting van de sessie mocht ik een plaatje uitzoeken uit een grote stapel kaarten, die ik de komende tijd als soort van ‘reminder’ voor mijzelf zou nemen.

Ik koos een plaatje met een groep husky honden in de sneeuw op een grote lege oppervlakte. Zij koos voor mij een plaatje met daarop allemaal vlaggen op een rij. Ik nam hier een foto van en heb dit ingesteld als achtergrond op mijn telefoon. Waarom? Zodat ik elke dag herinnert wordt aan twee dingen: (1) vertrouw op jezelf en de mensen om je heen, want vallen die allemaal weg, blijft er niets meer over dan leegte, (2) dus wees niet zo streng voor jezelf en laat het soms maar gewoon wat meer wapperen.

Stapje voor stapje komen we er wel. Rome also wasn’t build in a day.

Origineel gepost op 27 december 2019, via Schrijven Met Hartjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *