Dat meisje is goed genoeg

Wie mij volgt op Instagram heeft kunnen zien dat ik zo’n vier weken geleden naar Maximum Potential ben geweest. Een evenement van Michael Pilarczyk en Cindy Koeman. Men noemt het life changing en dat is het ook echt. Althans wel voor mij. Na Maximum Potential was het mij dan ook duidelijk waar ik aan moet, of beter gezegd WIL gaan werken. Qua eigenwaarde valt er nog wel wat winst te behalen en met dat zoekwoord ging ik op zoek naar een coach. En die vond ik in Klementine Vis (klementine.nl).

Ik heb zojuist het eerste (of nou ja eigenlijk tweede) coaching gesprek gehad en WOW. Wat was dit een hele mooie en bijzondere ervaring. Het bevestigt voor mij dat ik de juiste keuze heb gemaakt qua coach. Des te specialer is het als ik mij bedenk dat deze coach een paar maanden geleden bij mij op het pad is gekomen dankzij het UWV (ik heb haar ontmoet tijdens de training die ik daar volgde). Alsof het zo heeft moeten zijn.

Eigenlijk had ik twee weken geleden al een eerste coaching gesprek, alleen noemden we het een verkennend gesprek. Een gesprek waarin we gingen kijken of zij wat voor mij kan betekenen, maar ook liet ze mij ervaren hoe zij te werk gaat. We gingen dan ook direct een oefening doen aan de hand van een situatie die mij die dag aardig dwars zat. Dankzij de oefening kwam er een besef in mij los, namelijk dat IK degene ben die het mijzelf zo verdomde moeilijk maakt af en toe. Niet mijn vriend, niet mijn kinderen, niet mijn ouders, niet de buitenwereld.. nee ikzelf. Daar heb ik een paar dagen lichamelijk heel erg last van gehad. Alsof er van alles loskwam in mijn lijf.

Vandaag hadden we de intake waarbij we mijn coaching vraag gingen vaststellen. Daarna deden we weer een oefening, namelijk: teken een tafelmoment van toen je 10 à 12 jaar oud was. Ik snapte er eerst niets van, maar begon gewoon. Ik probeerde mij niet te ergeren aan mijn tekenkunsten, want daar ging het toch niet om. Ik zei tegen mijzelf dat er nu even geen ruimte was voor perfectionisme (haha).  Vervolgens ging zij mijn tekening bekijken en benoemen wat zij zag, wat haar aandacht trok, wat het met haar deed en waar ze vragen over had. Terwijl zij dit deed mocht ik niets zeggen (wie mij goed kent, weet dat dit lastig voor mij is). Dit vond ik een heel bijzondere ervaring. Je wilt namelijk direct reageren, maar die ruimte heb je niet. Hierdoor heb je geen andere keuze dan echt open te staan voor hetgeen wat je hoort. Hierdoor ging ik weer terug naar vroeger en kwamen er allemaal emoties in mij los.

Toen ze hiermee klaar was en ik dus weer mocht praten, dacht ik dat we het echt gingen hebben over wat zij zag in de tekening. Dat er iets lag in die specifieke periode of in dát moment. Echter, bleek later, kreeg het gesprek een hele andere wending en hadden we het opeens over een andere periode in mijn leven waar ik nu met hele (ver)oordelende ogen op terug kijk. Een periode waarin ik in MIJN ogen niet goed genoeg was.

Terwijl zij de juiste vragen stelde, kwam beetje bij beetje bij mij het besef binnen dat deze periode oké is. Dat die er ook gewoon mocht en misschien zelfs wel moest zijn. Toen alles echt was geland, gebeurde er iets bijzonders. Ik voelde mij uit mijn hoofd gaan, waardoor de energie begon te stromen door mijn lichaam. Alsof er een barrière in mijn hoofd was doorbroken en MIJN energie vrij kwam. Er kwam een rust over mij heen en de spanning in mijn schouders werd een stuk minder. Afsluitend deden we nog een ontspanningsoefening. Een hele mooie oefening. Ik deed vervolgens mijn ogen open met het gevoel alsof ik zojuist een 2 uur durende massage achter de rug had. Wow….

Dit soort coaching past heel goed bij mij. Ik geloof namelijk in energie. In mijzelf en in alles om mij heen. Ik geloof heel erg in ademhalingsoefeningen en dat het lichaam sterk reageert op wat er allemaal in het hoofd gebeurd. Ik geloof oprecht in de kracht van je gedachtes (been there, done that).

Terugkijkend op dit gesprek, besef ik mij nu nog veel meer. Ik besef mij dat de emoties die tijdens dat moment van de tekening naar boven kwamen, eigenlijk niet zoveel te maken hadden met de gebeurtenissen, maar dat ik echt even heel verdrietig werd om hoe hard dat kleine meisje heeft moeten knokken vroeger. Als ik er nu over nadenk, was het mijn moederhart die huilde. Het meisje dat aan die tafel zat heeft het vroeger echt niet altijd makkelijk gehad, maar zich wel verdomde goed staande weten te houden. En nu jaren later is dat meisje volwassen en eigenlijk heel erg veroordelend naar dat kleine meisje, wat echt oneerlijk is. Dat heeft zij namelijk niet verdiend! Dat kleine meisje deed ook haar best en volgde de normen/waarden die haar waren meegegeven. Dat meisje had weinig ruimte voor haar eigen stem, was heel erg zoekende naar wie zij eigenlijk was, en dus is het toch volkomen logisch dat ze niet altijd de juiste keuzes heeft gemaakt. Niemand is perfect en zij ook niet. En uiteindelijk hebben die keuzes haar toch gebracht tot waar ze nu is?

Ik besef mij nu dat ik op dat moment moest huilen omdat dat meisje eigenlijk gewoon een dikke knuffel nodig had. Een hele dikke knuffel en lieve woorden. Dat meisje verdient geen veroordelingen. Want dat meisje is goed genoeg. Méér dan goed genoeg.

(Origineel gepost op 28 november 2019, via Schrijven Met Hartjes)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *