Moms have superpower

“Moms have superpower” staat er deze week op mijn familieplanner te lezen (van Zoedt). Waarschijnlijk vanwege het feit dat het zondag 12 mei moederdag is. Moederdag. Een dag waarop moeders in het zonnetje worden gezet, omdat ze dat verdienen. Omdat ze elke dag weer hun superpower gebruiken. Omdat ze elke dag weer onvoorwaardelijke liefde schenken aan hun kroost. Omdat ze elke dag al die ballen in de lucht houden. Ik ook. Ik ben ook zo’n moeder. Althans, ik probeer het. Want mijn superpower is momenteel op. Stiekem, of misschien ook niet zo stiekem voor wie mij al een tijdje volgt, eigenlijk al veel langer. Hoe ik dagelijks weer enigszins weet te functioneren, komt simpelweg door de onvoorwaardelijke liefde die ik heb voor mijn gezin. Voor mijn kinderen en mijn lief. Zij zijn dan ook mijn drijfveer om mijn superpower weer terug te winnen. En aangezien het mij alleen niet lukt, zoek ik daar hulp voor.

Ik voel al heel lang dat het niet goed gaat, maar op de een of andere manier was er nog mijn werk (sort of) wat de nodige afleiding bood. Nu ik sinds twee weken in de WW zit, is dat gat waar ik in ben gevallen wel wat dieper dan ik had verwacht. Heel veel dieper. Het gepieker is begonnen.

Vorige week brak ik nadat mijn dochter een paar opmerkingen plaatste over mijn buien (vaak chagrijnig, moe, snel boos) en zij was de spiegel die ik schijnbaar nodig had. Ik besefte op dat moment dat het zo echt niet langer gaat en dat ik hulp nodig heb.

Ik had daarom vandaag een intake bij de praktijkondersteuner GGZ van de huisartsenpraktijk. Woensdag zei ik tegen mijn lief dat het niet langer meer ging en dat ik hulp ging zoeken. Donderdag zat ik bij de huisarts en vandaag kon ik al terecht voor een intake. Dit ging wel heel snel.

Maar ik ben er blij om. Heel blij. Want ik herken mijzelf op sommige dagen gewoon niet en dat vind ik niet leuk. En ik denk mijn gezin ook niet. Dus ik wil werken aan mijzelf en voor eens en altijd afrekenen met de zaken waar ik maar constant tegen aan loop. Hoezo rode draad?

Ik ben nu door verwezen naar Dimence en kan in de tussen tijd online modules volgen via een platform waar de praktijkondersteuner mij voor heeft aangemeld. Op die manier kan ik, terwijl ik wacht op Dimence, al bezig met ‘werken aan mijzelf’. En daar ben ik klaar voor. Deze moeder wil haar superpower namelijk terug.

Alhoewel, met power ben ik op dit moment ook al wel tevreden.

Origineel gepost op 6 mei 2019, via Schrijven Met Hartjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *