Coaching pt. 3

Inmiddels is het alweer twee weken geleden dat ik mijn derde coachingsessie had. Het was een hele bijzondere coaching, want dit was voor het eerst dat ik tijdens de coaching geen ‘AHA’ moment had maar compleet vast liep. Hoe hard ik mijn best ook deed om voor mijzelf antwoorden te vinden, het lukte mij niet. Ik wist niet waarom ik vast liep op een bepaald onderdeel van de oefening en dat zorgde voor een leegloop van mijn energie. Ik wilde iets ‘weer eens’ goed doen en dat lukte mij niet. Mijn moment van reflecteren was dan ook nog niet aan bod gekomen in de afgelopen weken. Wat viel er nou echt te reflecteren? Totdat ik vandaag het tussentijdse evaluatie formulier van de coaching invulde en het kwartje ineens viel bij mij. Soms hoef je niet alle antwoorden te weten om verder te kunnen gaan.

Oefening
Tijdens de derde coachingssessie deden we weer een oefening. We namen een situatie die als uitgangspunt diende en gingen vervolgens ‘aan de slag’. De precieze oefening weet ik niet meer, maar er lagen kaartjes op de grond en bij elk kaartje ging ik voor mijzelf de situatie toelichten, eventueel analyseren en onderzoeken waar ik het voelde in mijn lichaam. De kaartjes lagen in een 8 vorm op de grond. Het bovenste rondje was de situatie, het onderste rondje was acceptatie en verandering van gedrag/zienswijze. Tenminste dat denk ik, want bij het onderste rondje liep ik al compleet vast bij het eerste kaartje, de situatie accepteren.

We hadden als uitgangspunt een situatie uit het verleden genomen waarbij ik een gesprek met mijn leidinggevende aan ging, omdat ik het ergens niet mee eens was. Mijn collega’s werd onrecht aan gedaan en dat kon ik niet aanzien. Bij het doen van de oefening kwam ik op een gegeven moment tot de conclusie dat ik in dat soort situaties helemaal geen ‘gesprek’ aan ging. Nee. Ik wilde alleen maar mijn zin krijgen. En wanneer ik dat niet kreeg? Dan veranderde ik in een drie jarige stampvoetende kleuter. Dit werd vooral duidelijk toen we in de oefening naar het onderste rondje wilden gaan. “Kan jij accepteren in zo’n situatie dat jij niet je zin krijgt en dat iemand er gewoon anders over denkt?” Nee, dat kon ik niet.

Waarom?
De afgelopen twee weken heb ik mijzelf geregeld afgevraagd hoe dat toch kan. Waarom ik, op het moment dat iemand onrecht wordt aangedaan, ten eerste voor die persoon wil opkomen en ten tweede dan niet akkoord kan gaan met een ‘nee’. Was het iets uit mijn verleden? Ben ik vroeger gewoon te veel verwend? Kreeg ik altijd mijn zin? Maar ja, als dat het is waarom heb ik dat gevoel van onrecht dan alleen bij anderen en niet bij mezelf? Voor mijzelf deed ik dit soort dingen namelijk niet. Voor mijzelf accepteerde ik het dat het zo was of liet ik gewoon over mij heen lopen.

Het besef
Tijdens het invullen van het evaluatieformulier zat deze vraag mij nog steeds dwars. Waarom deed ik dit toch? Wat is er vroeger gebeurd dat ik dit gedrag vertoon? Totdat er ineens een kwartje bij mij viel. Een ‘AHA’ moment. Wist ik het ineens? Nee, ik wist het nog steeds niet. Maar ik besefte mij wel ineens dat het voor mij eigenlijk geen reet meer uitmaakt waarom ik dat gedrag vertoonde. Voor mij is het veel belangrijker dat ik dit gedrag verander en dat ik leer van al die situaties.

De schuld ergens neer leggen
Één van de vragen op het evaluatieformulier was welke inzichten ik tot nu toe had gekregen. Het zijn er veel, maar eentje is dat ik niet voor alles een schuldige hoef aan te wijzen. Mijn jarenlange gedragspatroon zat ‘m in de schuld zoeken bij mijzelf en anders bij een ander. Pas dan was het soort van oké voor mij. Ook voor mijn probleemvraag was het enorm belangrijk voor mij dat ik wist ‘waarom’. Alleen besef ik mij nu dat dit niet vanuit een ‘mijn gedrag begrijpen’-standpunt was, maar simpelweg vanuit een ‘dan weet ik bij wie de schuld ligt’-standpunt. Maar ik hoef niemand de schuld te geven, wat geweest is is geweest. Ik kan nu alleen maar leren van die situaties en het gedrag veranderen waar ikzelf tegenaan loop. En ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar ik denk dat ik met dit besef alweer een heel eind op weg ben.

Je hoeft niet altijd alle antwoorden te hebben
Ik dacht oprecht dat het voor mij van belang was om overal antwoord op te hebben. Waarom ik bepaalde dingen heb gedaan. Waarom ik bepaald gedrag vertoon. Maar niet alleen besef, maar VOEL ik ook echt, dat het voor mij niet (langer meer) nodig is om op alles een antwoord te hebben. Soms is het namelijk oké om een situatie niet tot op de bodem toe te onderzoeken. Om de situatie te accepteren zoals die was en op het moment dat je gedrag hierin je niet bevalt, dat gedrag simpelweg aan te passen.

It isn’t what you did in the past that will affect the present.
It’s what you do in the present that will redeem the past and
thereby change the future.

Paulo Coelho

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *