Team dokter of team doorgaan?

De hele week voel ik mij al niet fit. Ik heb een druk op mijn hoofd, op mijn oren en ik voel me constant ‘licht’ in het hoofd. Ondanks dat ik geen koorts heb en de lichte spierpijn ook niet doorzet, heb ik wel rust genomen. Ik voelde aan alles dat ik even een stap terug moest doen. Toch begon het mij enorm te irriteren, want na vier dagen semi rusten, bleef de situatie een beetje hetzelfde. Ik besloot dus om vandaag naar de huisarts te gaan. Iets wat ik voorheen nooit deed. Ik was namelijk nooit ziek (yeah right) en de huisarts kon mij toch nooit iets zinnigs vertellen. Dus waarom zou ik dan gaan? Inmiddels weet ik wel beter.

Team dender maar lekker door
Ik was altijd team door gaan. Dit hield ik in stand door maar te blijven verkondigen dat ik nooit ziek was en als ik dat wel was dan was mijn motto ‘Zolang ik nog op mijn benen kan staan kan ik ook werken’. Hoe vaak ik wel niet op paracetamol probeerde te functioneren. Foi. Maar het ergste is nog wel dat ik hier hartstikke trots op was. Ik was trots op het feit dat ik altijd maar doorbeukte en nooit naar de dokter ging. Nu ik dit zo op schrijf kan ik mezelf alleen maar des te meer voor mijn hasses slaan. Het is maar waar je trots op bent…insert shaking my head emoticon.

Team dokter
Zoals ik al zei weet ik inmiddels beter. Luister ik ook beter naar mijn lichaam en is het dus ook niet zo verrassend dat ik in de 1,5 jaar dat ik bij mijn nieuwe huisarts zit, al zes keer op bezoek ben geweest. Voor mijzelf (als je de keren met de kids meerekent kom ik wel wat hoger uit). Ik denk dat dit nog vaker is dan dat ik bij de andere huisarts ben geweest. En dan te bedenken dat ik tijdens mijn kennismaking met mijn nieuwe huisarts zei: ‘Oh maar u gaat mij toch amper zien, want ik ga nooit naar de dokter.’ En ook hier was ik zó enorm trots op.

Ziek zijn is voor mietjes
Hoewel ik zelf dus nooit toegaf aan het ziek zijn (ik kan mij nog herinneren dat ik na een hersenschudding twee weken later gewoon weer ging werken, omdat ik vond dat ik dat prima kon) heb ik ook jaren gewerkt voor werkgevers waar ‘je ziek melden’ niet echt werd gewaardeerd. Ze zeiden het nooit, maar je voelde je altijd bezwaard om je ziek te melden. Dit was meestal het geval bij onveilige werksituaties. Je raadt het al, ik meldde mij bijna nooit ziek en als ik het wel was dan dwong ik mijzelf alsnog om te gaan.

Moeders kunnen niet ziek zijn
Voordat ik moeder werd hoorde ik moeders altijd zeggen dat zij nooit ziek kunnen zijn. Toen ik moeder werd vijf jaar geleden en voor het eerst ziek werd was ik het daar dan ook echt mee eens. Even rustig uitzieken op bed zat er niet in voor mijn gevoel. Want tja, wie moest de kinderen doen? Wie moest zorgen voor het huishouden? Ook op dit gebied weet ik eindelijk beter.

Moeders kunnen WEL ziek zijn
Moeders kunnen niet ziek zijn is een uitspraak die wij moeders ZELF in stand houden en het is een uitspraak waar ik het niet (meer) mee eens ben. Want hoe vaak ga jij wel niet als je ziek bent uiteindelijk ‘toch maar even’ iets doen. Toch maar even het huishouden, toch maar even koken, toch maar even de kids vermaken? Best wel vaak waarschijnlijk. En dat terwijl je ook een partner hebt (ik weet dat deze situatie anders kan zijn als je alleenstaande moeder bent). Maar waarom doe je dat? Waarom laat je je partner het niet gewoon opknappen? Waarom ga je uiteindelijk toch over stag als je kinderen maar aan je bed komen? Waarom houd je niet gewoon voet bij stuk en blijf je in bed liggen? Of beter gezegd, waarom vraag je niet om hulp en als je hulp krijgt, waarom accepteer je die dan niet?

Moeders kunnen (/weten) het beter
Heeft het er mee te maken met dat we denken dat wij zelf alles beter kunnen? Dat wij vinden van onszelf dat we niet ziek mogen zijn? Ik vind het wel een interessant vraagstuk waarom moeders denken en vinden dat ze niet ziek kunnen zijn. Vanuit eigen perspectief weet ik dat ik altijd vond dat ik het beter of sneller deed. Zelfs als ik ziek was.

Waarom?
Maar waarom zou je, als je ziek bent, hier niet gewoon aan toegeven? Waarom is het nodig om door te denderen? Waarom zou je partner niet dingen kunnen doen als je ziek bent? Of mensen in je omgeving? Waarom zouden moeders niet, net als ieder ander, gewoon ziek kunnen zijn? Waarom denken wij moeders dat we onmisbaar zijn in het gezin? Of is dat gewoon hetgeen wat wij het liefste in stand willen houden? Dat we onmisbaar zijn?

Team ‘luister naar je lichaam

Of je nou team dokter of team doorgaan bent. Ik denk dat iedereen beter voor team ‘luister naar je lichaam’ kan gaan. Dit is een veel betere instelling, want hiermee voorkom je dat je over je grenzen heen gaat. Dat je straks nog verder van huis bent, omdat je al je reserves hebt opgemaakt. Deze instelling is er pas eentje om trots op te zijn, want dat betekent dat je lief bent voor jezelf en je eigen grenzen heel goed kent en bewaakt.

En ik denk dat wanneer wij moeders wat meer zouden los laten, wat meer aan de partners over zouden laten, dat we dan prima ziek kunnen zijn. Net als ieder ander. Want ziek = ziek. Ook wanneer je een moeder bent.

Liefs,
Nynke

Photo by Kelly Sikkema on Unsplash

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *