Nog maar 19 dagen te gaan (als we geluk hebben)

De eerste twee dagen van, wat we nu nog denken, 21 dagen thuis zitten met de kids zit erop. Hoewel ik van mening ben dat ik er niet te veel over moet gaan klagen, vind ik wel dat ik het mag delen. Alles wat ik met De Werkende Moeder doe draait namelijk om echtheid. Echtheid in het leven, echtheid in het moederschap. Ik ga het niet over het ‘hij die niet genoemd mag worden’-virus hebben, dat laat ik aan anderen over. En trouwens, daar ben ik ook veel te moe voor. Want zodra ik deze blog af heb ga ik naar bed, ik ben gesloopt. En dat nog 19 dagen….dear Lord.

Oké dat is natuurlijk lichtelijk overdreven zeggen, ‘help, nog 19 dagen!’, maar eerlijk? Het is best pittig hoor. Probeer maar eens thuis te werken met een kind van 5 en een kind van 1,5 erbij. Mijn vriend was gisteren en vandaag wel thuis, maar hij stapt om 22:00 uur gewoon op het fietsje om samen met zijn collega’s de komende vijf nachten zorg te dragen voor genoeg aanvoer naar de supermarkten, aangezien Nederland nu compleet in paniek is en massaal plee papier en pasta koopt (plee papier ook echt). Ik wil hem zoveel mogelijk ontlasten, want ik hoef denk ik niet te vertellen hoe hoog de werkdruk nu is op zijn werk?

Maar dat betekent wel dat ikzelf keuzes moet maken. Ik kan namelijk niet ‘al die ballen in de lucht houden’ en wil dat ook zeker niet. Ik roei met de riemen die ik heb. Net als iedereen in Nederland. Nou ja, op de wereld. Maar ja dat is wel iets waar ik mentaal echt even aan heb moeten wennen. Mijn structuur is weg gevallen, mijn deadline doelen zijn een beetje opgeschoven en ja, daar heb ik wel even van gebaald.

Ik denk dat de kids dat ook wel hebben aangevoeld, want ik merkte dat ik qua emoties hoog zat deze twee dagen. Ik moest vandaag enorm huilen, omdat ik mijn dochter weer voor het huis weg moest plukken toen ze met haar vriendinnetje voor het huis wilde spelen en zij dit, logischerwijs, gewoon niet begreep. “Mama, waarom mag ik niet met haar spelen? Stomme Corona-virus.” Mijn hart brak, want ik weet hoe fijn mijn dochter die momenten vindt (zoals veel kinderen). Alleen zij is verkouden en het buurmeisje niet. Daarnaast houden wij ons het liefst zoveel mogelijk aan de sociale onthouding maatregel. Maar ja, dat snapt een kind van vijf natuurlijk niet.

Dit heeft dan ook, nu al, voor zoveel woede- en huilbuien gezorgd bij haar. Ik had (en heb) het echt met haar te doen. Maar er waren ook al momenten dat ik bij mezelf dacht “F***, dit nog 19 dagen! HELP!” Want waar haar broertje van 1,5 jaar nog redelijk te sturen is, is zij dat met haar temperamentvolle karakter totaal niet. Oh en laten we het ‘weerwoord’ ook niet vergeten. Is dat iets wat bij de leeftijd hoort? Of is dit wat ze noemen een eigen mening en eigen wil hebben? Pfffff…..

Daarnaast hebben mijn kinderen heel veel energie. Maar dan ook echt heeeeeel veeeel energie. Die energie moeten ze kwijt en dat deden we normaal gesproken in het park, in de speeltuin of in een indoor speelparadijs. Tja, dat gaat nu niet. Dus zijn de mogelijkheden beperkt tot het kleine stukje grasveld voor de deur en de achtertuin. Maar vandaag losten we het op door met z’n allen te gaan sporten in de achtertuin. In het zonnetje en met het nieuwste nummer van Luan Bellinga op repeat. Dat dan weer wel natuurlijk.

Tja, en tussen alle bedrijven door, probeer ik ook nog aan mijn onderneming te werken. Ik kan je zeggen, dat is echt een uitdaging! Vanaf vorige week kreeg ik amper wat uit mijn handen, ik maakte dan ook geen weekplanning en ik had de structuur los gelaten. Maar dit werkt niet voor mij en daarom ga ik het vanaf morgen ook iets anders aanpakken.

– Ik ga terug in mijn normale ochtendroutine: ik zet de wekker een uur voordat de kids wakker worden, zodat ik kan mediteren en daarna nog even kan werken.
– Ik werk tijdens het slaapje van de jongste en dat is het moment waarop de oudste even iets voor haarzelf gaat doen (dit betekent dus dat we morgen de planning samen gaan aanpassen).
– Ik vraag mijn vriend of hij de kids naar bed wil doen, zodat ik ook al iets eerder kan werken.
– Ik maak een planning voor mijzelf voor de resterende week, waarin ik ook doelen stel (ik had dit alles een beetje los gelaten in de afgelopen dagen). De doelen zijn uiteraard minder groot dan normaal, maar ik stel ze wel.
– Zondagavond reflecteer ik en maak ik de planning voor die week erop.

Ik ga nou eenmaal beter op structuur, alleen weet én besef ik mij ook dat ik de komende tijd wat meer go with the flow moet zijn, want tja…kinderen zijn niet echt te sturen. En feit is wel, ik ben mama, geen juf. En tegen juf wordt toch altijd net wat liever en aardiger gedaan dan tegen mama. Maar ik weet waar ik het voor doe en ik probeer zoveel mogelijk in dankbaarheid te leven. Daarom eindig ik nu ook elke dag met mijn dankbaarheidslijstje, zodat ik met een positief gevoel naar bed ga. Want weet je? Met klagen los je niets op, stuur je alleen maar meer negatieve energie de wereld in.

Betekent dat dat je dan maar altijd in alles het positieve moet zien? Nee, zeker niet. Want deze situatie is k** en dat mogen we best wel vinden met z’n allen. Thuis werken met kids om je heen is pittig en ook dat mag best gezegd worden. Maar het is en blijft een situatie die je niet kan veranderen, dus accepteer het en maak er gewoon het beste van. We are in this together.

Liefs,
Nynke

Photo by JESHOOTS.COM on Unsplash

2 comments / Add your comment below

  1. Goedemorgen Nynke,

    Ik ben blij dat jij je blog schrijft. Het geeft mij herkenningpunten en rust. Zo van goh hetvis niet alleen bij mij zo, want dat denk ik vaak. Ik werk nu 1 dag en de rest thuis met 3 kids. Aan de ene kant heerlijk aan de andere kant ook wennen. Manlief moet gewoon werken. Heb veel dingen in mijn hoofd om te doen voor mezelf alleen tot nu toe nog niet van gekomen. Alle kids ktijgen werk van school. Oke das een uitdaging om ze dat te laten doen. Doen we het met zijn allen tegelijk of allemaal op andere tijdsstippen? Dus inderdaad we zitten nu op 2 dagen en hebben er nog een hoop te gaan. Succes ermee. En ik lees elke post van jou gewoon omdat ik het fijn vind. Groetjes Debora

    1. Hi Debora,

      Bedankt voor je reactie. Ja, het is mij toch wat! Het is heel erg zoeken en ik denk dat we soms ook maar gewoon dingen moeten los laten. Succes ermee en ik vind het fijn om te horen dat mijn posts wat voor je doen 🙂 Daar doe ik het voor!

      Liefs,
      Nynke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *