De eerste twee weken intelligente lockdown

Weet je waar ik nu na twee weken enorm naar verlang? In een ruimte zijn met meerdere volwassenen om te praten over dingen waar 5 en 1.5 jarigen het in ieder geval niet over hebben. Naar een dag Netflixen via het volwassen account i.p.v. het kinderprofiel. Naar überhaupt iets anders te kijken dan naar K3, Bob de Bouwer of Alexa & Katie (lievelingsserie van dochterlief, die inmiddels voor de 100ste keer helemaal opnieuw wordt gekeken). De eerste twee weken van deze intelligente lockdown zitten erop en ik voel me allesbehalve intelligent na twee weken. Ik wil niet zeggen dat ik er klaar mee ben, maar man man man, wat verlang ik naar een goed glas wijn en gesprek op niveau…BUITENSHUIS. Hoewel ik mij afvraag hoe lang dat niveau gehandhaafd blijft aangezien ik amper alcohol drink en één glas wijn al aardig wat teweeg kan brengen tegenwoordig. Maar goed, je snapt het punt.

All feelings are valid
Begrijp mij niet verkeerd hoor, ik geniet ook van deze tijd. Ik breng enorm veel tijd met de kinderen door, ik ervaar ruimte en rust waardoor ik ook veel meer geniet van zelfs de kleinste dingen. En ik besef mij dondersgoed dat ik nog steeds een bevoorrecht leven leid. Ik heb een dak boven mijn hoofd en elke avond een bord warm eten voor mijn neus. Maar soms is het ook gewoon even lekker (en nodig) om een potje te klagen. Er wordt enorm omgedacht momenteel, wat ik alleen maar aanmoedig, maar de negatieve gevoelens rondom deze huidige situatie mogen er ook gewoon zijn. We hoeven niet 24/7 alles maar om te denken. Soms is het ook gewoon kut. Punt uit.

Dag dagplanning
De eerste week ging op zich nog wel van een ‘leien dakje’, maar deze week ging het toch even wat minder. Er waren wat meer strubbelingen en ik was zelf ineens enorm zoekende naar een manier om mijn dochter toch nog wat ‘te leren’. We hebben een globale dagplanning gemaakt, maar die heb ik op een gegeven moment toch maar los gelaten. Het werkte voor mijn gevoel niet. Wel houd ik vast aan de regel dat we voor 8.30 uur aangekleed moeten zijn. Doordeweeks dan. Eigenlijk voelde dit ritme wel prima voor ons, alleen voelde ik van de week ineens een enorme druk om ook echt de hele dag door met haar educatieve dingen te doen. De juffen zijn fanatiek op de app en vanuit school worden er dingen toegestuurd. Hoewel ze voor de onderbouw geen huiswerk hebben, zijn er tal van dingen die je met je kinderen kan doen. Er werd ook gevraagd om foto’s van de kinderen, zodat die gedeeld kunnen worden. Dus ik zag deze week de ene na de andere foto voorbij komen van haar klasgenootjes die educatieve dingen deden. Shit, ik doe duidelijk niet genoeg.

Geen carrière switch
Maar ik ben geen juf en ik heb er eerlijk gezegd ook niet elke dag zin in om de juf uit te hangen. Ik heb sowieso nog een ander kind rond lopen dat ook aandacht wil en laten we vooral niet vergeten dat ik ook nog steeds een onderneming van de grond probeer te krijgen. Maar goed, ik ben niet de enige in Nederland en ik weet ook wel dat ik moeilijk helemaal niets kan doen, dus probeer ik ook hiervan maar het beste te maken. We doen elke dag 20 minuten logopedie oefeningen, die beloond worden met een sticker. En daarnaast 1-2 schoolse activiteiten waarbij ik haar broertje kan betrekken. Maar om nou te zeggen dat ik er heel blij mee ben…nee.

Principes overboord
De rest van de dag wordt gevuld met spelen of simpelweg schermtijd. Mijn principes m.b.t. de schermtijd heb ik allang ergens bij het grof vuil neer gezet. Dat scherm moment is namelijk voor mij een moment om even rustig te ademen, om even voor mijzelf aan de slag te gaan. Om even mijn hersencellen te stimuleren en te prikkelen. Wel met koptelefoon op, want Bob de Bouwer leidt af. Ik heb die momenten nodig, ik wil die momenten. Dus ik maak de bewuste keuze, dan maar wat meer schermtijd. Kan ik het niet doen zodra ze even alleen aan het spelen zijn? Nee. Scherm = totale focus. Zelfstandig spelen = om de haverklap “MAMAAAAA!!”

Sporten doe je samen
Ondanks dat we nu thuis zitten en ik niet even naar de sportschool kan, werk ik nog wel steeds aan mijn doel van minimaal 2x per week sporten. Inmiddels is dat trouwens 3x geworden. Corona makes me a fitgirl. Het is alleen absoluut geen ‘me-momentje’ meer te noemen, want sporten in het bijzijn van met name de jongste, betekent na 10 minuten je Insanity workout aanpassen en wat improviseren. Ik doe nu al twee dagen squats en lunges met een kind van 1.5 jaar op de buik. Is wel weer wat extra weerstand.

Poepen doe je ook samen
Weet je wat ik trouwens ook ineens zo erg mis? Gewoon even onbezorgd in je eentje poepen. Nu is alleen poepen al vijf jaar lang een uitdaging, maar overdag was de kans nog groot omdat ze dan toch op school en het kinderdagverblijf zaten. Nu zijn die kansen verkeken. Als ik geluk heb staren er twee paar ogen naar mij. Gezellig joh. Maar ja, ophouden totdat ze naar bed gaan lijkt mij voor niemand een goed idee. Dus ook hier maken we maar het beste van.

Dankbaarheid
Deze eerste twee weken gingen duidelijk met ups-and-downs. Met name mentaal gezien. Ik probeer uit elke dag lichtpuntjes te halen, en dat lukt mij gelukkig ook, ik begin én eindig de dag met dankbaarheid EN het merendeel van de dagen zijn leuk en fijn. Maar er zitten ook zat momenten en dagen tussen waarbij ik de hele dag door verlang naar het normale leven. Dat ik verlang naar een normale situatie.

Ik kan je dan ook zeggen dat ik afgelopen week bijna een hartaanval kreeg toen er een persconferentie kwam met aangescherpte maatregelen. Geen bijeenkomsten meer tot 1 juni…mijn eerste gedachte? “Holy f***, dat gaat toch niet betekenen dat de scholen ook dicht blijven tot die tijd?” De scholen dicht tot aan 1 juni…zie je het al voor je? (Als ze dit gaan doen is het nog maar de vraag of de scholen überhaupt nog wel open gaan dit schooljaar, aangezien de zomervakantie ook al in juli begint (in Zwolle). Je kinderen pas weer naar school eind augustus…laten we hopen dat dit het scenario van een hele slechte horrorfilm is en het ook daarbij blijft.)

Aankomende dinsdag hoort Nederland hier meer over, maar ik weet wel dat als deze maatregel ook verlengd wordt tot 1 juni, dat ik 2 juni in quarantaine zit. Op een onbewoond eiland. Zonder kinderen, maar met wijn. Heb ik alleen nog een paar volwassenen nodig die erbij komen voor die gesprekken op niveau. Maar eerlijk? Volgens mij heb ik die zo gevonden tegen die tijd.

Liefs,
Nynke

Photo by Glen Carrie on Unsplash

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *