Tijd om de stilte te doorbreken

Jeetje jongens (en meisjes). Vier weken geleden schreef ik mijn laatste blog. Ik kondigde aan mijn focus te gaan verleggen van mijn eigen onderneming (De Werkende Moeder) naar het vinden van een baan in loondienst (je leest in deze blog waarom). Inmiddels zijn we dus vier weken verder en zit ik in de juiste sollicitatieflow. Yes! Daar komt sinds deze week ook nog eens bij bovenop dat de kinderen na zo’n negen, tien (of is het inmiddels al meer?) weken thuis eindelijk weer naar school en het kinderdagverblijf gaan. Hierdoor is er letterlijk en figuurlijk ruimte gekomen om rustig aan misschien ook weer wat te doen voor mijn onderneming. Mijn focus ligt nog steeds op het vinden van een baan, maar het is ook wel fijn om met De Werkende Moeder aan de slag te gaan. Al is het alleen maar blogs en andere content te schrijven. Had ik vier weken geleden dan wel die keuze moeten maken? Absoluut, want weet je wat er vlak daarna gebeurde? Ik werd ziek, en niet zo’n klein beetje ook.

Corona of griep
Op die bewuste vrijdag vier weken geleden, kondigde ik via mijn socials aan dat ik mijn onderneming op een lager pitje ging zetten. Ik besloot om wat minder online te zijn en die avond werd ik ziek. De (onder)rugpijn die ik al een tijdje had was vele malen erger geworden en trok door in mijn hele lichaam. Ik kon niets meer. Een paar dagen later kwam daar ook nog eens een intense hoofdpijn bij (het leek wel op migraine) en ik verloor mijn reuk en smaak compleet terwijl ik niet (neus)verkouden was. Je zou denken dat het Corona moet zijn geweest, maar hoge koorts had ik niet (slechts een verhoging van gemiddeld 37.9) en benauwd was ik ook niet. Toch kon de dokter Corona niet uitsluiten en dus deed ik wat hij mij adviseerde, uitzieken. Zo goed als het kon met twee kinderen thuis en een man in een vitaal beroep met ploegendiensten. Na anderhalve week voelde ik mij gelukkig al wel stukken beter, maar had ik alleen mijn smaak en reuk nog niet terug. Wat was dat vreemd zeg! Nergens zat smaak aan of was juist de smaak juist veel te sterk (zo kreeg ik mijn standaard ochtendkoffie bijvoorbeeld niet weg). Maarrrr… inmiddels lijkt alles weer te kunnen ruiken en proeven en kan ik gerust zeggen dat ik mij topfit voel. Godzijdank. Want ik kan me echt niet heugen wanneer ik voor het laatst zó ziek ben geweest.

Grenzen bewaken
Erop terug kijkend was het geen verrassing dat ik ziek was geworden. Ik kwakkelde al zo lang met mijn gezondheid, het zat er gewoon aan te komen. Het lijkt er ook wel op alsof ik onbewust heel lang met de keuze (wel of niet blijven ondernemen) heb geworsteld en misschien zelfs wel over mijn grenzen ben gegaan. Waarom ik dat denk? Omdat ik de knoop doorhakte en vervolgens alles eruit kwam. Reflecterend op de periode voordat ik ziek werd, kan ik eigenlijk ook wel concluderen dat ik inderdaad over mijn grenzen ben gegaan, dat ik niet goed naar mijn lichaam heb geluisterd en misschien zelfs wel veel te streng voor mezelf ben geweest. Ik moest zoveel van mezelf. Ik riep misschien wel dat ik heel bewust koos voor slechts een paar ballen (mijn prioriteiten), maar eigenlijk was ik achteraf gezien, net als bijna elke moeder, bezig met heel veel ballen in de lucht te houden. Te veel ballen.

Practice what you preach
Ik merkte dat ik gedurende deze intelligente lockdown steeds het idee had dat ik iets moest bewijzen. Ik heb met De werkende moeder immers een ‘product’ te verkopen en hoe kan je iets verkopen als je zelf niet practice what you preach? Ik vond dat ik moest bewijzen dat je in deze huidige situatie best wel tijd voor jezelf kon hebben, want tijd voor jezelf is immers een keuze. Daarnaast vond ik dat ik het niet kon maken om te laten zien dat dit voor mij ook een enorme lastige (dagelijkse) strijd was, want hoe geloofwaardig kwam ik dan nog over? Zo kon ik toch mijn cursus niet verkopen? Mijn wake up call kwam toen ik een mail kreeg van Janne Schuijn waarin zij zei dat deze situatie voor iedereen nieuw is. Zelfs voor de allerbeste (business)coaches. Niemand had hier ooit mee te maken gehad. Dat zette mij aan het denken. Wist ík eigenlijk wel hoe ik met deze situatie om moest gaan? In theorie misschien wel, maar in de praktijk liet dat echt nog wat te wensen over.

Innerlijk gevecht
En dat is oké, want ik ben ook maar een mens. Maar het was wel een innerlijk proces waar ik mee moest dealen. Mijn mindset werd enorm op de proef gesteld in de afgelopen weken kan ik je zeggen. Ook dacht ik dat ik door Corona al aardig naar ‘de basis’ terug was gegaan, maar ik bereikte die basis pas toen ik ziek werd. Want toen vielen echt alle verplichtingen weg voor mij (ik kon ook niet voor mijn kinderen zorgen bijvoorbeeld) en kon ik nadenken over hetgeen wat nou echt belangrijk voor mij is en wat ik wil in mijn leven. Hier kwamen voor mij verrassende antwoorden uit, omdat ik dacht dat ik het wel wist, maar boy what was I wrong.

Mijn basis
Wat dan echt belangrijk voor mij is? Wat ik echt wil in mijn leven? Eigenlijk is dat heel simpel. Mijn kinderen, mijn vriend, mijn familie, vrienden, maar bovenal ikzelf. Daarnaast vind ik het belangrijk dat er een stevige financiële basis is, met ruimte voor creativiteit. Hoewel het ondernemerschap mij echt wel trekt, wil ik niet met de onzekerheid leven of je elke maand wel genoeg inkomen binnen haalt. Of je de pindakaas voor op je boterham wel kan betalen. Maar ik wil ook echt niet meer fulltime in loondienst. Want zoals ik al aangaf moet er ruimte zijn voor creativiteit. En die creativiteit die zit voor mij in schrijven, creëren. De zoektocht is dan ook naar een baan voor 24 uur per week zodat ik ruimte over houd. Je leeft niet om te werken, maar je werkt om te leven.

Mijn gezondheid
Naast een financiële basis vind ik het ook belangrijk dat mijn persoonlijke basis stabiel en stevig is. Wat ik met mijn persoonlijke basis bedoel? Eigenlijk al het andere, maar het voornaamste mijn gezondheid. Sinds twee weken volg ik een programma van de heren van Droog Trainen Academie en sport ik 4 keer per week. Daarnaast let ik goed op mijn eten, maar dan wel op een manier waarbij ik gewoon met de rest van het gezin mee kan gaan en zonder al te veel restricties. Ik merk dat ik hierdoor steeds beter in mijn vel ben gaan zitten. Ook dít letterlijk en figuurlijk. Niet alleen heeft dit alles namelijk effect op mijn lichaam (ik ben al wat centimeters kwijt), maar ook op mijn mentale welzijn. Er is weer ruimte aan het ontstaan.

Vandaar dat ik dus nu ook weer achter de laptop ben gekropen. Gewoon even lekker schrijven. Hetgeen waar het bij mij altijd om heeft gedraaid, maar waar ‘de charme’ in de afgelopen maanden voor mij vanaf was gegleden. Er zat een moeten aan vast en hierdoor werd het niet meer leuk. Hoe het zich verder gaat ontwikkelen met De Werkende Moeder weet ik nog even niet. Ik denk wel heel voorzichtig na over een nieuwe datum voor de online cursus via Instagram en natuurlijk volgt er in het najaar nog de offline workshop die vanwege Corona verplaatst moest worden. Maar alles op z’n tijd. Op MIJN tijd.

Want als ik één ding heb geleerd in de afgelopen maanden is dat je echt niet snel hoeft te gaan als ‘de rest’ dat ook doet. Volg gewoon je eigen pad, je eigen route en leg de lat niet onnodig hoog voor jezelf. Luister naar je eigen stem, luister naar je intuïtie en be your own f*cking guru.

Liefs,
Nynke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *