De week we all have been waiting for

Wat had ik hier naar uitgekeken zeg, de scholen en kinderdagverblijven weer open! Voor mezelf, maar ook voor mijn kinderen. Ook al was het geen zomervakantie, want er moest ook gewoon thuis onderwijs worden gegeven, voelde het wel aan als een heeeeeeele lange zomervakantie. De eerste weken waren prima. Pittig, maar prima. Maar op een gegeven moment merkten we aan de kinderen dat ze ook gewoon weer toe waren aan structuur, aan spelen met hun eigen vriendjes en vriendinnetjes (en wij ook even aan tijd voor onszelf, laten we daar gewoon eerlijk over zijn). En afgelopen week was het dan eindelijk weer zover. Voor de jongste veranderde weinig, hij had gewoon zijn twee dagen kinderdagverblijf op zijn eigen groep, met de vaste gezichten en de vaste kindjes. Voor de oudste veranderde er wel wat en dat vond ze allemaal spannend, wat ik ook heel goed begrijp. En weet je? Hoewel ik enorm had uitgekeken naar deze week, vond ik het allemaal ook maar een beetje raar.

Aangepast rooster
De school van onze dochter heeft ervoor gekozen om de klassen op te splitsen op basis van achternaam en hanteert semi dezelfde schooltijden als normaal. In ieder geval geen halve dagen. Dit heeft erin geresulteerd dat onze dochter niet bij haar vriendinnetjes zit, maar deze week wel direct een hele en twee halve dagen (woensdag en vrijdag) naar school mocht. Aankomende week slechts één heel dagje en die week daarop draait ze weer hetzelfde rooster als afgelopen week. Semi gestructureerd dus. Persoonlijk had ik het liever anders gezien, gewoon twee vaste dagen per week. Maar ja, je kan niet iedereen tevreden houden zullen we maar zeggen. En aangezien ik zo slim was geweest om haar van te voren te vertellen hoe haar rooster, maar ook klas eruit zag, vond zij het al een paar dagen heel spannend.

Maatregelen
En dat snap ik zo goed, want alles is anders dan een paar weken geleden. Papa of mama mogen niet meer mee lopen naar de klas, mogen niet meer bij het raam staan zwaaien (wat we stiekem wel hebben gedaan *foei*), ze heeft de helft minder klasgenootjes en gedurende de dag zijn er ook maatregelen waar rekening mee gehouden moet worden. Het waren dan ook heel veel knuffels en kusjes dinsdag bij het hek van het schoolplein en nog een paar keer zeggen dat ze het heel spannend vond. Aan de hoeveelheid huilende kindjes op het schoolplein te zien, was ze duidelijk niet de enige. Maar uiteindelijk liep ze het schoolplein op en rende ze bijna haar juf voorbij omdat ze graag naar binnen wilde. Het stiekeme raamzwaaien had ik achteraf achterwege kunnen laten, want mevrouw was helemaal in haar element toen ze de klas in kwam. Ik heb op het raam moeten kloppen voor nog een glimlach.

En toen?
Zelf vond ik het allemaal maar vreemd nadat ik haar die dinsdagochtend had weggebracht. Mijn vriend had de jongste naar het kinderdagverblijf gebracht (die zonder mokken of morren zo naar binnen ging) en zat al in de tuin met een bak koffie toen ik thuis kwam. Samen dronken we een bakkie en genoten we even van de rust. We vroegen ons af wanneer we voor het laatst zo erbij hadden gezeten. We hadden beiden geen idee. En hoewel ik echt genoot van de tijd dat de kinderen er even niet waren (ik kon in alle rust solliciteren en we zijn zelfs nog even de stad in geweest) vond ik het ook wel heel fijn dat ik de oudste weer om half 3 op kon halen. Ik had haar namelijk oprecht gemist. Dat ze met een glimlach van oor tot oor naar mij toe kwam gerend deed mij goed, maar mijn hart maakte pas echt een sprongetje toen ze zei “Mama, ik heb je toch wel een beetje gemist.” Omdat we de jongste pas om vier uur hoefden op te halen, konden we nog even tijd met elkaar door brengen.

Alles verwerken
Hoewel de kinderen op het eerste gezicht heel goed om gingen met deze eerste school/kdv week, merkten we toch wel dat ze veel te verwerken hadden. Met name bij de jongste was dit duidelijk zichtbaar. Elke nacht zat hij overstuur, rechtop in bed en de middagdutjes duurden aanzienlijk korter omdat hij dan ook ineens huilend en ontroostbaar wakker werd. Het blijft toch fascinerend om te zien hoe ze op zo’n jonge leeftijd dingen verwerken. Fascinerend en frustrerend, want het waren hierdoor korte gebroken nachten. Iets waar ik duidelijk niet (meer) mee om kan gaan. Bij de oudste kwam het tot uiting in kleine dingen. Snel huilen of erg boos worden om iets kleins. Tja, het is ook allemaal niet niks. Volwassenen vinden het al lastig om met deze hele situatie om te gaan, laat staan hoe het dan voor die kleintjes is.

Hoe je altijd verlangt naar het andere
Zelf vind ik het grappig om te zien hoe ik zo kan uitkijken naar zo’n week en als het dan eenmaal zover is, er eigenlijk maar moeilijk mee om kan gaan. Dit kwam vooral zaterdag tot uiting, toen ik rondliep als een vulkaan die op uitbarsten stond. Hoewel de korte en gebroken nachten hier een rol in speelden, was het ook wel ‘de verandering’ die ik duidelijk zelf moest verwerken. Ik was namelijk al aardig gewend geraakt aan de situatie en nu moest ik ineens weer wennen aan een nieuwe situatie. Ik mag dan wel ‘al’ 35 jaar zijn, ook IK moet dat even verwerken 😉

Gezelschap in bed
Misschien dat ik daarom ook niet zo moeilijk deed over het ‘bij ons in bed slapen’ (de regels is in principe alleen één dag in het weekend en wanneer hun vader nachtdienst heeft). Ook IK had behoefte aan de kids dicht bij mij. Hoewel mijn voorkeur wel echt uit ging naar één kind per nacht bij ons in bed. Helaas kon ik van te voren ook niet voorspellen dat de jongste ’s nachts alleen maar rustig werd wanneer hij bij ons kon liggen, met als resultaat dat de nachten qua kwantiteit maar ook qua kwaliteit zeker lieten afweten afgelopen week. Zaterdagavond kwam dochterlief erachter dat haar broertje bij ons in bed lag (dit keer had ik hem al van te voren in ons bed gelegd) en daar was zij het duidelijk niet mee eens. Met de ruggengraat van een weekdier gaf ik uiteindelijk ook toe aan haar verzoek, met als gevolg dat ik maar in haar bed ben gaan liggen om toch nog een beetje te kunnen slapen.

Hoe lang nog?
En terwijl ik daar onder haar unicorn dekbed lag, naast haar grote ijsbeer knuffel, vroeg ik mij af hoe lang deze situatie nog gaat duren. Hoeveel veranderingen er nog aan zitten te komen. Ik hoop niet dat we nog maanden in de situatie zitten dat we ons om de zoveel tijd moeten aanpassen aan een nieuwe situatie. Voor mijzelf, maar ook voor mijn kinderen.

De oudste zei van het weekend dat haar bed wel op onze slaapkamer mocht en dat we van haar slaapkamer een sportkamer mogen maken. Tot wanneer vroegen we haar, waarop ze zei: “Voor altijd!”

En hoewel ik altijd al een sportkamer in huis heb willen hebben en het vaak ook heel gezellig is met de kids bij ons in bed, zie ik het idee van een slaapkamer delen met mijn dochter niet echt zitten. Laat staan voor altijd.

Laten we dus maar hopen dat week twee wat beter gaat….voor alle partijen.

Liefs,
Nynke

Photo by Kelsey Chance on Unsplash

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *