Mijn eerste werkweek, de angst voor de ratrace

Zondagavond, 20:30 uur – Morgen begin ik alweer aan mijn tweede week bij mijn nieuwe werkgever. Ik had mij voorgenomen om aan het einde van mijn werkweek hier wat over te schrijven, maar vanaf het moment dat ik vrijdag het kantoor verliet kwam ik in de ‘chaos van de dag’ terecht en was ik dit weekend er simpelweg te moe voor. Of het nou komt doordat het dus mijn eerste week was óf door de energie van deze nieuwe maan (die vrij heftig schijnt te zijn), ik weet het niet. Maar erg gezellig was ik niet de afgelopen dagen, want ik zat mijzelf in de weg. Maar hoe komt dat? Wat is er gebeurd deze week waardoor je mij dit weekend kon opvegen?

Ik moet zeggen dat ik maandag vol spanning en zenuwen naar het werk ging. Het was mijn eerste werkdag, ik kende nog helemaal niemand en ineens voelde ik een soort van ‘angst’ op komen. Wat als het team niet leuk was? Wat als ik het werk niet leuk zou vinden? Had ik wel de goede keuze gemaakt? Was het niet verstandiger geweest om gewoon verder te kijken? Al deze gedachtes hielpen mij natuurlijk voor geen meter verder en dus besloot ik om voor vertrek een korte meditatie te doen. Even de aandacht te verleggen van het hoofd naar de ademhaling.

Het blijft toch een vreemd gegeven dat gedachtes zo’n invloed kunnen hebben op je energie en echt een mindf*ck kunnen zijn voor jezelf. Want laten we eerlijk zijn, gedachtes, en dan met name de ‘Had ik maar’ en ‘Wat als’-jes, gaan je niet verder helpen. Wat mij dan dus echt helpt op zo’n moment is om de focus ten eerste te verleggen naar mijn ademhaling en daarna eventueel nog de gedachtes te analyseren. Negen van de tien keer helpt mij dat en zo ook afgelopen maandag. Toch zat ik op de fiets met een gevoel alsof ik een brugpieper was die voor het eerst naar haar nieuwe grote school ging.

Uiteindelijk viel het allemaal reuze mee en gedurende de week merkte ik dat ik van de nieuwe situatie energie krijg. Vooral vrijdag toen we dieper op de werkzaamheden in gingen en ik daardoor een veel beter beeld kreeg van wat ik zou gaan doen. Ik had voor het eerst die week echt enorm veel zin om aan de slag te gaan en ik vond het bijna jammer dat het weekend begon.

Maar ondanks dat ik er energie van kreeg, kostte het mij ook energie. Want hoewel ik voor mijn onderneming ook gewoon veel uren maakte per week, was dit iets nieuws en daar moest ik voor de volle 100% mijn aandacht bijhouden. Daarnaast was het ook de eerste week waarin we de tijdelijke ophaal en breng afspraken hadden staan, en er dus wat meer heen en weer gefietst moest worden dan dat er in de afgelopen weken is gebeurd.

Dus toen ik vrijdag naar huis ging besefte ik dat de 45 minuten die ik had om de oudste op te halen en naar zwemles te brengen, helemaal niet zo ruim waren, aangezien ik 1. Haar spullen was vergeten klaar te leggen en 2. Haar nog moest ophalen. Dus toen ik om 15.40 uur bij mijn ouders aankwam (ze moest om 16:15 uur in het water liggen) voelde ik mij enorm gestrest en tot overmaat van ramp was ze ook nog eens met haar eigen fiets (shit shit, waarom had ik daar niet aan gedacht vanochtend?)  en moest ze perse op haar eigen fiets naar zwemles. Uiteindelijk zijn we niet verder gekomen dan de spoorwegovergang op de route, want die bleek stuk te zijn en aangezien we toen al te laat waren besloot ik om te draaien. Ik was er helemaal klaar mee.

Je kan dus gerust zeggen dat ik gesloopt was vrijdagavond en dat voelde ik het hele weekend nog sudderen. Wat dus resulteerde in een kort lontje. Naar zowel de kinderen als de man. Ik besloot dan ook vanavond te gaan zitten en mijn ‘hoofd leeg te schrijven’. Iets wat ik voor het laatst heb gedaan op 16 april (WAAAT??)! Maar tijdens het schrijven werd het voor mij wel direct helder waar het gevoel vandaan kwam. Schrijven werkt zo therapeutisch.

Waar ik achter kwam, was dat ik, naast het feit dat dit simpelweg de eerste werkweek was en ik net als ieder ander alleen daaraan al moet wennen, een bepaalde angst heb. Een angst voor de ratrace. Een angst voor het ‘geleefd worden’ in plaats van te leven. Voor Corona gingen we namelijk, maar met name ik, van afspraak naar afspraak. Leefde ik met een agenda die propvol gepland was (met afspraken, maar ook allemaal moetjes van mezelf in en rondom het huis en voor mijn onderneming). En toen viel dat ineens weg en besefte ik dat ik dat eigenlijk wel heel fijn vond. Dat ik niet meer alles wilde vastleggen. Dat ik niet meer terug wilde naar het leven voor Corona. Maar doordat ik vrijdag ineens zo moest haasten, ontstond er de angst van ‘terug naar het leven voor Corona’.

Natuurlijk ontkom je er niet aan, met name als je moeder bent, dat je agenda soms wat voller is. Dat je een keer moet haasten om op tijd te komen op school, op de zwemles of bij de voetbal. Toch is dat iets wat ik echt niet meer wil en ook zoveel mogelijk wil voorkomen als ik daartoe in de mogelijkheid ben. Ik haat dat gevoel van haasten en dat gevoel van geleefd worden. Vooral nu ik weet dat het niet op die manier hoeft. Dat er gewoon mogelijkheden zijn om wat meer tranquilo door het leven te gaan. Het heeft namelijk alles (of in ieder geval veel) te maken met de keuzes die je maakt.

Zo had ik ervoor kunnen kiezen om het bij mijn vriend te laten liggen, zoals het in eerste instantie ook was afgesproken (leerpunt: dingen uit handen geven). Of had ik ervoor kunnen kiezen om aan mijn ouders te vragen om haar om half vier bij ons thuis af te zetten zodat we niet hoefden te haasten (leerpunt: om hulp vragen). Of had ik ervoor kunnen kiezen om de strijd aan te gaan met haar over het zelf fietsen naar zwemles (leerpunt: confrontaties aangaan). Of had ik toch voor de andere fietsroute kunnen kiezen die achteraf gezien ook sneller was geweest (leerpunt: niet denken dat je zelf altijd alles beter weet, maar gewoon even Google raadplegen). Maar had ik er zelfs voor kunnen kiezen om niet op die ene collega te wachten waarmee ik samen kon fietsen, zodat ik eerder thuis zou zijn (leerpunt: op sommige momenten wel even de tijd en afspraken in de gaten houden).

Ik besefte mij dat weer terug in die ratrace komen, uiteindelijk in mijn eigen handen ligt. Ik heb daarin een keuze. En als ik dat niet wil, omdat ik niet meer geleefd wil worden, betekent het dat ik andere keuzes zou moeten maken. Heel simpel.

Dus, met dat besef ga ik vol goede moed week twee tegemoet. Ik ben benieuwd wat we allemaal gaan doen en hoe het aan het einde van de week gaat. Het wordt in ieder geval een intensievere week met vier dagen op kantoor en ook gewoon op vrijdag weer een zwemles op de planning. Waar we nu wel echt naar toe moeten, want ik wil niet weer een huilend meisje op de fiets die bang is dat ze door het missen van haar zwemles haar A-diploma niet haalt.

Ach, het scheelt dat de temperaturen de lucht in schieten aankomende week, dan wordt zo’n ratrace sowieso al minder interessant. Veel te warm voor.

Liefs,
Nynke

Photo by José Martín Ramírez C on Unsplash

1 comment / Add your comment below

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *