Hoe roofbouw plegen op mijzelf, leidde tot meer self-care

Afgelopen augustus werd ik 36 jaar. Ik blikte terug op de jaren ervoor en kwam tot het besef dat ik meer dan de helft van mijn leven niet goed voor mijzelf heb gezorgd. Op mijn tiende werd ik in één keer volwassen en ging ik in de verzorgersrol in plaats van dat er voor mij gezorgd werd. Vervolgens kreeg ik in 2011 een burn-out, maar werd ik daar duidelijk niet door wakker geschud. Want er volgde nog een depressie in 2018. Dat was uiteindelijk de wake up call die ik nodig had. Reken dus maar uit. Zo’n 24 jaar had ik niet goed voor mijzelf gezorgd. Meer dan de helft van mijn leven! Maar waarom eigenlijk niet?

Self-care is iets wat ik eigenlijk pas in de afgelopen twee jaar heb geleerd. Écht heb geleerd. Het is niet iets wat ik met de opvoeding van mijn ouders heb meegekregen. Wel dat je altijd anderen moest helpen en nooit ‘nee’ moest zeggen. Nu moet ik zeggen dat ik dit ook wel een vrij Moluks iets vind (mijn moeder is Moluks). Maar het altijd door gaan, altijd voor anderen klaar staan, en dan met name voor je kinderen, vind ik ook wel typisch een moeder ding.

Voordat ik moeder werd deed ik echt wel dingen voor mijzelf. Ik pakte een keertje een sauna, ging floaten, liet mij masseren, ging naar de kapper, maar plande ook Netflix weekendjes in waarbij ik alleen mijn bed uit kwam voor de pizza bezorger. Man, dit lijkt wel eeuwen geleden als ik dit zo opschrijf (is het ook).

De komst van de oudste veranderde alles in één klap. Ineens deed ik niets meer voor mijzelf. Ik denk ook dat het ermee te maken had dat ik al zoveel werkte en dus de vrije tijd die er was, alleen maar aan haar wilde besteden…vanuit een schuldgevoel. Dat dan weer wel. Maar eigenlijk ondernam ik sowieso vrij weinig meer.

Ik kan mij nog heel goed herinneren dat ze net anderhalve maand oud was en ik een keer naar de winkel moest. Ik had maar wat aangetrokken en in het winkelcentrum kwam ik mijn nichtje tegen. Het eerste wat ze zei toen ze mij zag was niet ‘Gaat alles wel goed met je?’, maar ‘Hallo zeg, het feit dat je moeder bent geworden wil nog niet zeggen dat je erbij moet gaan lopen als Ma Flodder.’ Bam! In your face! Maar eerlijk? Ze had helemaal gelijk! Hoe ik er op dat moment bijliep was duidelijk een versie van Ma Flodder. Alleen de sigaar ontbrak nog.

Tegenwoordig is dat wel anders. Ik ben mij namelijk gaan beseffen dat het enorm belangrijk is om voor mijzelf te zorgen. We hebben namelijk maar één leven (ik ook) en maar één lichaam. En met name voor laatstgenoemde moeten we echt goed zorgen. Ik pleegde jarenlang roofbouw op mijn lichaam, maar ook op mijn mentale welzijn, en daar betaalde ik de prijs voor. Een flinke prijs.

Maar ik ben self-care ook belangrijk gaan vinden, omdat je toch een rolmodel bent naar je kinderen toe. Welk signaal geef je naar ze af als je altijd maar door gaat? Als je nooit eens even de tijd neemt voor jezelf? Als je niet even een ‘pauze’ neemt? In mijn herinneringen deed mijn moeder niet zo heel veel aan self-care, maar zat mijn oma ook nooit stil. Misschien dat ik daarom ook al die jaren niet stil zat?

Ik heb iemand ooit eens de vergelijking horen maken met dat veiligheidspraatje in het vliegtuig. Wanneer de luchtdruk wegvalt en de maskers naar beneden komen, moet je altijd eerst je eigen masker opzetten en dan pas die van de ander..en dus ook je kinderen. En dit geldt eigenlijk ook voor self-care binnen het moederschap. Je moet eerst voor jezelf zorgen, voordat je voor een ander kan zorgen.

En ik weet dat dit geen populaire mening is. Dat moeders die verkondigen een week naar Ibiza te gaan met, maar ook zonder, vriendinnen, worden afgeschoten als loslopend wild. De moeders die structureel elke week even de sauna induiken worden gezien als loedermoeders. Je hebt immers zelf gekozen voor kinderen, dus die verantwoordelijkheid moet je niet afschuiven op een ander.

Hoewel ik sowieso niets snap van die hele moeder maffia (maar écht!), snap ik echt niet waarom dit wordt afgeschoten.

Ten eerste ervaart elke vrouw het moederschap op een totaal andere manier. Wat voor de één als peanuts wordt gezien, is voor de andere een pittige tijd.

Daarnaast is de definitie van self-care enorm persoonlijk. Ik bedoel, wat ik onder self-care versta is nog niet hetgeen wat jij onder self-care verstaat. De één doet een maskertje op, zet Netflix aan en is gelukkig. Terwijl de ander echt even een lang weekend weg moet zonder kinderen.

Maar bovenal, hoe kunnen we anderen afschieten op het feit dat ze voor zichzelf zorgen? Dit zouden we toch allemaal moeten doen? Zoals ik al zei, we hebben maar één lichaam en ook nog eens alleen dit leven. We krijgen niet de kans om dingen over te doen.

Beetje jammer toch als we het moederschap gedurende de tijd dat de kinderen thuis wonen goed weten uit te spelen, om vervolgens geen kracht en energie meer te hebben voor onszelf zodra ze hun eigen leven gaan leiden?

Self care is so important. Whey you take time to replenish your spirit, it allows you to serve others from the overflow. You cannot serve from an empty vessel.

Eleanor Brown

Neem vaker tijd voor jezelf. Om in de pauze stand te gaan. Om op te laden. Je hoeft niet direct het vliegtuig naar Ibiza te pakken (kan nu toch ook niet), self-care zit ‘m ook in de mensen met wie je omgaat, de voeding die je in je lichaam stopt, de beweging die je het geeft, hetgeen wat je kijkt/doet op social media. Maar óók in dat maskertje met Netflix op, die bak Ben & Jerry’s, die uitgebreide douche, de wandeling buiten zonder kinderen en ga zo maar door.

Het maakt uiteindelijk ook niet uit HOE je het doet en WAT je doet, zolang je maar aan self-care doet. Want weet je…jij bent er ook nog én jij bent verdomd belangrijk. Lief zijn voor jezelf, dat verdien je.

2 comments / Add your comment below

  1. Lieve Usi/ Nona Nynke,

    Steeds weer benieuwd wat jij Nynke, jij als moeder hebt geschreven, hebt te delen 🙂

    Mooi geschreven. Heel open, eerlijk en ook kwetsbaar.
    Iedereen is anders en ervaart omstandigheden ook heel persoonlijk.

    Self-care geldt niet alleen voor moeders, met de zorg voor hun dierbare kroost. Dit geldt volgens mijn overtuiging voor iedereen. “Kinderlose”- vrouwen kunnen ook een soort van kind hebben in de vorm van allerlei soorten taken, wat de nodige aandacht vragen en zo nodig of heel veel gegeven wordt. You tell me.

    Jaren terug ben ik geconfronteerd met o.a. mijn grenzen moeten bewaken en het feit dat ikzelf ook ertoe doe <3.
    De ene keer gaat het me makkelijker af dan de andere keer, maar heb het snel door wanneer ik wel of niet goed bezig ben met mijn-self-care.
    Wat een kracht kan dat geven. En, inderdaad van daaruit (mijn gevulde tank) kan ik op mijn beurt weer de ander(en) geven.

    Lieve Nona Kei, lieve moeder, lieve Nynke: Go, go Girl!
    Een goed voorbeeld doet goed volgen 🙂

    Blessings, T. Sally

    1. Dank u wel tante Sally voor uw lieve woorden, maar ook voor het delen van uw ervaringen. U heeft helemaal gelijk, self-care geldt voor iedereen.

      Warme knuffel,
      Nynke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *