Brieven van een vriendin #12

Goedemorgen lief mens,

Wat een week was dit zeg. Hoe heb jij deze week ervaren? Dinsdag werden er weer nieuwe maatregelen aangekondigd en ik moet zeggen dat die bij mij er wel even in hebben gehakt. Hoe zit dat bij jou? Echt, vertel mij hoe het met je gaat. Hoe voel JIJ je nu?

Inmiddels is alles wel ‘geland’ bij mij, maar man man man, wat was het een rollercoaster aan emoties afgelopen week. In eerste instantie leek ik vrij weinig last te hebben van wat er dinsdag is gezegd, maar donderdag merkte ik toch wel een onrust. Wat ik ook deed, ik kon mij maar niet concentreren op mijn werk. Mijn hele lijf stond strak van de spanning en ik had Linkin Park op volumestand voluit nodig om weer wat rust te krijgen. Als de man niet boven lag te slapen (nachtdienst) had ik mee geschreeuwd. Want ik wilde schreeuwen. Keihard schreeuwen.

Ik ben een gevoelsmens, kan enorm geraakt worden door situaties en deze situatie die raakt mij. En dan is het niet eens zozeer dat ikzelf persoonlijk hierdoor geraakt wordt (als in ik ben op een verkoudheid na gezond, heb een dak boven mijn hoofd, ben niet alleen en ik heb werk), maar het feit dat anderen hierdoor worden geraakt doet mij pijn. Maakt mij woedend. En ik weet niet zo goed op wie ik nou kwaad ben.

Ben ik kwaad op de overheid vanwege hun (trage) handelen en ingrijpen in deze situatie? Of ben ik kwaad op die groep mensen die zich niet aan de maatregelen hield de afgelopen maanden waardoor we nu weer in de shit zitten? Ben ik kwaad op deze belachelijke maatregelen (ja sorry, maar ik snap echt niet waarom de horeca nu weer aan het kortste eind trekt in dit verhaal)? Of ben ik kwaad omdat er ook in deze situatie weer twee kampen ontstaan waardoor er een soort van ‘druk’ ontstaat om een kant te kiezen?

’s Avonds las ik een Instagram post van Lois Kruidenier en die was voor mij spot on. Zij beschreef in haar post precies mijn gevoel. Zo schreef zij o.a. dit:

“Ik weet niet hoe het bij jullie zit maar ik voel me de laatste tijd dus heel erg uit elkaar getrokken. En ik voel me ook heel vaak veroordeeld. Als ik een mondkapje draag voel ik me veroordeeld door mensen die ze niet dragen en als ik geen mondkapje draag voel ik me veroordeeld door mensen die ze wel dragen. En misschien veroordeeld niemand mij en is iedereen gewoon met zichzelf bezig maar zo voelt het wel. Zo voelt de huidige energie in ons land, en dan zeker hier op insta. Er zijn mensen die me een gekkie vinden als ik vragen stel over aerosols en betere voeding en er zijn mensen die me een schaap noemen als ik 1,5 meter afstand houd en vertrouwen probeer te houden in onze overheid.

(….)

Want ik weet niks en dat weet ik. Ik ben bewust onbekwaam. Ik doe wat van me gevraagd wordt en tegelijk heb ik ook allemaal vragen. En de twijfel maakt me onzeker en de onzekerheid maakt me bang. En dat is dan misschien wel wat ons allen verbindt, de angst. We zijn allemaal gewoon een beetje bang. Dus als we ons dat blijven herinneren, wanneer we soms lijnrecht tegenover elkaar staan, dan kunnen we elkaar hopelijk met liefde en begrip blijven benaderen. Want dat is één ding wat onze wereld altijd nodig heeft, liefde. Twee dingen eigenlijk. Liefde en zorg.”

Het doet mij zo enorm veel verdriet als ik zie hoe er weer zo’n verdeeldheid ontstaat in de maatschappij. Hoe er ineens weer mensen lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. En begrip en compassie voor elkaar ver te zoeken lijkt. Maar het doet mij nog veel meer verdriet als ik denk aan de mensen die nu geraakt worden door deze nieuwe ronde aan maatregelen. De ondernemers, de mensen die al eenzaam waren, de zieken die afhankelijk zijn van ziekenhuiszorg en ga zo maar door. Maar ook de kinderen.

Hoewel ik half juichend op de bank zat toen er werd aangekondigd dat de scholen en kinderdagverblijven open zouden blijven (ik weet namelijk niet of ik zo’n periode nog een keer overleef), deed het mij wel enorm veel verdriet om te zien hoe mijn dochter er dinsdagavond bij zat. Met een koptelefoon op zodat ze niet hoorde wat ‘meneer de directeur’ te vertellen had. Want ze was wel een beetje klaar met dat stomme Corona (ja lieverd, mama ook).

Een tijdje geleden deelde ik op mijn Instagram dat mijn dochter een uitbarsting had gehad waaruit naar voren kwam hoe erg ze hiermee bezig was. Dat brak mijn hart. Een meisje van 5 die bang was dat Corona in haar hoofd zou gaan zitten, zij ook mondkapjes moest dragen, dat ze het stom vond dat ze niemand meer mocht knuffelen, maar nog erger, dat ze bang was dat ze er dood aan ging. Ik schiet weer vol als ik terug denk aan dat moment. Wat dat betreft is ze net zo gevoelig als haar moeder.

Van de week begon ze over haar verjaardag, iets waar ze al maanden mee bezig is. Omdat ik er niet vanuit ga dat de situatie rondom kerst (ze is tweede kerstdag jarig) anders is, bereiden we haar er nu maar rustig op voor dat het dit jaar toch wel anders zal zijn. Op deze manier kan ze alvast wennen aan dat idee. En tegelijkertijd denk ik af en toe ook bij mijzelf: “Nynke stel je niet zo aan. Ze is nog maar een kind, maar dit hoort ook bij het leven. Tegenslagen horen er bij. En waar hebben we het over…een verjaardag!”

Donderdagavond was ik dan ook echt kapot. Ik was gesloopt. Mijn lijf deed pijn, mijn oren deden pijn en ik voelde dat de spanning eruit kwam. Ineens werd het voor mij helder waar ik nou het meeste mee zat en dat was dat ik mijn kinderen niet voor alles kan behoeden in het leven. En dat die tegenslagen er helaas gewoon bij horen. Ik kan ze er niet voor beschermen. Het versje van Lief Leven beschrijft dit nog het mooiste voor mij:

“Ik wil jou in een doosje doen.
Je beschermen tegen het leven.
Maar je zal moeten dansen in de zon
en leren vechten in de regen.” 

Dit vind ik dan toch wel één van de zwaarste dingen aan moeder zijn. Vanaf de zijlijn toekijken terwijl je het liefste wilt roepen “Kom maar hier, kom maar bij mama. Bij mama zijn jullie veilig.”

Maar goed, hoe k** deze situatie ook is. Ik probeer het wel te relativeren voor mijzelf. Ik zoek de lichtpuntjes in deze situatie. Waarom? Omdat ik wil leven vanuit liefde, vanuit vertrouwen en vanuit dankbaarheid. Die instelling brengt mij verder dan blijven hangen in het negatieve en in het doemdenken. 

Hoewel ik van de week heel emotioneel was, zat het met de selfcare aardig goed. Ik deed niet wat ik had voorgenomen, maar ik luisterde wel goed naar mijzelf en naar mijn lichaam. Ik deed een stapje terug met alles. Hoe ging het met de selfcare bij jou? Heb jij gedaan wat je je had voorgenomen? 

Aankomende week staat voor mij in het teken van dankbaarheid. Ik weet namelijk dat juist in een situatie zoals deze, dankbaarheid mij enorm helpt bij het focussen op het positieve. Elke dag bewust stil staan bij drie dingen waar ik dankbaar voor ben en die dankbaarheid voelen. Dat is iets wat er afgelopen week bij in is geschoten en waardoor mijn gedachtes er ook zo met mij vandoor gingen.

Mocht jij hier nou ook zo’n last van hebben, probeer dan dagelijks even stil te staan bij drie dingen waar je dankbaar voor bent. Schrijf ze op, spreek ze uit en voel de dankbaarheid. Lastige oefening? Begin dan eerst met één ding te benoemen…geloof me, zelfs in de donkerste periode van je leven is er elke dag wel iets om dankbaar voor te zijn.

Geniet van je weekend knapperd. Ik spreek je volgende week weer.

Liefs,
Nynke
De Werkende Moeder

PS: Wil jij nou ook elke zaterdagochtend zo’n brief in je mailbox ontvangen? Schrijf je dan via deze link in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *