Het moeder-gen wat ik duidelijk mis

november 13, 2020 0 Door admin

Vandaag had dochterlief een speeldate en het was bij ons thuis. Haar beste vriendinnetje kwam spelen en bleef eten. Aangezien mijn dochter altijd vraagt of mensen blijven eten als ze bij ons zijn, was zij in haar element. Of er ook gelogeerd werd, was nog wel even haar vraag. Maar nee, met een vrij drukke zaterdag voor de boeg, leek mij dat geen idee. Een speeldate bij ons thuis, terwijl ik moest werken, leek mij daarentegen een fantastisch idee. Nou, daar kwam ik na een uur al gauw op terug. Dit idee wordt absoluut genomineerd voor worst idea ever. En geloof mij, daar heb ik er nogal wat van. Want als ik ergens ben achter gekomen, is dat ik één bepaald moeder-gen mis en misschien wordt het tijd om dat maar gewoon te accepteren. Over welk gen ik het heb? Het ‘Oh maar ik draai mijn hand niet om voor kinderfeestjes, speeldates en zelfgemaakte traktaties’-gen. Dat gen.

Vroeger had ik een tante die altijd met ons knutselde, maar dan ook echt altijd! Die tante heb ik trouwens nog steeds en dat knutselen zit er ook gewoon nog in. Als ik zie hoe zij knutselt met onze kinderen, kijk ik altijd met jaloerse ogen naar haar. Het engelengeduld wat zij heeft, de manier waarop ze met ze omgaat. Volgens mij waren de kinderfeestjes van haar eigen kinderen, vroeger altijd één groot feest en ging ze daar met een heerlijke flow door heen. En daar ben ik echt jaloers op, want ik ben dus precies het tegenovergestelde.

Ik heb namelijk GEEN engelengeduld en hoewel ik heel lang heb geroepen dat ik hoopte dat we snel over konden stappen op kinderfeestjes, zodat we van de drukke verjaardagen af zijn, kom ik daar nu ook wel een beetje op terug. We hebben begin dit jaar het allereerste kinderfeestje thuis gehad en ik doe echt tig schietgebedjes dat Djambo of Monkeytown in de kerstvakantie gewoon weer open is. Ik weet namelijk niet of ik dat een tweede keer wel overleef.

Ook op die traktaties heb ik mij aardig verkeken. De eerste paar jaar was ik nog wel vrij fanatiek met traktaties (toen ze één werd, heb ik 20 rijstwafel schapen zitten maken), maar ik merk dat ik daar nu ook wel wat makkelijker in wordt. Het is dat er zo gehamerd wordt op gezonde traktaties, want anders gaf ik gewoon een uitdeelzak chips mee.

En dat verbaasd mij toch wel een beetje, wat ik ben best creatief ingesteld. Je zou dan ook denken dat ik dit soort dingen heel erg leuk zou vinden. Mijn hand er niet voor omdraai. Maar ik ben er achter gekomen dat ik het helemaal niet zo leuk vind en dat, als het even kan, ik het mijzelf zo gemakkelijk mogelijk wil maken.

Ik word namelijk echt gillend gek van een ruimte vol met schreeuwende kinderen, die ik ook nog eens moet entertainen. En zelf kunstwerk-traktaties maken vind ik enorm zonde van mijn energie en tijd, want het maakt die kids helemaal niets uit. Als er maar wat lekkers wordt getrakteerd.

Inmiddels loop ik nu trouwens twee jaar bij de basisschool en als er één ding is waar ik echt in heb moeten groeien zijn het wel de speeldates. En dan met name van die speeldates waar je pas op het schoolplein over hoort. The horror. Ik heb daar echt enorm aan moeten wennen, met name omdat ik dat soort zaken van te voren wil weten en niet pas op het schoolplein met een huilend kind voorop de fiets dat eigenlijk naar bed moet.

Tegenwoordig pak ik het dan ook anders aan en zeg ik vaak aan het begin van de week wanneer er gespeeld kan worden. Maar peil ik zelfs op dinsdag en donderdag al of er iets is afgesproken, zodat ik met de moeder of vader in kwestie even iets concreets kan afspreken. Op die manier voorkom ik ook dat ik op regenachtige dagen voor jan l** naar haar school fiets.

Ik weet gewoon niet wat het is, maar na de eerste paar jaar moederschap waarin ik lekker ben mee gegaan in het traktatie, speeldate en kinderfeestjes gebeuren, moet ik toch echt concluderen dat ik dit moeder-gen misschien wel mis. Of zouden al die moeders die hier wel lekker op lijken te gaan, misschien stiekem ook wel hetzelfde erover denken en doen alsof?

Overigens is het echt niet altijd kommer en kwel hoor. Er zijn ook zat speeldates die goed gaan en zelfs terwijl ik aan het werk ben, maar één ding hebben ze allemaal gemeen. Aan het einde van de dag ben ik gesloopt. Speeldates kosten energie. Kinderen kosten energie.

En dan te bedenken dat ik mij twee jaar geleden wilde om laten scholen tot juf voor het basisonderwijs. Ik had zelfs al de directeur van de school van mijn dochter gemaild om te vragen of ik een keer kon mee lopen. Juf in de onderbouw. Dat leek mij wel wat.

Zoals ik al zei, ik zit boordevol slechte ideeën.

Liefs,
Nynke