Tijd om te stoppen met De Werkende Moeder?

Drie weken geleden gingen er ineens alarmbellen af. Na een weekend met weinig slaap, een weekend waarin ik mijn grenzen over ging, kwam ik in een neerwaartse spiraal terecht. Ik besloot per direct te stoppen met Instagram (tijdelijk), omdat ik merkte dat daar veel te veel prikkels vanaf kwamen voor mij. Toch besefte ik toen nog niet helemaal wat er aan de hand was en waar ik nou echt behoefte aan had. Een paar dagen later kwam het besef alsnog. Ik had rust nodig. Aanvankelijk dacht ik nog dat ik er met twee, drie dagen wel vanaf zou komen. Maar na drie dagen wilde ik nog steeds rust en besefte ik dat er iets niet goed zat. Ik had toch geen terug val? Of het een terug val is weet ik niet. Ik denk zelf van niet. Maar wat ik wel zeker weet is dat als ik nu niet een pas op de plaats neem, ik vanzelf een terug val creëer.

Ik schreef vorige week in mijn Brief van een vriendin dat ik moe ben. Ik ben op en ik ben toe aan vakantie. Vakantie naar een ver warm oord. Drie weken op het strand. Niets doen. Uiteindelijk zal ik na twee weken weer wat willen doen, zo gaat het altijd, maar het idee dat ik even niets zou hoeven te doen is iets wat mij enorm trekt. Wat ik nodig heb. En eigenlijk is dat niet eens zo gek, want vanaf onze laatste vakantie in juli vorig jaar, ben ik niet meer vrij geweest.

En tja, dat ga je op een gegeven moment wel voelen. Vooral als je veel doet, net zoals ik. Ik kwam tot de conclusie dat ik dit niet lang zou gaan vol houden. Met name omdat ik eigenlijk tussendoor niet één keer fatsoenlijk had opgeladen. Afgelopen zomer ben ik een paar dagen vrij geweest, heerlijk met het gezin naar Scheveningen geweest. Maar dat waren vier dagen and that’s it. Ik ben ook nog wel een weekend met de man weg geweest naar Hotel Jakarta in Amsterdam, maar ook dat was een weekendje in de categorie ‘veel te kort’.

Terwijl ik ondertussen wel gewoon ben door gegaan met alles waar ik op dat moment mee bezig was. Denk aan werken (eerst alleen voor De Werkende Moeder, toen in loondienst en toen beiden), een gezin én huishouden draaiende houden, 3-5x in de week sporten en ga maar door. De weekenden stonden in het teken van quality time met het gezin en doordeweeks waren de avonduren gevuld. Tot aan de nok toe. De ruimte in de avonduren was (en is) overigens niet eens zo heel ruim, want aan één ding heb ik de afgelopen maanden wel vast gehouden en dat was op tijd naar bed gaan. Proberen zoveel mogelijk slaap te pakken, of althans de hoeveelheid die ik nodig heb. En ook dat lukte niet altijd even goed, want goed door slapen doet de jongste helaas nog steeds niet structureel.

Begin november begon ik aan mijn ebook ‘Hoe ik de regie kreeg over mijn energie en balans’ en op een gegeven moment liep ik vast. Waarom weet ik niet precies, maar ineens kreeg ik niets meer uit mijn vingers. Ik las terug wat ik op papier had gezet en ineens viel het kwartje, ik was mijn batterij weer aan het verwaarlozen.

In 2011 kreeg ik een burn-out. Dat was natuurlijk niet van de één op de andere dag, daar gingen heel wat jaren aan mezelf verwaarlozen en niet goed voor mezelf zorgen aan vooraf. De bedrijfsarts vertelde mij toen dat ik cognitief overbelast was. Mijn hersenen draaiden de hele dag door overuren. Ik stond altijd ‘aan’. Het eerste wat ik toen moest doen was alle apps van mijn telefoon verwijderen. In die tijd was ik ook actief op social media, zowel privé als voor werk, waardoor ik zo enorm veel tijd met mijn telefoon door bracht. Ook maakte ik lange werkdagen en was ik altijd wel bezig met iets. Ik zal nooit meer vergeten hoe ik in die periode een keer midden in de nacht wakker werd en besefte dat ik de flyers was vergeten klaar te leggen voor het concert die avond (ik werkte toen als junior marketeer bij de Melkweg Amsterdam). Ik twijfelde zelfs nog of ik de kassa moest bellen om het door te geven. Om vier uur ‘s nachts! Die week erop stond ik in het flyerhok en vroeg een collega van mij hoe het met mij ging, waarop ik keihard begon te huilen. Een uur later zat ik in de trein terug naar huis, met een ziekmelding op zak en in afwachting van de oproep van de bedrijfsarts.

Van die periode heb ik heel veel geleerd. Daardoor herkende ik dan ook wat er drie weken geleden gebeurde. Dat ik mijn grenzen over ging was natuurlijk niet slim, maar uiteindelijk ben ik daardoor wel met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik moest (en moet) een stapje terug doen en mijn batterij weer opladen. Maar hoe doe je dat als je niet op vakantie kunt naar een warm ver oord?

Ik doe dat door mijn eigen tips die ik in de afgelopen weken heb gebundeld in mijn ebook, weer ter harte te nemen. Ik elimineer energiezuigers en ik probeer mijn draaglast nu te verminderen. Helaas valt daar op dit moment ook het onderhouden van mijn social media kanalen onder. Want het is niet alleen even een paar posts schrijven en delen. Nee. Het is ook dagelijks stories posten, contacten onderhouden en gesprekken aan gaan. En daar zit best wel veel tijd in. Ik kwam daardoor amper aan het schrijven van blogs toe, waardoor dat dus ook al lange tijd stil staat. Dat vrat onder tussen ook aan mij.

Daarnaast had ik mijzelf een deadline van 1 december opgelegd voor het lanceren van mijn ebook. Iets wat op papier haalbaar leek, maar wat in de praktijk toch wel even iets anders bleek te zijn. Want ik had geen rekening gehouden met het feit dat er dingen tussendoor zouden komen. Na het weekend waarin ik mijn grenzen over ben gegaan, is er amper nog een woord op papier gekomen voor mijn ebook. Waardoor ik het mentaal ook zwaarder begon te krijgen. Ineens kreeg ik weer last van saboteurs in mijn hoofd.

‘Wie zit er nou op mij te wachten?’
‘Is dit wel wat mensen willen lezen?’
‘Is dit eigenlijk wel goed?’
‘Ga jij weer even lekker op je bek, weer iets niet waar gemaakt.’
‘Stop maar met ondernemen, dit gaat je toch niet lukken.’

Ik stond dan ook van de week op het punt om mij uit te schrijven bij de KvK. Om ermee te stoppen. Totdat ik van de week met de man aan tafel zat, wij het over iets hadden en ik mijzelf ineens hoorde zeggen ‘Dat is zonde. Dan gooi je eigenlijk je investering van de afgelopen tijd weg.’ Direct op dat moment besefte ik dat het ook zonde zou zijn als ik nu zou stoppen. Daarvoor heb ik niet al die investeringen gedaan de afgelopen maanden en daarnaast gaat mijn hart nog steeds sneller kloppen van teksten schrijven. Van mijn woorden op papier zetten en deze te delen met de wereld.

Maar ja, het gaat niet op de manier zoals ik de afgelopen weken/maanden heb gedaan. Mijn batterij moet opgeladen worden en dat lukt niet met hoe ik de afgelopen tijd plande. Ik maakte niet werkdagen van 8 uur, maar van 11 uur. Na het werken ‘voor de baas’, begon het avondritueel met de kinderen en na het avondritueel benutte ik dus alle uren voor werken voor mijzelf. Weinig tijd dus om op te laden.

Daarom heb ik keuzes gemaakt voor De Werkende Moeder. Op dit moment schrijf ik alleen nog maar elke week een brief van een vriendin. Wanneer ik weer ruimte en energie voel ga ik langzaamaan andere zaken oppakken. Denk aan mijn ebook afmaken, wellicht weer wat meer aanwezig zijn op Instagram en Facebook etc. Maar echt pas als ik voel dat ik het aan kan. Als ik voel dat er weer ‘genoeg batterij’ voor is. Stapje voor stapje.

Want eerst ga ik de komende tijd beter voor mijzelf zorgen. Wat inhoud: meer ontspannen in de avonduren en weekenden. Iets meer Netflixen, lezen ter ontspanning. Zo min mogelijk online zijn. Fysiek voor mezelf zorgen (de eerste massage staat al in gepland!). Meer braindumps doen (letterlijk mijn hoofd leeg schrijven). Weer dagelijks mediteren. En vaker vrij nemen voor mijzelf. Niet voor de kinderen, niet voor de man, maar gewoon voor mezelf.

Begin januari heb ik een paar dagen vrij genomen. Het voelde eerst een beetje als een loedermoeder actie, want ik neem geen vrij in de kerstvakantie maar deels erna. Maar goed, ik heb zes dagen vrij waarvan er vier voor de kids zijn. Een soort van win-win situatie toch?

Hoe graag ik het ook zou willen….drie weken op vakantie naar een ver warm oord zit er niet in. Maar dat betekent niet dat je dan helemaal niet kan opladen. Je zal alleen andere keuzes moeten maken, dus dat is wat ik nu dan ook ga doen (of eigenlijk al heb gedaan).

Liefs,
Nynke

PS: Als je de komende tijd dus op de hoogte wilt blijven over wat ik doe, hoe het met mij gaat en wanneer er weer wat meer van mij online komt, schrijf je dan in voor Brieven van een vriendin. Dat is voorlopig het enige communicatiemiddel wat ik gebruik.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *