Kiezen voor huidig geluk i.p.v. later geluk

Uit brief van een vriendin #25

“Wat een week! Voor mijn gevoel is er zo ontiegelijk veel gebeurd, maar dat heeft er ook puur mee te maken met dat ik deze week weer wat meer het nieuws in de gaten hield. Zoals ik al wel eens eerder heb verteld volg ik het nieuws zo min mogelijk, omdat ik er alleen maar een slecht gevoel door krijg. Maar van de week was ik er toch iets meer mee bezig. Ik las meer nieuwswebsites en zat weer wat vaker voor de tv voor een nieuwsprogramma of actualiteitenshow.

De verlenging van de lockdown, de val van het kabinet, de hele toeslagenaffaire. Alles greep mij aan en toen ik gisteren Jinek aan het kijken was, besefte ik mij dat het veel beter voor mij is om weg te blijven van de actualiteiten / het nieuws. Het doet mentaal namelijk heel veel met mij, omdat ik mij nou eenmaal snel dingen ‘aantrek’. Voor mijn eigen gemoedstoestand is het dan ook beter dat ik gewoon wat meer als een struisvogel door het leven ga. Of nou ja, struisvogel? Ik doe niet alsof het er niet is allemaal (gaat ook vrij lastig als je werkt bij de herstelorganisatie van de Belastingdienst), maar ik kies er liever voor om mij te richten op de zaken die mij energie geven. Op zaken die mij verder helpen, in plaats van mij bezig te houden met zaken die destructief voor mij zijn.

Toch is er één ding wat mij op deze vroege zaterdagochtend nog steeds bezig houdt. Eén onderwerp wat al de hele week door mijn hoofd zeurt.

Ik las voor de persconferentie een artikel waarin iemand zei dat mensen perspectief nodig hebben. Men moet een eindpunt hebben, want het duurt allemaal te lang. Dat ene woord, perspectief, dat maakte veel in mij los.

Begrijp mij niet verkeerd, deze situatie is k**. Er zijn veel mensen die hier aan onder door gaan en we moeten nog maar afwachten wat de effecten gaan zijn van deze situatie op de jongere generatie. Ik weet dat er penvriendinnen zijn voor wie deze situatie de nekslag is geweest. Die perspectief nodig hebben. En dan snap ik volkomen.

Toch heeft dat ene woord wel veel in mij los gemaakt en dat wil ik met je delen. Het deed mij namelijk denken aan ‘werken zodat je straks met je pensioen kan genieten’. En ik weet het, het is appels met peren vergelijken. Maar toch blijft het woord maar door mijn hoofd spoken…

In mijn pubertijd zat ik niet goed in mijn vel. Ik was erg onzeker over mezelf en was absoluut niet gelukkig. Ik zag het leven niet meer zitten en probeerde op mijn 16de een eind eraan te maken. Ik weet nog dat ik na die poging met mijn vader in gesprek ging en dat ik tegen hem zei dat ik niet meer in Zwolle wilde wonen, want Zwolle maakte mij ongelukkig. Hij zei toen iets wat mij altijd is bijgebleven, namelijk ‘Je geluk is niet afhankelijk van waar je woont.’ Toen snapte ik daar natuurlijk geen hol van, want ik wilde gewoon weg uit Zwolle (dat deed ik uiteindelijk ook, maar zie hier…uiteindelijk kwam ik tien jaar geleden weer terug, haha). Twintig jaar later snap ik hem en is die uitspraak relevanter voor mij dan ooit.

Ik snap dat we in de meest uitzonderlijke situatie ooit zitten. Een situatie die al bijna een jaar duurt. En ik snap dat dit een situatie is die zo verdomd moeilijk is voor sommigen (including yours truly). Maar ik kies ervoor om mij niet vast te klampen aan een perspectief, aan een eindpunt (als die er überhaupt al is). Nee, ik kies ervoor om NU gelukkig te zijn. Om mij te focussen op al het moois wat ik NU AL heb in mijn leven. Op de positieve dingen die er zijn. Want allemachtig, wat is er nog steeds veel om voor te leven en wat zijn er nog steeds mooie dingen in het leven.

Neemt niet weg dat ik ook gewoon weer meer bewegingsvrijheid wil. Echt hoor, zodra de horeca weer open mag ga ik elk weekend uit eten, zodra we weer op vakantie mogen zit ik al in het vliegtuig en zodra de festivals weer groen licht krijgen gaat deze mama een heel weekend los!

Ik kijk óók uit naar die momenten. Ik wil ze óók weer. Ik word ook bij tijd en wijlen gillend gek van de kids (en man) fulltime om mij heen, waardoor ik nooit een moment voor mijzelf heb. Ik baal ervan dat ik mijn wekker moet zetten in het weekend, zodat ik in ieder geval even een uurtje rust en stilte om mij heen heb. Ik ben ook klaar met alle online meetings en wil ook gewoon weer een keer een dagje naar kantoor. Ik wil gewoon de trein kunnen pakken om naar mijn beste vriendin te gaan. Of om met mijn gezin een dagje weg te gaan. Ik wil dat ook allemaal!

Alleen laat ik mijn huidige geluk, mijn huidige gevoel, niet van die momenten afhangen. Ik laat het niet afhangen van een perspectief. Gaat mij dat goed af? Op sommige dagen wel en op sommige dagen niet. Op sommige dagen voel ik mij één of andere ZEN-master, terwijl ik op andere dagen het liefst gillend weg ren van alles en iedereen. Op sommige dagen verlang ik naar een eindpunt, terwijl ik op andere dagen mij niet eens bewust ben van waar we nu in zitten. Op sommige dagen voel ik mij onoverwinnelijk, terwijl ik op andere dagen mij afvraag ‘hoe lang nog?’

Dus het lukt mij ook niet altijd om positief in het leven te staan, maar ik merk wel dat die manier beter voor mij werkt, dan om mij vast te klampen aan een perspectief, aan een eindpunt.

Diezelfde dag las ik een ander artikel, waarin een verpleger een top 5 deelde van ‘de meest voorkomende uitspraken van mensen die op hun sterfbed lagen’.

Ik zou willen dat ik meer had geleefd zoals ik zelf wilde, in plaats van volgens de verwachtingen van anderen
Ik zou willen dat ik niet zo hard had gewerkt
Ik zou willen dat ik de moed had om mijn gevoelens te uiten
Ik zou willen dat ik contact had gehouden met mijn vrienden
Ik zou willen dat ik mezelf meer had toegestaan om gelukkig te worden

Shit…zet je aan het denken, toch?

Maar goed, we hoeven natuurlijk niet altijd alles maar om te buigen. Je simpelweg gewoon k** voelen mag ook. Die gevoelens mogen er ook gewoon zijn, mogen ook gewoon de ruimte krijgen. Wanneer ik die gevoelens heb geef ik daar dan ook aan toe. Ik laat ze er zijn. Maar kies er daarna wel weer voor om vol frisse en goede moed verder te gaan.”

Deze tekst komt uit Brief van een vriending #25. Elke week verstuur ik een persoonlijke brief die op zaterdagochtend (vaak voor 9 uur) in je mailbox zit. Wil jij deze brieven ook ontvangen, schrijf je dan in via deze link.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *