Van ZEN naar ‘Is het al tijd voor wijn?’

januari 18, 2021 0 Door admin

Afgelopen weekend was een weekend van uitersten. Mijn emoties gingen alle kanten op en ik denk dat dit extra gevoed werd door mijn slaaptekort. Slaaptekort wat overigens niet eens door de kinderen veroorzaakt wordt, maar door mijzelf (ik lig lang wakker in bed omdat ik constant lig te malen en gedurende de nacht word ik geregeld wakker, omdat ik niet ontspannen genoeg in slaap val. Wordt aan gewerkt). Maar goed, slaaptekort doet veel met een mens en dat merkte ik dit weekend weer aan alles.

Schreef ik zaterdagochtend nog in mijn wekelijkse brief van een vriendin (zie ook hier) dat ik mij niet vastklamp aan een perspectief, dacht ik eind van de dag: hoe lang nog? En dat dacht ik zondag nog steeds. Worst of all things was dat ik steeds dacht ‘Oh gelukkig gaan jullie maandag weer naar school en de opvang.’ om dan vervolgens te beseffen dat de school en opvang thuis is. #FML

Vandaag of morgen krijgen we officieel te horen dat de scholen niet vóór 9 februari open gaan. 9 FEBRUARI!! Dat is nog 3 weken. 23 dagen. Mijn hemel, even serieus…ik weet niet of ik dat vol ga houden hoor. De combinatie van werken met iedereen thuis, thuisonderwijs geven, elk kind voldoende aandacht geven (waarin wij gigantisch falen overigens, inmiddels hebben we een 2 jarige TV verslaafde hier thuis), je huishouden, WE-time en ME-time. HOE DAN?!?!? Waar ik bij lockdown 1 nog aardig de boel wist om te denken, is lockdown 2 toch echt wel next level shit.

Mijn mentale welzijn wordt enorm op de proef gesteld en wanneer je dan ook nog eens slecht slaapt, gaat het van kwaad naar erger. Alles was dit weekend te veel voor mij en het liefste wilde ik weg rennen van alles en iedereen. En toen moest de man ook nog eens het hele weekend werken. Janken! (en dat deed ik een paar keer ook flink)

Maar het is niet dat ik de enige ben in dit huis die last heeft van deze situatie. Nee, iedereen heeft er last van en met name de oudste. Zaterdag explodeerde het tussen ons en kreeg ik iets te horen waarvan ik had gedacht dat ik dit pas over een jaar of 10 zou horen. We kregen ruzie, ik weet niet eens meer waarover, en op het hoogtepunt schreeuwde ze vanuit haar tenen ‘Ik haat je!’

Nou, die doet wel even pijn kan ik je zeggen. Haar woorden sneden door hart en ziel.

Maar voor haar is het ook te veel. Voor haar duurt het ook allemaal te lang. Elke dag wil ze wel met een vriendje of vriendinnetje spelen. Vraagt ze wel even naar school. En hoe meer we samen zijn, hoe meer ze onze (en met name mijn) aandacht opeist. Hoe meer aanhankelijker ze wordt. Man, wat heb ik het met haar en alle andere kinderen te doen.

Ik weet dat dit een situatie is waar we met z’n allen in zitten. Een situatie die voor andere mensen nog erger is (ik noem huiselijk geweld, grote gezinnen in te kleine woningen, mensen die eenzaam zijn) en daardoor probeer ik mij echt te focussen op de lichtpuntjes. De mooie momenten. Probeer ik wat meer los te laten. Maar ja, dat lukt ook niet altijd meer. Bij mij is de rek er ook best wel een beetje uit.

Toch probeer ik elke dag weer opnieuw om er het beste van te maken. Te focussen op momenten van dankbaarheid. Zo ook vandaag. Ik heb een goede nacht achter de rug, mijn meditatie van 10 minuten heb ik kunnen doen en de kids hebben, ondanks dat ze wakker zijn, mij nog even de ruimte gegeven om deze post te schrijven. Dit zijn dan weer drie dingen die ik in the pocket heb. Hoppa!!!

En ook al weet ik dat dit straks allemaal weer kan omslaan en ik van ZEN naar ‘Is het al tijd voor wijn?’ kan gaan. Ik houd aan deze momenten vast. Ik klamp mij hieraan vast. Ik moet wel. Anders word ik gillend gek…..en alcoholist ben ik bang.

Liefs,
Nynke