Soms moet je het gouden randje even opzoeken

Sommige dagen hebben een gouden randje. Dat je aan het einde van de dag terugkijkt met een super gelukzalig gevoel en zou willen dat elke dag zo zou zijn. Dat je ontspannen je bed induikt en je de gelukkigste persoon op aarde voelt, want ontelbare lichtpuntjes! Soms heb je van dat soort dagen. Maar soms ook niet. En vandaag….vandaag was in ieder geval niet zo’n dag. Vandaag was een dag waarop ik moest zoeken naar het gouden randje, waarop ik moest zoeken naar de lichtpuntjes.

Ik stond vanochtend al niet al te best op. Gewekt door de jongste om 5:05 uur, voelde ik een aardige spierpijn van de training van gisteren. Inclusief een licht zeurend hoofdpijntje. Dus lichamelijk voelde het allemaal sowieso al wat zwaarder aan, maar mentaal was het niet veel beter.

De motivatie voor de dag was ver te zoeken. De blije, spontane, energieke en positieve ik, had nog niet zoveel zin om haarzelf te laten zien. Wat overigens ook niet altijd hoeft, maar wat wel handig kan zijn op een dag waarop je alleen voor de kids mag zorgen, thuis onderwijs mag geven én ook nog even aan het werk mag gaan.

Dus tja, misschien dat dit ook wel de toon voor de dag heeft gezet. I don’t know. Maar mijn hemel, wat was het zwaar vandaag!

Mijn zoontje was overduidelijk moe (goh, niet zo gek met 5:05 uur wakker worden) en viel voor de lunch in slaap op de bank. Tja, wat doe je dan? Laten liggen of naar bed brengen?

Ik koos uiteindelijk toch voor het over tillen naar bed, omdat ik tijdens zijn slaapuurtjes nog een vergadering van 1.5 uur had staan. Als hij in bed zou liggen zou hij in ieder geval tot 15 uur slapen. Op de bank slapen overdag had hij nog nooit gedaan, dus ik wist niet hoe lang het dan zou duren.

Nou, foute keuze kan ik je vertellen want hij werd wakker. Oeps.

Dus snel toch maar een broodje naar binnen gewerkt en daarna alsnog op bed gelegd. Mag jij raden wie er vlak voor mijn vergadering weer ‘klaar wakker’ was. Toen ik zijn stem door de babyfoon hoorde, voelde ik mijn stresslevel spontaan de lucht in gaan.

Gedurende de vergadering moest ik dan ook een paar keer ingrijpen, want een kind met slaaptekort is niet altijd een feestje te noemen, kan ik je vertellen. Toen ik weer moest ingrijpen, vervolgens terug in beeld kwam en het stil was op de achtergrond, vroeg mijn leidinggevende wat ik had gedaan. De kids waren namelijk zo stil.

Vier woorden: chips, snoep, tv en YouTube.

Om 14:00 uur ‘s middags.

Hoewel we er met z’n allen even keihard om hebben gelachen, bleef ik de rest van de vergadering met een k** gevoel zitten. Ik was dan ook blij dat de vergadering daarna niet lang duurde en ik de tranen, waar ik zo hard tegen vocht, simpelweg even kon laten gaan. Want allemachtig wat voelde ik mij slechte moeder.

De schermtijd van mijn dochter loopt echt de spuigaten uit (vandaag weer 5,5 uur!!!!!). De jongste krijgt veel te weinig aandacht overdag. Ik zeg tegenwoordig op zoveel dingen ‘ja’ om ze maar rustig te houden op het moment dat ik werk, maar onder tussen ook zovaak ‘nee’ als ze om aandacht vragen. En dan gaf ik ze nu om 14 uur ‘s middags ook nog eens chips en snoep! What the f***?

Daarna ging het voor mijn gevoel van kwaad naar erger. Ik zt in een neerwaartse spiraal en de grijze wolk waar ik mee was opgestaan, leek wel één grote donderwolk te zijn geworden. Wat was dit een k** dag zeg.

Toch ga ik zo niet met een k** gevoel naar bed. Want hoewel het heel zwaar was vandaag, waren er ook lichtpuntjes. Momenten waar ik dankbaar voor ben. Momenten waardoor de dag toch nog een soort van gouden randje heeft gekregen. Onder andere namelijk:

– De troostende armpjes van mijn dochter toen ik zo aan het huilen was.
– De lieve woordjes die ze op dat moment zei.
– De knuffels en kusjes voordat de kids naar bed gingen.
– Mijn vriend die direct alles overnam toen hij thuis kwam.
– Die het gesprek met de kids aanging tijdens het eten, waardoor ook de kids hun gevoelens konden uiten (of in ieder geval de oudste, de jongste was op dat moment gewoon een terror peuter).
– De fijne wandeling die ik zojuist kon doen met een vriendin.
– Deze blog schrijven.

Maar ook in de ochtend in de speeltuin was het fijn. Het zonnetje wat doorbrak. Het samen de dag beginnen met gymnastiek. Het samen een boekje lezen. En zo kan ik eigenlijk nog wel even door gaan….

Soms moet je even zoeken (of heel erg diep graven), maar uiteindelijk zijn er altijd wel lichtpuntjes die de dag uiteindelijk een gouden randje geven. Zo ook vandaag.

Neemt niet weg dat het wel zwaar is. Verdomde zwaar. Maar die lichtpuntjes maken het de moeite waard. Dankzij die lichtpuntjes stap ik straks tevreden in bed, om morgen vol goede moed weer op te staan.

Die lichtpuntjes slepen mij door de komende tijd heen en daarom zal ik elke dag mijn best blijven doen om ze te zien.

“Lichtpuntjes,
soms zijn ze zó zichtbaar
en soms ook eventjes niet.

Maar zolang jij je hart
ervoor blijft open stellen,
komt er vanzelf een moment
waarop jij ze voelt & ziet.”

Liefs,
Nynke

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *