Hoe mijn lichaam mij offline liet gaan

Een paar weken geleden had ik pijn in mijn hele lijf. Van hoofd tot voet. Alles deed mij pijn. Er was wel iets vreemds aan de hand, want het was alleen maar aan de linkerkant van mijn lichaam. Rechts was er niets aan de hand. Ik snapte er helemaal niets van en wilde al bijna met de dokter gaan bellen, totdat iemand mij vertelde dat er ook een spirituele betekenis achter kan zitten. De linkerkant van je lichaam staat namelijk voor je gevoel, je vrouwelijke kant, naar binnen richten, ontvangen en opladen. Terwijl de rechterkant van je lijf staat voor je ratio, je mannelijke kant, naar buiten richten, je laten zien, actief zijn en doen. Op dat moment besefte ik nog niet wat mijn lijf mij precies wilde vertellen en deed ik er dan ook niet zoveel mee. Totdat ik een paar dagen later ook nog eens een koortslip kreeg. Op zich niets spannends, want ik heb die wel vaker gehad. Maar drie maal raden waar die dus nu voor het allereerst zat? Precies, links. Voor mij was dat het teken om nu écht eens te gaan luisteren naar mijn lichaam. Niet met mijn hoofd, maar met mijn gevoel. En dat leidde tot verrassende inzichten.

Op zich ging het de laatste maanden wel goed met mij. Ja er waren wat dingen die mij niet helemaal lekker zaten, maar overall was ik tevreden. Werk ging prima, thuis verliep het prima, ik deed mijn ding met mijn onderneming. All good zou je dus zeggen. Ik had er alleen wel veel moeite mee dat ik zo weinig tijd voor mijzelf had, dat we 24/7 bij elkaar op de lip zaten en dat we gewoon zo weinig konden doen. Maar goed, wie zat nou niet met dat ‘probleem’? En uiteindelijk zou er een moment komen waarop het weer beter zou gaan, toch?

Ik merkte hierdoor dat mijn vriend en ik beiden andere prioriteiten hadden. Waar hij vooral tijd met ons vieren wilde doorbrengen, omdat hij het druk had qua werk (buiten de deur), wilde ik vooral gewoon alleen zijn. Rust aan mijn hoofd. Hoe lullig het ook klinkt, ik had helemaal geen zin om in de weekenden constant dingen te doen met de kinderen, want ik bracht de hele week al tijd met ze door. Ik zag de lol er niet van in en was er ook gewoon te moe voor.

Tijdens een spontaan moederdag uitje wat zo leuk had kunnen zijn, ging het dan ook mis met mij. Ik kreeg een soort van mentale kortsluiting en was die dag niet te genieten. Als ik er nu op terug kijk gedroeg ik mij een beetje als een kleuter die haar zin niet had gekregen. Niet leuk om te beseffen en al helemaal niet leuk voor mijn vriend en kinderen, maar uiteindelijk was dat moment wel nodig omdat ik toen de spiegel voor gehouden kreeg.

Dat het afgelopen jaar zwaar was is denk ik wel een understatement te noemen. Met alle maatregelen en de lockdown, kwam er een shitload aan ballen bij om hoog te houden. En het waren er al zo veel! En hoewel ik er echt van overtuigd ben dat we zelf kiezen welke ballen we hoog houden en welke niet, maar ook dat het helemaal niet nodig is om ze allemaal tegelijk in de lucht te houden, leek het wel alsof die vlieger voor mijzelf niet helemaal opging. Ik koos er namelijk niet voor om ballen te laten liggen, nee hoor…ik jongleerde er rustig op los, zelfs met de ballen die erbij waren gekomen.

Na het moederdag fiasco besloot ik om per direct offline te gaan. WhatsApp ging van mijn telefoon, de Instagram app en ik zette alles rondom het ondernemen op pauze. Hoewel WhatsApp verwijderen best onhandig was en na drie dagen toch weer op de telefoon kwam, merkte ik direct de rust die het offline zijn met zich mee bracht. En met die rust ontstond er ook ruimte. Ruimte om naar binnen te keren, te reflecteren en op te laden.

De eerste vraag die ik mijzelf dan ook vrij snel stelde was ‘Wat heb jij er zelf eigenlijk aan gedaan om de afgelopen weken meer rust voor jezelf te creëren?’ Ik legde de schuld bij Corona, bij de man en kinderen, maar eigenlijk keek ik te weinig in de spiegel. Te weinig naar mijn eigen keuzes en handelingen. Het werd mij dan ook al gauw duidelijk dat het antwoord op die vraag ‘Bar weinig’ was.

Het is niet dat ik helemaal niets eraan had gedaan, alleen kwam ik er achter dat de dingen die ik deed vaak met de verkeerde insteek gebeurden. Zo begon ik met vroeg opstaan onder de noemer ‘tijd voor mijzelf’, maar besteedde ik die tijd vaak toch aan mijn eigen onderneming. Ging ik tijdens het sporten foto’s maken voor mijn stories op Instagram en schreef ik soms nog wat content er achter aan. Hierdoor werden mijn werkdagen lang (want daarna mocht ik gewoon nog acht uur aan de slag voor de werkgever) en aangezien ik vanwege het vroege opstaan ook weer vroeg naar bed ging, bleef er weinig tijd voor ontspanning over.

Ik besefte mij dat het tijd werd om de hand in eigen boezem te steken en snapte ineens wat mijn lichaam mij duidelijk probeerde te maken. Het was tijd om op te laden. Tijd om stil te staan. Tijd om bij mijzelf te rade te gaan. Waarom deed ik de dingen die ik deed? Was mijn motivatie nog hetzelfde? Had ik nog wel steeds hetzelfde doel? Was mijn droom nog hetzelfde? Wat was nou écht de grootste prioriteit in mijn leven en schonk ik ook echt aandacht aan die prioriteit?

Allemaal vragen waar ik tot op moment van schrijven nog mee bezig ben, maar waar ik, ondanks dat ik nog (lang) niet alle antwoorden heb, al wel een conclusie over heb weten te trekken: er zijn dingen veranderd in mij. Ik denk niet meer hetzelfde over bepaalde zaken als een jaar geleden en mijn doelen zijn ook niet meer hetzelfde.

Gelukkig besefte mijn lichaam dat ook en heeft ze mij teruggefloten, anders modderde ik nu misschien nog steeds aan met dingen waar ik eigenlijk niet mee bezig wil zijn op dit moment. Offline gaan en op pauze gaan, bleek dan ook een hele verstandige keuze te zijn. Want hoewel die koortslip echt nog wel even wat tijd nodig had om te genezen, verdween de pijn in mijn lichaam vrij snel toen ik de bewuste keuze maakte om naar binnen te keren. Ik moest dan ook denken aan de onderstaande quote die ik ooit ergens las.

“If you listen to your body when it whispers,
you won’t have to hear it scream.”

– Ujjwal Sharan

Ik kan je vertellen, ik ben blij dat ik heb geluisterd.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *