Ik kreeg niet wat ik wilde, wel wat ik nodig had

Morgen ben ik jarig. Ik mag dan de 37 jaar aantikken. Een jaar geleden schreef ik al dat ik mijn eigen verjaardag de laatste jaren niet zo vier, maar dat ik sinds vorig jaar wel echt ben gaan beseffen hoe dankbaar ik ben voor dat jaarlijks terugkerend evenement. Een jaartje ouder worden is namelijk écht iets om dankbaar voor te mogen zijn, want vanzelfsprekend is het zeker niet.

Toch merk ik dat die dankbaarheid niet direct overheerst dit keer. Waar ik het vorig jaar nog zo sterk voelde, met name omdat ik toen echt net mijn depressie achter de rug had, is dat gevoel dit jaar iets minder aanwezig. Ik ben wel dankbaar, maar ik ben nog niet direct op het punt dat ik alle levenslessen van het afgelopen jaar heb om kunnen denken.

Ik vond het afgelopen jaar namelijk zwaar. Vooral mentaal. Het vroeg enorm veel van mij en ik merk dat ik daar nu nog niet helemaal bovenop ben. Ik strugglede constant met alle ballen die ik hoog wilde houden, dat ik daar aan onder door ging (lees ook ‘Hoe mijn lichaam mij offline liet gaan’).

Maar ik had dromen. Ik had doelen. Ik wilde zoveel bereiken in het afgelopen jaar en ik was hiermee zeker lekker bezig, totdat mijn lichaam mij dus offline liet gaan.

Ik maakte mijn dromen niet waar en bereikte mijn doelen niet.

Het was namelijk niet het jaar waarin ik heb gefloreerd met mijn onderneming. Ook niet het jaar waarin ik eindelijk bezig ging met het schrijven van mijn boek. Het was ook niet het jaar waarin ik mijn brieven van een vriendin bundelde. En bovenal niet het jaar van een onderneming met winst i.p.v. verlies.

Wel was het afgelopen jaar een jaar vol met bezinning. Levenslessen. Tekens en signalen die ik begon op te merken. Het jaar waarin ik door begon te krijgen wat mijn echte prioriteiten zijn in het leven. Het jaar waarin ik begon met keuzes te maken die goed zijn voor MIJ. Minder werken, gezonder leven (meer bewegen en beter eten) en meer échte aandacht voor selfcare.

Het was het jaar waarin ik voor mijn gevoel soms stil stond qua ontwikkeling of zelfs wel achteruit ging, maar achteraf gezien groeide ik daardoor juist.

Het was het jaar waarin ik leerde stil staan en mijn stem begon op te merken.

Het was het jaar waarin ik weer wat dichter bij de moeder kwam die ik mag zijn.

Ik had een paar jaar geleden een collega die 16 uur per week werkte. Ik wilde haar graag een contract aanbieden voor 24 uur. Ik kon echter hoog of laag springen, meer ging ze echt niet werken. ‘De kinderen bleven niet eeuwig klein.’ Destijds snapte ik er niets van, maar in de afgelopen maanden ben ik haar gaan begrijpen. Voordat je het weet zijn de kinderen inderdaad het huis uit, maar bovenal, je leeft nou eenmaal niet om te werken, maar je werkt om te leven.

Als ik dit zo opsom zou je kunnen denken dat ik de momenten van het afgelopen jaar heb kunnen omdenken, heb kunnen omzetten naar levenslessen. En misschien is dat ergens ook wel zo. Maar dit is echt ratio, want ‘m voelen doe ik (nog) niet.

Want ergens proef ik toch een wat onaangename nasmaak van het feit dat ik niet de dingen heb kunnen waarmaken die ik wilde waarmaken en ben ik ergens ook wel bang dat ik ze helemaal niet meer ga waarmaken. Wat dat betreft ben ik nu, met alle nieuwe keuzes die ik heb gemaakt, nog wel een beetje op zoek naar welk pad ik nou precies wil gaan bewandelen. Welke dromen en doelen nog bij mij horen.

Gelukkig komt er een nieuw (levens)jaar aan waarin ik dat mag gaan ontdekken. Een jaartje waar ik vast en zeker wel weer wijzer van ga worden. Wijsheid komt immers met de jaren toch?

“Getting older is an adventure,
not a problem.”

~ Betty Friedan

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *