De strijd tussen zus en broertje

Ik weet nog dat de oudste, als oudere zus, haar broertje helemaal fijn knuffelde als baby zijnde. Constant. Ik zei al tegen haar dat er ooit een dag zou komen dat hij het niet meer zou accepteren en van zich af zou gaan bijten.

In die fase zitten we momenteel. Eigenlijk al wel een tijdje. En dat zorgt ervoor dat wij geregeld voor politie agent kunnen spelen.

‘Nee, niet doen. Je broertje zegt toch dat hij dat niet wil.’

‘Laat je zus met rust!’

‘Niet slaan!’

‘Niet gillen.’

Het is soms dood en dood vermoeiend (dear lord, je zou er maar meer dan twee hebben). Vooral als je al de hele dag hebt gewerkt en eigenlijk verlangt naar rust en stilte.

Ik probeer wel eens de lieve politie agent aanpak en benoem dan wat ze wel mogen in dit soort situaties. Je weet wel, de positieve met glitters en regenbogen benadering.

Maar soms ben ik gewoon meer een politie agent in een Cruella de Vil jasje, die eigenlijk een carrière switch zou moeten maken naar de groentekraam op de markt.

Tja, ik ben ook maar een mens.

Gelukkig zijn er ook heel veel van dit soort momentjes. Momentjes waarop het WEL goed gaat.

En dan smelt ik.

Dan explodeert mijn moederhart van liefde voor die twee.

Soms voor maar vijf minuten, omdat zij hem dan net iets te hard knuffelt of omdat hij niet met haar wilt delen, en dan begint het riedeltje weer van vooraf aan.

En soms duurt de explosie van liefde langer. Kan ik langer genieten van hoe die twee samen zijn.

En dat zijn de lichtpuntjes.

De gouden randjes van het moederschap.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *