What’s in a name?

Nynke van Hernen. Dat is de naam die ik bij mijn geboorte kreeg. Je zou denken dat mijn Molukse moeder mij een meer exotische naam had willen geven, maar schijnbaar waren zij en mijn (Nederlandse) vader het erover eens. Niets niks exotisch, gewoon lekker een oer Hollandse naam. Fries zelfs, om precies te zijn.

Nu is een naam natuurlijk ‘slechts’ een naam, het zegt helemaal niets over wie jij bent. Toch had ik altijd een hekel aan mijn naam. Vooral wanneer ik met mijn Molukse familie-vriendinnen was.

Ik kan mij nog goed herinneren hoeveel moeite ik had met feestjes waar ik niemand kende, ik moest mij dan voorstellen en dat betekende altijd van die ongemakkelijke situaties. Met name voor mij dan. Molukkers hebben namelijk altijd de neiging om te vragen naar je achternaam of, wanneer die niet Moluks is maar je ziet er wel Moluks uit, wat dan de naam van je moeder is. En meestal volgt dan ook nog de vraag waar je dan vandaan komt. Welke stad in Nederland en welk eiland of dorp op de Molukken.

Ik kreeg uiteraard dit hele vragenvuur standaard (daar was ik niet uniek in overigens) en negen van de tien keer kenden ze mijn moeder en haar familie niet eens. Dat leidde dan tot een ongemakkelijke stilte, want tja…er was dan niet echt iets van een aanknopingspunt. Als ik er aan terug denk kan ik nog zo goed dat gevoel naar boven halen wat ik dan voelde.

Sowieso heb ik jarenlang moeite gehad met het bepalen van mijn identiteit. Ik voelde mij anders wanneer ik met mijn Nederlandse vrienden was, maar had dat ook wanneer ik met mijn Molukse vrienden was. Ik was het buitenbeentje. Misschien dat ik daarom mijn naam ook niet mooi vond, die maakte mij helemaal anders voor mijn gevoel.

In mijn tienerjaren begon ik mijzelf dan ook anders te noemen. Ik stelde mij voor aan mensen als Nina en verzweeg negen van de tien keer mijn achternaam. Mijn vriendinnen begonnen mij Nina te noemen en tot op de dag van vandaag noemen de meesten mij nog steeds zo. Toen er in de jaren ’90 twee meiden een nummer uitbrachten met de artiestennaam Nina Sky, kreeg ik Sky er ook nog eens gratis bij.

Nina bleef jarenlang mijn naam.

Totdat er een moment kwam waarop ik besefte dat die naam niet langer meer bij mij paste en mijzelf gewoon weer als Nynke begon voor te stellen. Dat was ook het moment waarop ik door begon te krijgen dat mijn identiteit los staat van mijn naam.

Een naam is slechts een label, een label die je met je geboorte meekrijgt. Maar uiteindelijk zegt het verder niets over wie je bent. Je identiteit wordt door zoveel andere factoren bepaald. Daarom zeg ik negen van de tien keer ook ‘Mijn naam is’ in plaats van ‘Ik ben’.

En hoewel ik in de afgelopen jaren steeds meer ben gaan ontdekken wie ik nou eigenlijk ben, hoop ik daar de komende tijd nog meer stappen in te kunnen gaan maken. Of dat nou is als Nynke of als Nina (Sky), dat maakt verder voor mij niet uit. Want,

“What’s in a name?
That which we call a rose by any other name
would smell as sweet.”

– Juliet (Romeo & Juliet)

Headerphoto by Oscar Helgstrand on Unsplash

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *