Laten we licht & liefde verspreiden

Laten we licht & liefde verspreiden

maart 1, 2022 0 Door admin

‘Mama, mogen we vanavond bij jullie slapen?’ Eigenlijk doen we dit niet op doordeweekse dagen, vanwege het simpele gegeven dat wij ook aan onze eigen nachtrust moeten denken. En na een week vakantie, waarbij ze alleen maar bij ons op de kamer hebben geslapen, is het juist ook wel weer fijn om het bed voor onszelf te hebben. Toch kunnen wij beiden geen nee zeggen. Afgelopen nacht was al gebroken, waarbij om drie uur één bij ons in bed kwam liggen en ik bij de de ander in bed ben gekropen. Om te voorkomen dat we weer zo’n nacht gaan hebben, handelen we maar preventief vandaag.

De kinderen zijn uiteraard door het dolle heen en terwijl ze onder de douche staan, maken wij de slaapkamer gereed (even een matrasje erbij leggen) en scroll ik onder tussen wat door mijn social media. Ik open mijn Instagram en de ene na de andere post over Oekraïne komt voorbij. Ik voel een steek in mijn hart.

Ik heb geen flauw idee waar deze hele oorlog over gaat. Sowieso, geen flauw idee waar oorlogen over gaan. Want ik snap gewoon weg niet dat er mensen zijn die dit als de oplossing zien voor hun probleem. Geweld is niet de oplossing en volgens mij kent een oorlog alleen maar verliezers, geen winnaars. But correct me if I’m wrong.

‘Mam ik ben klaar.’

Ik schrik op uit mijn eigen gedachtes. Terwijl ik een handdoek pak en die om haar heen sla, kruipt ze bij mij op schoot. ‘Fijn dat we bij jullie mogen slapen vanavond,’ fluistert ze in mijn oor. Ik voel mijn ogen waterig worden en houd haar stevig vast. De jongste komt er ook bij staan en zoekt een plekje onder mijn vrije arm.

Zo zitten we een paar minuten. Of misschien was het ook maar een paar seconden. Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik hoopte dat ik de tijd kon stil zetten, kon bevriezen, dat ik ze voor eeuwig zo kon vasthouden en beschermen. Maar ik weet dat dát een illusie is.

“Ik wil jou in een doosje doen.
Je beschermen tegen het leven.
Maar je zal moeten dansen in de zon
en leren vechten in de regen.
~ Lief leven ~

Nadat iedereen is aangekleed, kruipen we met z’n allen in bed. Zij met haar vader in het grote bed. Ik met hem op het ‘kleine bed’ zoals hij het noemt. Bedtijd is allang geweest dus het boekje slaan we over vanavond. ‘Maar mama, mogen we dan nog wel die ene meditatie doen?’ Eigenlijk moet ik nee zeggen, maar ik zoek de meditatie erbij. Vanavond lukt het me niet zo goed om nee tegen ze te zeggen.

Terwijl de kinderen naar de meditatie luisteren, dwalen mijn gedachtes weer af naar Oekraïne. Naar de beelden die ik voorbij heb zien komen. De bombardementen (ziek), de pasgeboren babies in een schuilkelder van een ziekenhuis (hartverscheurend), de zwarte Oekrainers die geweigerd worden aan de grenzen (dat er überhaupt nog onderscheid in kleur wordt gemaakt wanneer mensen huis en haard hebben moeten verlaten, vind ik al helemaal om te kotsen) en ik merk dat ik er onrustig van word. Kwaad zelfs. Dit is toch niet de wereld die we aan onze kinderen schenken?

Inmiddels is de meditatie afgelopen en kies ik een rustig muziekje voor ze uit om bij in slaap te vallen. Terwijl zij langzaam in slaap vallen aai ik hun gezichtjes en knuffel ik hun warme lijfjes. Ik voel de tranen over mijn wangen lopen.

Het is gewoon zo oneerlijk. Zij liggen hier veilig, warm bij ons, terwijl er zat andere plekken op de wereld zijn waar kinderen niet veilig zijn. Waar kinderen opgroeien met het geluid van bombardementen, geweerschoten, geschreeuw en gegil. Waar ze niet slapen in een warm bed, in een veilig huis, met hun ouders bij ze. En het ergste is, het is niet alleen in Oekraïne, het is op zoveel meer plekken op de wereld.

Ik voel me zo enorm machteloos. Want wat kan ik nou voor ze doen? Hoe kan ik helpen? Ik weet wel dat ik ze niet help door constant weer mijn gedachtes uit te laten komen bij die zinloze vraag ‘Waarom?’ Een vraag waar het antwoord nooit op zal komen.

Ik open weer mijn Instagram en zie een post met de woorden “They say I am a dreamer. But I am not the only one.” En gelukkig is dat ook echt zo. Want naast alle nieuwsbeelden, zie ik ook enorm veel initiatieven voorbij komen. Liefde en support.

Dat geeft mij ergens dan toch wel weer hoop. Hoop op een betere wereld. Op een wereld waar we vrij kunnen leven. Met en naast elkaar. Een wereld waar vrijheid voor iedereen een gemeenschapsgoed is. Een wereld waarin onze kinderen veilig kunnen opgroeien. Alle kinderen.

Naiëf? Misschien wel. Maar hey, I am a dreamer…and I know I’m not the only one.

Helaas is de harde werkelijkheid nog wel dat we nog lang niet bij zo’n wereld zijn en dat er zat mensen zijn die hulp nodig hebben. Onze hulp.

Daarom via deze weg mijn oproep aan jou: doneer, deel de vele initiatieven die nu ontstaan, wees er voor hen die ons nodig hebben en spreek je uit. Het lijken misschien allemaal kleine beetjes, maar heel veel kleine beetjes maken alsnog een heleboel.

Stichting Vluchteling heeft een gironummer geopend voor Oekraïne. Via deze link (artikel Het Parool) kan je een paar mooie initiatieven in Amsterdam en online vinden. En RTL Nieuws geeft ook nog een paar goede tips waaronder voor de ongeveer 10.000 Oekraïnse chauffeurs die in Nederland rond rijden. Wist je dat hun bankrekening is bevroren? En dat terwijl hun familie in een oorlogsgebied zit? Via deze link kan je een donatie doen. En zo zijn er nog tal van initiatieven te vinden.

Zullen we aub met met z’n allen licht en liefde verspreiden.

Want verdomme, wat heeft deze wereld dat nodig zeg.

Liefs,
Nynke