Ik ga stoppen met ondernemen

Ik ga stoppen met ondernemen

april 19, 2022 0 Door admin

Ik ga stoppen met Schrijven Met Hartjes.
Ik ga stoppen met De Werkende Moeder.
Ik ga stoppen met ondernemen.

Zo, there I’ve said it.

Het klinkt misschien als een niet zo’n groot ding, omdat ik de laatste maanden eigenlijk toch al vrij weinig deed qua ondernemen, maar voor mij is het groots. En op een bepaalde manier heb ik het ook nodig om die woorden uit te spreken, want met het uitspreken komt direct een bepaalde rust. Een rust waar ik al maanden naar op zoek ben.


Voor mij is ondernemen werken aan het neerzetten van een bedrijf, waarbij je een dienst of een product verkoopt waar je aan wilt verdienen. Er moet immers brood op de plank komen. En net zoals brood niet in één keer ontstaat, ontstaat je onderneming, of beter gezegd je omzet en winst ook niet zo in één keer. Je kan wel honderden verschillende soorten broden bedenken, maar uiteindelijk zal je die broden nog wel moeten bakken én verkopen. Dus je moet bakken terwijl je ook bezig bent met je sales, marketing, strategieën, plannen, doelen en ga zo maar door. En dat is precies hetgeen waar ik op dit moment helemaal geen behoefte aan heb en ook geen zin in heb.


Ik wil best een brood bakken, daar niet van, maar ik heb geen zin om bepaalde (omzet)doelen na te moeten jagen omdat ik daar op dit moment ook helemaal geen tijd in wil steken. Ik wil mijn tijd steken in het bakken van dat brood, voor mezelf….en om zo af en toe te delen met anderen.

Toen ik in 2019 besloot om het ondernemersavontuur aan te gaan had ik de grootste plannen. De wildste ideeën. Maar ik maakte ook de fout die velen hebben gemaakt en zullen maken. Ik investeerde direct in een website, een logo en in een cursus, terwijl ik eigenlijk bij de basis had moeten beginnen. Wat wil ik precies? Wat zijn mijn kernwaarden? Streef ik iets na wat ik echt, maar dan ook écht wil? Wat zijn mijn doelen? Wat wil ik voor mezelf bereiken?

Alles was een beetje twijfelachtig, behalve één ding. Ik wist wel dat ik nooit meer voor een baas wilde werken. Met die drive begon ik aan dit avontuur. Niet de beste drive kan ik je vertellen. Daarbij liet ik mij ook leiden door alle mooi verhalen die ik las online. De grote succesverhalen. De perfecte plaatjes. En voordat ik het wist stond ik een leven te manifesteren waarin ik dromen en doelen wilde najagen, die ik vooral heel veel bij anderen zag. Maar waren die doelen en dromen ook echt van mezelf?


Een tijdje geleden deed ik mee aan een familie opstelling en na die onwijs bijzondere opstelling is er een enorme last van mijn schouders gevallen. Figuurlijk, maar misschien ook wel letterlijk. Mijn hele leven lang droeg ik het lot / de problemen van anderen met mij mee. Leefde ik meer het leven van anderen, dan die van mezelf. Cijferde ik mezelf weg en gaf ik veel van mezelf. Vaak té veel.

Na die opstelling is er een onbewust proces gestart waarin ik mezelf steeds meer leer kennen. Wie ben ik nou eigenlijk? Wat is nou echt van mij? Wat zijn nou MIJN grenzen? Een mooi proces, waar ik voor het eerst in mijn leven mezelf de ruimte voor geef (iets wat ik niet alleen uitspreek, maar ook echt naleef). Ik ben mij veel meer bewust van mezelf en voel mij een stuk relaxter en kalmer. Intern gebeurd er enorm veel kan ik je vertellen.


En onder andere door dit proces ben ik mij gaan beseffen dat ik de afgelopen jaren heel veel dingen heb gedaan, omdat ik op zoek was naar een bevestiging. Een bevestiging van buitenaf. Een bevestiging dat ik wel degelijk gezien word. Dat mensen mij leuk vinden. Dat ik er toe doe. Starten met een onderneming was achteraf gezien ook eentje in die categorie.

Naast dat ik mij heel erg heb laten leiden door alle mooie verhalen, zat er ook een bepaalde bewijsdrang in dit ondernemersavontuur. Ik zou wel even laten zien dat ik het zou kunnen. Als ik A roep, dan doe ik ook B. Een instelling waardoor ik op een gegeven moment vanuit een hele verkeerde vibe dingen ging doen en bepaalde keuzes maakte.

Hierdoor kwam ik steeds verder van mijzelf af te staan. Raakte ik verwijderd van mezelf (hoewel ik toen nog niet zo goed wie dat dan ook precies was), waardoor ik uiteindelijk vastliep en het simpelweg op een gegeven moment écht niet meer wist. Althans, niet bewust.

Want diep van binnen voelde ik het al aan. Diep van binnen voelde ik het al in mijn onderbuik. Die onheilspellende kriebels, waardoor je eigenlijk al weet welke keuze je mag maken. En voor mij was dat stoppen met ondernemen. Omdat het 1. Op dit moment gewoon niets voor mij is (ik geniet van het leven, óók in loondienst) en 2. Ik niemand iets te bewijzen heb.

Dus ja, ik stop.

Of ik nu volledig van het net verdwijn? Nee. Dat niet. Maar het is wel het einde voor Schrijven Met Hartjes en ook het einde voor De Werkende Moeder.

En dat is oké. Meer dan oké.

In de volgende blog zal ik wat meer vertellen over hoe ik nu verder ga. Maar eerst is het tijd om even een brood te gaan bakken.

Liefs,
Nynke