Hi knapperd,

Welkom op mijn website!

Dit is de plek waar ik mijn creativiteit met je deel in de vorm van:
verhalen, kaarten en andere creaties.


Laatste blogartikelen

april 19, 2022Ik ga stoppen met Schrijven Met Hartjes.Ik ga stoppen met De Werkende Moeder.Ik ga stoppen met ondernemen. Zo, there I’ve said it. Het klinkt misschien als een niet zo’n groot ding, omdat ik de laatste maanden eigenlijk toch al vrij weinig deed qua ondernemen, maar voor mij is het groots. En op een bepaalde manier heb ik het ook nodig om die woorden uit te spreken, want met het uitspreken komt direct een bepaalde rust. Een rust waar ik al maanden naar op zoek ben. Voor mij is ondernemen werken aan het neerzetten van een bedrijf, waarbij je een dienst of een product verkoopt waar je aan wilt verdienen. Er moet immers brood op de plank komen. En net zoals brood niet in één keer ontstaat, ontstaat je onderneming, of beter gezegd je omzet en winst ook niet zo in één keer. Je kan wel honderden verschillende soorten broden bedenken, maar uiteindelijk zal je die broden nog wel moeten bakken én verkopen. Dus je moet bakken terwijl je ook bezig bent met je sales, marketing, strategieën, plannen, doelen en ga zo maar door. En dat is precies hetgeen waar ik op dit moment helemaal geen behoefte aan heb en ook geen zin in heb. Ik wil best een brood bakken, daar niet van, maar ik heb geen zin om bepaalde (omzet)doelen na te moeten jagen omdat ik daar op dit moment ook helemaal geen tijd in wil steken. Ik wil mijn tijd steken in het bakken van dat brood, voor mezelf….en om zo af en toe te delen met anderen. Toen ik in 2019 besloot om het ondernemersavontuur aan te gaan had ik de grootste plannen. De wildste ideeën. Maar ik maakte ook de fout die velen hebben gemaakt en zullen maken. Ik investeerde direct in een website, een logo en in een cursus, terwijl ik eigenlijk bij de basis had moeten beginnen. Wat wil ik precies? Wat zijn mijn kernwaarden? Streef ik iets na wat ik echt, maar dan ook écht wil? Wat zijn mijn doelen? Wat wil ik voor mezelf bereiken? Alles was een beetje twijfelachtig, behalve één ding. Ik wist wel dat ik nooit meer voor een baas wilde werken. Met die drive begon ik aan dit avontuur. Niet de beste drive kan ik je vertellen. Daarbij liet ik mij ook leiden door alle mooi verhalen die ik las online. De grote succesverhalen. De perfecte plaatjes. En voordat ik het wist stond ik een leven te manifesteren waarin ik dromen en doelen wilde najagen, die ik vooral heel veel bij anderen zag. Maar waren die doelen en dromen ook echt van mezelf? Een tijdje geleden deed ik mee aan een familie opstelling en na die onwijs bijzondere opstelling is er een enorme last van mijn schouders gevallen. Figuurlijk, maar misschien ook wel letterlijk. Mijn hele leven lang droeg ik het lot / de problemen van anderen met mij mee. Leefde ik meer het leven van anderen, dan die van mezelf. Cijferde ik mezelf weg en gaf ik veel van mezelf. Vaak té veel. Na die opstelling is er een onbewust proces gestart waarin ik mezelf steeds meer leer kennen. Wie ben ik nou eigenlijk? Wat is nou echt van mij? Wat zijn nou MIJN grenzen? Een mooi proces, waar ik voor het eerst in mijn leven mezelf de ruimte voor geef (iets wat ik niet alleen uitspreek, maar ook echt naleef). Ik ben mij veel meer bewust van mezelf en voel mij een stuk relaxter en kalmer. Intern gebeurd er enorm veel kan ik je vertellen. En onder andere door dit proces ben ik mij gaan beseffen dat ik de afgelopen jaren heel veel dingen heb gedaan, omdat ik op zoek was naar een bevestiging. Een bevestiging van buitenaf. Een bevestiging dat ik wel degelijk gezien word. Dat mensen mij leuk vinden. Dat ik er toe doe. Starten met een onderneming was achteraf gezien ook eentje in die categorie. Naast dat ik mij heel erg heb laten leiden door alle mooie verhalen, zat er ook een bepaalde bewijsdrang in dit ondernemersavontuur. Ik zou wel even laten zien dat ik het zou kunnen. Als ik A roep, dan doe ik ook B. Een instelling waardoor ik op een gegeven moment vanuit een hele verkeerde vibe dingen ging doen en bepaalde keuzes maakte. Hierdoor kwam ik steeds verder van mijzelf af te staan. Raakte ik verwijderd van mezelf (hoewel ik toen nog niet zo goed wie dat dan ook precies was), waardoor ik uiteindelijk vastliep en het simpelweg op een gegeven moment écht niet meer wist. Althans, niet bewust. Want diep van binnen voelde ik het al aan. Diep van binnen voelde ik het al in mijn onderbuik. Die onheilspellende kriebels, waardoor je eigenlijk al weet welke keuze je mag maken. En voor mij was dat stoppen met ondernemen. Omdat het 1. Op dit moment gewoon niets voor mij is (ik geniet van het leven, óók in loondienst) en 2. Ik niemand iets te bewijzen heb. Dus ja, ik stop. Of ik nu volledig van het net verdwijn? Nee. Dat niet. Maar het is wel het einde voor Schrijven Met Hartjes en ook het einde voor De Werkende Moeder. En dat is oké. Meer dan oké. In de volgende blog zal ik wat meer vertellen over hoe ik nu verder ga. Maar eerst is het tijd om even een brood te gaan bakken. Liefs,Nynke Gerelateerde berichten: Dat meisje is goed genoeg Wat is vrijheid voor jou? Na mijn tweede bevalling kreeg ik een postnatale depressie De strijd tussen zus en broertje [...]
maart 1, 2022‘Mama, mogen we vanavond bij jullie slapen?’ Eigenlijk doen we dit niet op doordeweekse dagen, vanwege het simpele gegeven dat wij ook aan onze eigen nachtrust moeten denken. En na een week vakantie, waarbij ze alleen maar bij ons op de kamer hebben geslapen, is het juist ook wel weer fijn om het bed voor onszelf te hebben. Toch kunnen wij beiden geen nee zeggen. Afgelopen nacht was al gebroken, waarbij om drie uur één bij ons in bed kwam liggen en ik bij de de ander in bed ben gekropen. Om te voorkomen dat we weer zo’n nacht gaan hebben, handelen we maar preventief vandaag. De kinderen zijn uiteraard door het dolle heen en terwijl ze onder de douche staan, maken wij de slaapkamer gereed (even een matrasje erbij leggen) en scroll ik onder tussen wat door mijn social media. Ik open mijn Instagram en de ene na de andere post over Oekraïne komt voorbij. Ik voel een steek in mijn hart. Ik heb geen flauw idee waar deze hele oorlog over gaat. Sowieso, geen flauw idee waar oorlogen over gaan. Want ik snap gewoon weg niet dat er mensen zijn die dit als de oplossing zien voor hun probleem. Geweld is niet de oplossing en volgens mij kent een oorlog alleen maar verliezers, geen winnaars. But correct me if I’m wrong. ‘Mam ik ben klaar.’ Ik schrik op uit mijn eigen gedachtes. Terwijl ik een handdoek pak en die om haar heen sla, kruipt ze bij mij op schoot. ‘Fijn dat we bij jullie mogen slapen vanavond,’ fluistert ze in mijn oor. Ik voel mijn ogen waterig worden en houd haar stevig vast. De jongste komt er ook bij staan en zoekt een plekje onder mijn vrije arm. Zo zitten we een paar minuten. Of misschien was het ook maar een paar seconden. Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik hoopte dat ik de tijd kon stil zetten, kon bevriezen, dat ik ze voor eeuwig zo kon vasthouden en beschermen. Maar ik weet dat dát een illusie is. “Ik wil jou in een doosje doen. Je beschermen tegen het leven. Maar je zal moeten dansen in de zon en leren vechten in de regen.~ Lief leven ~ Nadat iedereen is aangekleed, kruipen we met z’n allen in bed. Zij met haar vader in het grote bed. Ik met hem op het ‘kleine bed’ zoals hij het noemt. Bedtijd is allang geweest dus het boekje slaan we over vanavond. ‘Maar mama, mogen we dan nog wel die ene meditatie doen?’ Eigenlijk moet ik nee zeggen, maar ik zoek de meditatie erbij. Vanavond lukt het me niet zo goed om nee tegen ze te zeggen. Terwijl de kinderen naar de meditatie luisteren, dwalen mijn gedachtes weer af naar Oekraïne. Naar de beelden die ik voorbij heb zien komen. De bombardementen (ziek), de pasgeboren babies in een schuilkelder van een ziekenhuis (hartverscheurend), de zwarte Oekrainers die geweigerd worden aan de grenzen (dat er überhaupt nog onderscheid in kleur wordt gemaakt wanneer mensen huis en haard hebben moeten verlaten, vind ik al helemaal om te kotsen) en ik merk dat ik er onrustig van word. Kwaad zelfs. Dit is toch niet de wereld die we aan onze kinderen schenken? Inmiddels is de meditatie afgelopen en kies ik een rustig muziekje voor ze uit om bij in slaap te vallen. Terwijl zij langzaam in slaap vallen aai ik hun gezichtjes en knuffel ik hun warme lijfjes. Ik voel de tranen over mijn wangen lopen. Het is gewoon zo oneerlijk. Zij liggen hier veilig, warm bij ons, terwijl er zat andere plekken op de wereld zijn waar kinderen niet veilig zijn. Waar kinderen opgroeien met het geluid van bombardementen, geweerschoten, geschreeuw en gegil. Waar ze niet slapen in een warm bed, in een veilig huis, met hun ouders bij ze. En het ergste is, het is niet alleen in Oekraïne, het is op zoveel meer plekken op de wereld. Ik voel me zo enorm machteloos. Want wat kan ik nou voor ze doen? Hoe kan ik helpen? Ik weet wel dat ik ze niet help door constant weer mijn gedachtes uit te laten komen bij die zinloze vraag ‘Waarom?’ Een vraag waar het antwoord nooit op zal komen. Ik open weer mijn Instagram en zie een post met de woorden “They say I am a dreamer. But I am not the only one.” En gelukkig is dat ook echt zo. Want naast alle nieuwsbeelden, zie ik ook enorm veel initiatieven voorbij komen. Liefde en support. Dat geeft mij ergens dan toch wel weer hoop. Hoop op een betere wereld. Op een wereld waar we vrij kunnen leven. Met en naast elkaar. Een wereld waar vrijheid voor iedereen een gemeenschapsgoed is. Een wereld waarin onze kinderen veilig kunnen opgroeien. Alle kinderen. Naiëf? Misschien wel. Maar hey, I am a dreamer…and I know I’m not the only one. Helaas is de harde werkelijkheid nog wel dat we nog lang niet bij zo’n wereld zijn en dat er zat mensen zijn die hulp nodig hebben. Onze hulp. Daarom via deze weg mijn oproep aan jou: doneer, deel de vele initiatieven die nu ontstaan, wees er voor hen die ons nodig hebben en spreek je uit. Het lijken misschien allemaal kleine beetjes, maar heel veel kleine beetjes maken alsnog een heleboel. Stichting Vluchteling heeft een gironummer geopend voor Oekraïne. Via deze link (artikel Het Parool) kan je een paar mooie initiatieven in Amsterdam en online vinden. En RTL Nieuws geeft ook nog een paar goede tips waaronder voor de ongeveer 10.000 Oekraïnse chauffeurs die in Nederland rond rijden. Wist je dat hun bankrekening is bevroren? En dat terwijl hun familie in een oorlogsgebied zit? Via deze link kan je een donatie doen. En zo zijn er nog tal van initiatieven te vinden. Zullen we aub met met z’n allen licht en liefde verspreiden. Want verdomme, wat heeft deze wereld dat nodig zeg. Liefs,Nynke Gerelateerde berichten: Hello world! Kiezen voor huidig geluk i.p.v. later geluk [...]
februari 26, 2022Uit ‘Brieven van een vriendin’. Een project wat ik in 2021 ben gestart. De brieven verstuur ik per e-mail, maar eens in de zoveel tijd deel ik een brief hier, omdat de boodschap nog breder gedeeld mag worden. Dit keer ‘Brief van een vriendin #48’ (verzonden op 19-02-2022). Goedemorgen lief mens, Hoe gaat het met je?Het is inmiddels alweer even geleden dat ik een brief aan je schreef, dus we hebben elkaar een tijdje niet gesproken. Weet dat ik wel veel aan je heb gedacht. Ik heb vaak op het punt gestaan om je weer een brief te schrijven, maar op de één of andere manier lukte het mij niet. Ik had er de ruimte niet voor.Soms kan je iets nog zo graag willen, maar als je de energie er niet voor hebt, of de headspace in mijn geval, dan weet je dat het misschien beter is om het te laten rusten. Om even te accepteren dat het nu gewoonweg niet gaat. En ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik ben er wel achter gekomen dat verzetten vaak een averechts effect heeft. Dus dat deed ik dan ook maar niet. Ik liet het even gaan, even los. Ik merkte namelijk dat ik genoeg had aan mijzelf, mijn gezin en mijn werk. Het schrijven kreeg niet prioriteit boven al die andere zaken en dat is oké. Ik was namelijk zoveel bezig geweest met liefde en lichtpuntjes de wereld in te sturen, dat het misschien ook wel gewoon even tijd was voor mijzelf.Een tijdje geleden zei iemand (die ik overigens niet kende) tegen mij ‘Nynke, je mag je licht ook wel wat vaker naar binnen schijnen. Ook jij mag verlicht worden.’ Ik vond dat zo’n mooie boodschap, dat ik dat dan ook maar meer ben gaan doen.En toen ik van de week het onderstaande filmpje van Kate Winslet voor L’Oreal voorbij zag komen, viel alles op z’n plek. De afgelopen weken, alles wat er is gebeurd. Het filmpje duurt drie minuten, maar is echt de moeite waard om te bekijken. Bij het zien van dit filmpje schoot ik helemaal vol. Hij kwam zo intens binnen. Het raakte me. En weet je waarom? Omdat ik besefte dat ik het waard ben. Nee, niet alleen beseffen. Ik voelde het! Met elke vezel in mijn lijf.Ik ben goed genoeg.Ik ben het waard.Sinds ik ben gaan werken aan mijzelf (een soort van ongoing process in de afgelopen jaren) ben ik dit wel meer gaan beseffen, alleen voelde ik het echt nog niet altijd.Ik moest toch eerst een paar kilo meer afvallen.Ik moest toch eerst een betere baan zoeken.Ik moest toch eerst meer tijd en aandacht aan de kinderen besteden.Ik moest toch vooral eerst voor anderen zorgen.Maar dat is verandert. Het ‘ik moet eerst’ is er vanaf en dat zorgt toch voor een rust kan ik je vertellen. Het is alsof er een last van mijn schouders is afgevallen. Ik hoef niet eerst van alles en nog wat te bereiken, ik ben het NU AL waard. Ik was het altijd al waard.Maandag a.s. heb ik mijn laatste coachingsessie met Klementine en ik had een opdracht meegekregen om thuis te doen, namelijk een brief aan mezelf schrijven. Die sessie was drie weken geleden en ik heb pas gisterochtend de brief geschreven. Ik stelde deze opdracht constant uit en verzon de ene na de andere smoes. Maar gisterochtend voelde ik dat het tijd was om die brief te schrijven en na een half uur zat ik met tranen in mijn ogen naar mijn beeldscherm te staren, omdat ik elk woord voelde wat ik had opgeschreven.Ik ben het waard. Sindskort hangt er een briefje op mijn badkamerspiegel met de tekst ‘Alle liefde en aandacht die ik aan anderen geef, geef ik ook aan mezelf’ en dat is zo’n fijne reminder voor mijzelf. Het is een soort van mantra geworden waar ik mee op sta en die gedurende de dag ook nog wel een paar keer voorbij komt. Ik gun mijzelf namelijk die liefde en aandacht, omdat ik het waard ben.Natuurlijk weet ik dondersgoed dat er ook momenten zullen gaan komen waarbij ik dit allemaal niet zo gemakkelijk roep. Waarbij het leven mij weer zal gaan uitdagen. Dat is een feit. Verander ik niets aan. Maar ik heb nu wel de middelen in handen om daar dan mee om te gaan en sinds gisteren ook een brief. Want die brief aan mijzelf heb ik opgeslagen, zodat ik hem altijd kan terug lezen. Als reminder voor mijzelf. Ik hoop dat deze brief van een vriendin een mooie reminder voor jou is. Dat het je doet beseffen dat je een fantastisch mooi mens bent die het hartstikke goed doet. Je kan het niet perfect doen, jij bent immers zelf ook niet perfect, maar dat hoeft ook helemaal niet. Jij bent meer dan goed genoeg. Precies zoals je bent.Ik hoop echt dat jij dit ook zo ziet en voelt. En als dat nog niet het geval is, dat je dit gaat voelen. Want lieve jij, geloof me als ik dit zeg, you are worth it! Fijn weekend knapperd, ik spreek je snel weer.Liefs,NynkePS: Sprak deze brief je aan en wil je ook (bijna) elke week zo’n brief in je mailbox? Laat dan hieronder je e-mail adres achter. Ja, ik wil brieven van een vriendin ontvangen * indicates required Email Address * First Name * Gerelateerde berichten: Brieven van een vriendin #12 Mijn nieuwe missie Van ZEN naar ‘Is het al tijd voor wijn?’ Opladen in je nakie [...]
februari 16, 2022Er is iets magisch aan de ochtend, dat schreef ik eerder al eens in mijn blog Morgenstond heeft goud in de mond. Zo zit ik nu in mijn eentje in de woonkamer dit verhaal te typen, terwijl er buiten, op de lantaarnpalen en onze tuinverlichting na, geen lichten aan zijn. Buiten is het stil, binnen is het stil. Er is geen afleiding van geluid in de omgeving. De stilte werkt rustgevend en heel ontspannend. Terwijl de rest van de wereld nog slaapt (voor mijn gevoel dan), begroet ik in alle rust de nieuwe dag…in mijn eentje. Even nog geen duizend keer mama, nog even geen verplichtingen. Ja, ik ga echt heel goed op dit soort ochtenden. OchtendritueelOp mijn social media heb ik al eens vaker geschreven over mijn ochtendritueel, maar ook in eerder genoemde blogpost heb ik het hier over. Mijn ochtendritueel zorgt voor een goed begin van de dag. Ik start de dag gevoelsmatig met een enorme voorsprong en heb daarna het gevoel dat ik de hele wereld aan kan. Wat ik dan doe ‘s ochtends? Ik sta vroeg op (ergens tussen 5:15 en 6:00 uur, afhankelijk van hoe laat ik de avond ervoor naar bed ben gegaan), ga naar beneden, drink een halve liter water, doe de deuren beneden open voor frisse lucht, zet het geurwolkje aan, ga 10 minuten mediteren en vervolgens journallen (of gewoon in het Nederlands: in mijn ‘dagboek’ schrijven). Dit zijn eigenlijk de dingen die ik écht standaard doe en die al tijden niet veranderen (of nou ja, soms wil ik de deuren open nog wel eens skippen omdat het echt koud is buiten). Het is een riedeltje wat echt in mijn systeem is gaan zitten en wat ik alleen nog wel eens wil overslaan op vakantie of in het weekend. De dingen die ik na mijn ritueel doe zijn echter minder ‘vaststaand’ en inmiddels ook wel verandert. Gehaast de ochtend beginnenWat ik namelijk voorheen daarna deed was sporten. Minimaal 30 minuten. Iets wat een enorme boost aan mijn energielevel geeft in de ochtend, maar wat er wel voor zorgt dat de ochtend gehaast verloopt. Sporten in de ochtend is echt ideaal, maar niet wanneer je kinderen tussendoor ook nog eens wakker worden. Die van mij hebben nog niet de leeftijd dat ze alles zelf kunnen doen in de ochtend en dus mag ik ze voorzien van een ontbijt, waardoor ik vaak om 7.30 uur pas klaar ben met mijn workout. Ik heb dan nog een half uur over om mijzelf klaar te maken en de kinderen. Meestal met als resultaat dat ik vanaf 7:50 uur mij enorm opgejaagd voel en de kinderen dus ook. Een tijdje terug besefte ik mij dat ik hierdoor eigenlijk het effect van mijn ochtendritueel teniet deed, want door te haasten verspeelde ik in feite mijn voorsprong van de dag. Haasten is in feite verspilde tijd, we denken dat we daarmee sneller zijn, maar uiteindelijk leveren we toch echt ergens anders op in. En dus verplaatste ik het sporten naar later op de dag. Voordelen van thuiswerkenIk werk nog steeds thuis en begreep van mijn teamleider dat dit, ondanks de versoepelingen, voorlopig ook nog wel zo blijft. Hoewel ik mijn collega’s bij tijd en wijlen echt mis, vind ik het thuis werken helemaal niet zo erg. Het zorgt namelijk voor een bepaalde flexibiliteit (althans bij mij). Ik pak mijn sport moment namelijk sindskort weer vlak voor of gedurende mijn werkdag. Ik was hiermee begonnen direct toen de pandemie begon om op die manier mijn werkdag (lees thuiswerksleur) te doorbreken, maar stopte ermee toen ik minder ging werken en het op een gegeven moment erg druk werd. Vanaf dat moment propte ik mijn sport moment in mijn hele ochtendritueel, zodat ik die van mijn lijstje kon strepen voordat ik aan het werk ging. Magische en ontspannen ochtendSinds ik het sporten weer op deze manier ben gaan inplannen (ik heb het geluk dat mijn werkgever hierin ook erg flexibel is) heb ik meer rust in de ochtend. Ik ‘moet’ hierdoor een stuk minder van mijzelf en er ontstaat ruimte voor andere zaken als onderdeel van mijn ochtend. Zo neem ik steeds vaker de tijd om te lezen of gebruik ik het moment, zoals nu, om te schrijven. Ik begin mijn dag een stuk fijner, maar bovenal met een momentje voor mijzelf. Elke moeder weet hoe zeldzaam die momenten zijn (haha). Heb ik nu alleen maar ochtenden met een gouden randje erom heen? Hell no. Maar dat hoeft ook niet. Want door die ‘met het zweet tussen de bilnaad vanwege het haasten’ -ochtenden, waardeer ik de ZEN ochtenden nog meer. Alsof de dag mij met een grote glimlach begroet en tegen mij zegt: ‘Goedemorgen knapperd, hier een cadeautje om je dag mee te beginnen. Want dat verdien jij.’ Liefs,Nynke Gerelateerde berichten: Hoe roofbouw plegen op mijzelf, leidde tot meer self-care Team dokter of team doorgaan? Mijn nieuwe missie Brieven van een vriendin #12 [...]
februari 11, 2022Nou, daar was ik dan weer een keer. Inmiddels is het alweer drie maanden geleden dat ik mijn laatste blog hier schreef. Drie maanden! In de tussentijd schreef ik nog wel een paar brieven, ook niet heel veel, en plaatste ik zo nu en dan wat op Instagram, ook niet zo heel veel, dus je kan gerust stellen dat het aardig stil was op het schrijf gebied. Ik voelde, om heel eerlijk te zijn, ook niet direct de behoefte om echt iets te doen met het bloggen op mijn website. Je kan gerust stellen dat ik andere dingen aan mijn hoofd had en ik had geen flauw idee of ik überhaupt nog wel echt iets wilde doen met De Werkende Moeder. Totdat ik vorige maand de factuur voor de website binnen kreeg en daar best van schrok. Ineens besefte ik mij namelijk dat ik eigenlijk al die tijd betaalde voor iets waar ik echt amper wat mee deed. Zonde! Want vanaf het moment dat ik de domeinnaam claimde (al in 2019) en er een hostingspakket bij kocht, heb ik niet consequent gebruik gemaakt van de mogelijkheden van een website en de laatste drie maanden zelfs helemaal niet meer. Ik had eindelijk net weer een beetje cashflow op de zakelijke rekening en ik baalde dan ook enorm dat die factuur er even tussen door kwam. Of nou ja, tussen door kwam? Als ik niet alles rondom De Werkende Moeder zo had los gelaten, had ik ook wel door gehad dat de jaarlijkse factuur voor de website er weer aan zat te komen. Een beetje eigen schuld, dikke bult. Maar goed, die factuur moest wel betaald worden. Dus dat deed ik. Met een lichte pijn in het hart (en in de portemonnee). Ik nam mij toen wel direct wat voor: het komende jaar ga ik écht aan de slag met het bloggen op mijn website. Hoewel ik niet zo heel goed durf om hier een doel aan te hangen, ga ik het wel doen om mijzelf die stok achter de deur te geven. Minimaal 1 blogpost per week. Wanneer richting het einde van het jaar blijkt dat ik alsnog ‘met de pet ernaar gegooid’ heb, dan zeg ik mijn website op. Ik ga namelijk niet nog een jaar geld uitgeven aan iets waar ik niets mee doe. Dat is echt zonde van het geld. De mentale ruimte en de motivatie waren de laatste tijd ver te zoeken, maar ik heb het schrijven/bloggen gemist. Toch is er gevoelsmatig weer een hoge drempel en op de één of andere manier ook wat weerstand, als in belemmerende gedachtes. Maar die probeer ik zoveel mogelijk te negeren en er gewoon voor te gaan. Lekker toegeven aan mijn eeuwige drang om dingen te delen en op papier te zetten. Dus let’s do this. Let’s get started. Het is tijd om weer meer in die digitale pen te duiken. Liefs,Nynke Gerelateerde berichten: Brieven van een vriendin #12 Doelen niet gehaald en dus gefaald? Op vakantie in Nederland Parttime werken…en nu? [...]
november 19, 2021Eén van mijn favoriete seizoenen is de herfst. Ik weet niet wat het is met die periode van het jaar, maar ik vind het een prachtig seizoen. Vooral de manier waarop het landschap verkleurd. Je ziet duidelijk dat er een verandering plaatsvindt en dat vind ik mooi om waar te nemen. Natuurlijk heeft de herfst ook haar mindere kanten. We hebben vaker grijzere luchten (hoewel je die tegenwoordig ook gerust in de zomer veelvuldig ziet), soms komt het met bakken uit de hemel, bacillen gaan weer meer rond dan normaal en het wordt weer sneller donker buiten. Allemaal zaken die niet echt bijdragen aan een happy de peppie mindset. Ik moet dan ook toegeven dat ik in de herfst (en winter) ook echt wel meer moeite moet doen om mijn energie level op peil te houden en mijn mindset positief. In de lente en zomer heb ik het gevoel dat ik ontwaak. En niet alleen ik, ook moeder natuur. Je ziet dan namelijk hoe bloemen de grond uit schieten, blaadjes weer aan de bomen komen en het landschap langzaam maar zeker weer in bloei komt te staan. In de lente en zomer hoef ik vrij weinig te doen om positief in het leven te staan. Ik bruis van de energie en motivatie en stuiter lekker de dagen door (ook niet altijd natuurlijk, maar je snapt wat ik bedoel). Dat is vanaf de intrede van de herfst, of beter gezegd vanaf het moment dat de R in de maand zit, toch echt wel anders. Lang heb ik gedacht dat dit ‘tussen de oren’ zat, totdat ik besefte dat dit niet zo is. Ik voel mij in de herst- en wintermaanden echt anders. En eigenlijk is het ook niet zo gek. Moeder natuur bereid zich immers ook voor op haar winterslaap. Vooral de laatste tijd merk ik heel erg dat ik zin heb om te cocoonen. Lekker in een huispakje met een dekentje en een theetje op de bank. Vooral niet te veel meer naar buiten als het donker is en gezellig en warm binnen zitten met de kaarsjes aan. Maar niet alleen op deze manier wil ik cocoonen, ook zélf trek ik meer naar binnen toe. Ik heb veel minder behoefte aan en zin in sociale contacten. Meer zin om gewoon wat meer all by myself te zijn en vooral niet te veel te doen. Alsof ik ook een soort van winterslaap wil houden. Het feit dat we momenteel thuis werken vind ik dan ook helemaal niet erg. Waar ik in de zomer soms zo intens de behoefte had aan werken op kantoor vanwege de contacten, merk ik dat ik er nu absoluut niet op zit te wachten. Het idee dat ik in een ruimte zit vol met prikkels is niet iets waar ik heel blij van word momenteel. Laat mij dus maar lekker thuis werken tijdens deze donkere dagen. Het gevolg is alleen wel dat ik op een gegeven moment echt helemaal nergens meer zin in heb. Geen zin meer om te werken aan doelen, te sporten, gezond te eten, mijn huis schoonmaken en ga zo maar door. In plaats van cocoonen ga ik wat meer verslonzen. Ik wil geen moeite meer doen om er leuk uit te zien en loop het liefste de hele dag in mijn joggingpak. Op zich niet erg als dit voor kortere tijd is, als het maar niet te lang duurt (dat verslonzen). Want ervaring heeft mij geleerd dat als het te lang duurt, ik op een gegeven moment in een soort van neerwaartse spiraal terecht kom. Een spiraal waar ik in de lente en zomer makkelijker uit stap, dan in de herfst en winter. Dus ook met de R in de maand probeer ik een bepaalde balans in mijn leven aan te brengen. Een balans van goed luisteren naar mijn lichaam, maar ook van dingen doen waar ik energie van krijg. Toch doe ik die voornamelijk dan wel overdag, want eerlijk? Niets kan op tegen een warme woonkamer, verlicht met kaarsjes, met een bank en dekentje terwijl het buiten donker is. Ja….ondanks de negatieve kanten blijft dit seizoen toch mijn favoriet. Dus kom maar door met die winterslaap. Mij zie je wel weer ergens in mei. Header photo by Chris Lawton on Unsplash Gerelateerde berichten: Hoe mijn ijzersterke discipline soms tegen mij werkt Brieven van een vriendin #12 Opladen in je nakie Hoe roofbouw plegen op mijzelf, leidde tot meer self-care [...]
november 19, 2021Ik las van de week een Instagram post van @janneschuijn over haar ijzersterke discipline. Ik moest toen denken aan het inzicht wat ik had gekregen afgelopen weekend. Een van mijn eigenschappen is ook een ijzersterke discipline. Elke dag half 6 opstaan voor een ochtendritueel? Geen probleem. Elke dag sporten? Geen probleem. Dagelijks schrijven om in een maand een eerste rauwe versie van mijn verhaal op papier te zetten? Ook geen probleem. Ik heb altijd al een goede dosis discipline gehad (mijn ouders hoefden mij bijvoorbeeld nooit achter de broek aan te zitten als het ging om het maken van huiswerk). Het enige probleem is dat ik door mijn discipline soms over mijn grenzen heen ga. Dat ik niet genoeg in de gaten houd of het met mij nog wel goed gaat. Dat resulteerde in het verleden dan ook in een burnout en een depressie. Ik geloof dat je soms hard moet werken om bepaalde dingen te bereiken. Je wordt niet fit door erover te lezen, je zal ervoor in beweging moeten komen. Je zal geen boek uitbrengen als je niet gaat schrijven. Alleen kom ik er steeds meer achter dat het dan wel van belang is dat je dit binnen je grenzen doet. Binnen je kunnen. En bovenal dat het proces misschien nog wel mooier is dan de eindstreep. Omdat je daar enorm veel van kan leren. Soms mag je de lat namelijk een beetje bij stellen of soms gewoon eventjes weg halen. Soms mag je je route verleggen of simpelweg eventjes stil staan. Discipline is leuk en kan je ver brengen, maar als je je daarbij alleen focust op het einddoel en niet op het proces zelf, kan je wel eens over je grenzen gaan en heb je er uiteindelijk dus geen bal aan. Ik kan niet zeggen dat ik daarin tegenwoordig de juiste balans heb, want vorige week ging ik wederom weer op mijn muil. Na twee weken heel gedisciplineerd met doelen aan de slag te gaan, deed ik vervolgens nog alle dingen ernaast die ik normaal gesproken ook doe en stortte ik donderdag dan ook in. Niet zo gek met alles wat op mijn bordje lag. Dus nu ben ik alweer een paar dagen niet zo gedisciplineerd bezig om maar weer bij te tanken. Of zou dat eigenlijk ook een vorm van discipline zijn? Aanvoelen wanneer je je rust moet pakken en dat dan vervolgens ook écht doen? 🤷🏾‍ Header Photo by Brett Jordan on Unsplash Gerelateerde berichten: Wat de R in de maand met mij doet Brieven van een vriendin #12 Morgenstond heeft goud in de mond Opladen in je nakie [...]
september 7, 2021Nynke van Hernen. Dat is de naam die ik bij mijn geboorte kreeg. Je zou denken dat mijn Molukse moeder mij een meer exotische naam had willen geven, maar schijnbaar waren zij en mijn (Nederlandse) vader het erover eens. Niets niks exotisch, gewoon lekker een oer Hollandse naam. Fries zelfs, om precies te zijn. Nu is een naam natuurlijk ‘slechts’ een naam, het zegt helemaal niets over wie jij bent. Toch had ik altijd een hekel aan mijn naam. Vooral wanneer ik met mijn Molukse familie-vriendinnen was. Ik kan mij nog goed herinneren hoeveel moeite ik had met feestjes waar ik niemand kende, ik moest mij dan voorstellen en dat betekende altijd van die ongemakkelijke situaties. Met name voor mij dan. Molukkers hebben namelijk altijd de neiging om te vragen naar je achternaam of, wanneer die niet Moluks is maar je ziet er wel Moluks uit, wat dan de naam van je moeder is. En meestal volgt dan ook nog de vraag waar je dan vandaan komt. Welke stad in Nederland en welk eiland of dorp op de Molukken. Ik kreeg uiteraard dit hele vragenvuur standaard (daar was ik niet uniek in overigens) en negen van de tien keer kenden ze mijn moeder en haar familie niet eens. Dat leidde dan tot een ongemakkelijke stilte, want tja…er was dan niet echt iets van een aanknopingspunt. Als ik er aan terug denk kan ik nog zo goed dat gevoel naar boven halen wat ik dan voelde. Sowieso heb ik jarenlang moeite gehad met het bepalen van mijn identiteit. Ik voelde mij anders wanneer ik met mijn Nederlandse vrienden was, maar had dat ook wanneer ik met mijn Molukse vrienden was. Ik was het buitenbeentje. Misschien dat ik daarom mijn naam ook niet mooi vond, die maakte mij helemaal anders voor mijn gevoel. In mijn tienerjaren begon ik mijzelf dan ook anders te noemen. Ik stelde mij voor aan mensen als Nina en verzweeg negen van de tien keer mijn achternaam. Mijn vriendinnen begonnen mij Nina te noemen en tot op de dag van vandaag noemen de meesten mij nog steeds zo. Toen er in de jaren ’90 twee meiden een nummer uitbrachten met de artiestennaam Nina Sky, kreeg ik Sky er ook nog eens gratis bij. Nina bleef jarenlang mijn naam. Totdat er een moment kwam waarop ik besefte dat die naam niet langer meer bij mij paste en mijzelf gewoon weer als Nynke begon voor te stellen. Dat was ook het moment waarop ik door begon te krijgen dat mijn identiteit los staat van mijn naam. Een naam is slechts een label, een label die je met je geboorte meekrijgt. Maar uiteindelijk zegt het verder niets over wie je bent. Je identiteit wordt door zoveel andere factoren bepaald. Daarom zeg ik negen van de tien keer ook ‘Mijn naam is’ in plaats van ‘Ik ben’. En hoewel ik in de afgelopen jaren steeds meer ben gaan ontdekken wie ik nou eigenlijk ben, hoop ik daar de komende tijd nog meer stappen in te kunnen gaan maken. Of dat nou is als Nynke of als Nina (Sky), dat maakt verder voor mij niet uit. Want, “What’s in a name?That which we call a rose by any other namewould smell as sweet.” – Juliet (Romeo & Juliet) Headerphoto by Oscar Helgstrand on Unsplash Gerelateerde berichten: Brieven van een vriendin #12 Doelen niet gehaald en dus gefaald? Morgenstond heeft goud in de mond Mijn nieuwe missie [...]
augustus 29, 2021Al zolang als ik mij kan herinneren werk ik. In het begin van mijn tienerjaren als oppas of huishoudelijke hulp bij familieleden en toen ik 16 was ging ik voor het eerst in loondienst. Bij de V&D. Daarna werkte ik jarenlang als caissière bij de C1000 (tegenwoordig Jumbo) en volgden er verschillende soorten bijbaantjes (winkelmedewerker, postsorteerder, schoonmaakster, telefoniste, administratief medewerkerster, horeca). Mijn allertofste bijbaan was overigens als barmedewerker bij @melkwegamsterdam. Wat een mooie tijd was dat. Maar goed, hoewel het allemaal bijbaantjes waren werkte ik wel zoveel mogelijk. Elke dienst die ik kon pakken, pakte ik. Toen ik student af was en dus fulltime kon gaan werken, werd dat werken nog meer. En ondanks mijn burnout bleef dat altijd een beetje zo. Ik werkte 36 uur of meer. In mijn vorige baan maakte ik soms weken van 50+ uur, zelfs toen de oudste was geboren. Een lichte workaholic kan je wel zeggen. Hoewel ik mij in de afgelopen jaren ben gaan beseffen dat er meer is in het leven dan alleen werk, en ik daardoor ook naar 24 uur per week ging, merk ik wel dat ik er heel veel moeite mee heb om me ook aan die 24 uur te houden. Het voelt heel vreemd om ineens zoveel minder te werken. Onwennig. Nu ik de rol van fulltimer kwijt ben, is het alsof ik ook ineens weer moet zoeken naar mijn identiteit. Werk is namelijk altijd zo’n groot deel van mijn leven geweest. Maar ook het romantische beeld wat ik had van die overige dagen vrij (lekker veel tijd door brengen met de kids) valt tot nu toe ook wel tegen. Op mijn vrije dagen doe ik nog steeds heel veel (privé dan) en ben ik er nog steeds niet helemaal bij qua aandacht. Daarom appte ik mijn voormalige coach @klemen10e vandaag maar weer eens. Als iemand mij namelijk op weg kan helpen is zij het wel. Want ben ik nou echt zo’n workaholic of zit er iets anders achter? Probably dat laatste. Dus het is weer eens tijd om mijzelf onder de loep te nemen. Spannend en eng, maar ook mega interessant. Gerelateerde berichten: Go with the flow in de tweede werkweek Mijn eerste werkweek, de angst voor de ratrace Hoe roofbouw plegen op mijzelf, leidde tot meer self-care Opladen in je nakie [...]
augustus 29, 2021Ik weet nog dat de oudste, als oudere zus, haar broertje helemaal fijn knuffelde als baby zijnde. Constant. Ik zei al tegen haar dat er ooit een dag zou komen dat hij het niet meer zou accepteren en van zich af zou gaan bijten. In die fase zitten we momenteel. Eigenlijk al wel een tijdje. En dat zorgt ervoor dat wij geregeld voor politie agent kunnen spelen. ‘Nee, niet doen. Je broertje zegt toch dat hij dat niet wil.’ ‘Laat je zus met rust!’ ‘Niet slaan!’ ‘Niet gillen.’ Het is soms dood en dood vermoeiend (dear lord, je zou er maar meer dan twee hebben). Vooral als je al de hele dag hebt gewerkt en eigenlijk verlangt naar rust en stilte. Ik probeer wel eens de lieve politie agent aanpak en benoem dan wat ze wel mogen in dit soort situaties. Je weet wel, de positieve met glitters en regenbogen benadering. Maar soms ben ik gewoon meer een politie agent in een Cruella de Vil jasje, die eigenlijk een carrière switch zou moeten maken naar de groentekraam op de markt. Tja, ik ben ook maar een mens. Gelukkig zijn er ook heel veel van dit soort momentjes. Momentjes waarop het WEL goed gaat. En dan smelt ik. Dan explodeert mijn moederhart van liefde voor die twee. Soms voor maar vijf minuten, omdat zij hem dan net iets te hard knuffelt of omdat hij niet met haar wilt delen, en dan begint het riedeltje weer van vooraf aan. En soms duurt de explosie van liefde langer. Kan ik langer genieten van hoe die twee samen zijn. En dat zijn de lichtpuntjes. De gouden randjes van het moederschap. Gerelateerde berichten: Opladen in je nakie Parttime werken…en nu? De eerste twee weken intelligente lockdown Brieven van een vriendin #10 [...]
augustus 19, 2021Morgen ben ik jarig. Ik mag dan de 37 jaar aantikken. Een jaar geleden schreef ik al dat ik mijn eigen verjaardag de laatste jaren niet zo vier, maar dat ik sinds vorig jaar wel echt ben gaan beseffen hoe dankbaar ik ben voor dat jaarlijks terugkerend evenement. Een jaartje ouder worden is namelijk écht iets om dankbaar voor te mogen zijn, want vanzelfsprekend is het zeker niet. Toch merk ik dat die dankbaarheid niet direct overheerst dit keer. Waar ik het vorig jaar nog zo sterk voelde, met name omdat ik toen echt net mijn depressie achter de rug had, is dat gevoel dit jaar iets minder aanwezig. Ik ben wel dankbaar, maar ik ben nog niet direct op het punt dat ik alle levenslessen van het afgelopen jaar heb om kunnen denken. Ik vond het afgelopen jaar namelijk zwaar. Vooral mentaal. Het vroeg enorm veel van mij en ik merk dat ik daar nu nog niet helemaal bovenop ben. Ik strugglede constant met alle ballen die ik hoog wilde houden, dat ik daar aan onder door ging (lees ook ‘Hoe mijn lichaam mij offline liet gaan’). Maar ik had dromen. Ik had doelen. Ik wilde zoveel bereiken in het afgelopen jaar en ik was hiermee zeker lekker bezig, totdat mijn lichaam mij dus offline liet gaan. Ik maakte mijn dromen niet waar en bereikte mijn doelen niet. Het was namelijk niet het jaar waarin ik heb gefloreerd met mijn onderneming. Ook niet het jaar waarin ik eindelijk bezig ging met het schrijven van mijn boek. Het was ook niet het jaar waarin ik mijn brieven van een vriendin bundelde. En bovenal niet het jaar van een onderneming met winst i.p.v. verlies. Wel was het afgelopen jaar een jaar vol met bezinning. Levenslessen. Tekens en signalen die ik begon op te merken. Het jaar waarin ik door begon te krijgen wat mijn echte prioriteiten zijn in het leven. Het jaar waarin ik begon met keuzes te maken die goed zijn voor MIJ. Minder werken, gezonder leven (meer bewegen en beter eten) en meer échte aandacht voor selfcare. Het was het jaar waarin ik voor mijn gevoel soms stil stond qua ontwikkeling of zelfs wel achteruit ging, maar achteraf gezien groeide ik daardoor juist. Het was het jaar waarin ik leerde stil staan en mijn stem begon op te merken. Het was het jaar waarin ik weer wat dichter bij de moeder kwam die ik mag zijn. Ik had een paar jaar geleden een collega die 16 uur per week werkte. Ik wilde haar graag een contract aanbieden voor 24 uur. Ik kon echter hoog of laag springen, meer ging ze echt niet werken. ‘De kinderen bleven niet eeuwig klein.’ Destijds snapte ik er niets van, maar in de afgelopen maanden ben ik haar gaan begrijpen. Voordat je het weet zijn de kinderen inderdaad het huis uit, maar bovenal, je leeft nou eenmaal niet om te werken, maar je werkt om te leven. Als ik dit zo opsom zou je kunnen denken dat ik de momenten van het afgelopen jaar heb kunnen omdenken, heb kunnen omzetten naar levenslessen. En misschien is dat ergens ook wel zo. Maar dit is echt ratio, want ‘m voelen doe ik (nog) niet. Want ergens proef ik toch een wat onaangename nasmaak van het feit dat ik niet de dingen heb kunnen waarmaken die ik wilde waarmaken en ben ik ergens ook wel bang dat ik ze helemaal niet meer ga waarmaken. Wat dat betreft ben ik nu, met alle nieuwe keuzes die ik heb gemaakt, nog wel een beetje op zoek naar welk pad ik nou precies wil gaan bewandelen. Welke dromen en doelen nog bij mij horen. Gelukkig komt er een nieuw (levens)jaar aan waarin ik dat mag gaan ontdekken. Een jaartje waar ik vast en zeker wel weer wijzer van ga worden. Wijsheid komt immers met de jaren toch? “Getting older is an adventure,not a problem.” ~ Betty Friedan Gerelateerde berichten: Morgenstond heeft goud in de mond Wat doe jij met je tijd? Hoe roofbouw plegen op mijzelf, leidde tot meer self-care Doelen niet gehaald en dus gefaald? [...]
augustus 13, 2021Afgelopen weekend ging ik met een vriendin naar Thermen Bad Nieuweschans. Even een weekendje niets doen en alleen maar van sauna naar ligbed naar sauna en weer terug hoppen. Ik keek hier al zo lang naar uit, want mijn hemel wat had ik het nodig! Ik bedacht mij tijdens dit weekend dat het ook meer dan 10 jaar geleden was dat ik naar de sauna was geweest. Terwijl ik rond slenterde in mijn badjas over het terrein, op zoek naar het dompelbad om in af te koelen na één van de fijne sauna’s, vroeg ik mijzelf af how on earth ik dit zo lang niet had kunnen doen? Dit was zó zalig! Ik ging voor het allereerst met een neef van mij mee naar de thermen in Houten. Eigenlijk is hij een oom van mij (lastig verder uit te leggen), maar ik snap dat het al vrij vreemd klinkt om met je neef naar de sauna te gaan, laat staan met je oom. Dus we houden het voor het gemak op neef, een jonge neef. Maar goed, hij werkte daar en ik vond het wel leuk om een keer zoiets te doen. Dus vroeg ik of ik een keertje met hem mee mocht. Ik had namelijk wel eens een keer in een sauna gezeten en weet nog dat ik dat heel lekker had gevonden. Het enige waar ik een beetje tegenop zag was het naakt gedeelte. Die zeldzame keren dat ik in een sauna had gezeten, was met badkleding aan. Nooit naakt. Ik weet nog hoe ik die dag als een kleine bange puppy in die kleedkamer stond, omdat ik wist dat ik straks toch echt een keer mijn badjas uit moest gaan doen. En dan zou iedereen mij zien in mijn nakie. Het idee alleen al vond ik vrij heftig. Ik.Naakt.Dus zonder kleren.Met nog veel meer andere NAAKTE mensen. Shit. Gelukkig sleepte mijn neef mij er door heen op zijn kenmerkende humoristische manier en lag ik binnen no time gewoon te zonnen in mijn blootje, alsof ik een ervaren thermen-gangster was. Ik stapte vervolgens die avond als herboren weer in de trein richting Amsterdam en vroeg mij echt af waarom ik mij hier zo druk over had gemaakt? Dit ging ik echt wel vaker doen. Toch viel dat vaker doen nog best tegen. Ik ben nog 1 of 2 keer met hem mee geweest en toen ik weer terug naar Zwolle verhuisde hield het een beetje op. Ik kende nou eenmaal verder niet heel veel andere mensen die een dagje sauna ook lekker vinden. Want tja, naakt blijkt toch vaak een drempel te zijn (dat ik mij laat waxen is voor sommigen al een shock). Een paar weken geleden opperde een vriendin om zo’n weekendje te doen en hoewel ik in het begin nog wel even twijfelde (inmiddels was dat naakt gebeuren toch ook weer voor mij een soort van drempel geworden) zag ik het wel enorm zitten. Een weekend niets doen, ontspannen, relaxen. Wie wil dat nou niet? Hoewel ik dit keer niet als een bange puppy het terrein opliep, had ik toch nog wel een klein beetje zenuwen voor dat eerste ‘de badjas mag uit’-moment. Ook al liepen er zat naakte mensen op dat terrein rond en zou ik dus echt niet de enige zijn. Gelukkig vielen die zenuwen al binnen de eerste minuten in de sauna weg en kon ik mij overgeven aan de ontspannende sfeer die hing in en om het terrein. Het werd dan ook een weekend vol ultieme ontspanning. We hadden een drukpunten massage ingeboekt (moeders lag binnen no time in coma), woonden een klankschaal sessie bij (moeders lag wederom weer binnen no time in coma) en hopten in ontspannen sfeer van sauna naar dompelbad en weer terug. Heerlijk! Waar het mij tijdens onze vakantie niet lukte om tot totale ontspanning te komen (lees in deze blog waarom), was die totale ontspanning dit weekend geen enkel probleem. Moeders was zennnn…. Ik kan dit dan ook echt aanraden aan iedereen. Naast dat het ontspannend werkt, is een sauna ook nog eens goed voor je gezondheid en huid. En doordat we er mooi weer bij hadden en de omgeving zo rustig en sereen was, had ik zelfs het idee even op vakantie te zijn. Beter kon ik het niet hebben. Ik ga dit dus echt vaker doen. En dit keer écht vaker. Dus niet pas weer na 10 jaar. Toen ik zondag thuis kwam, werd ik begroet door een ziek kindje. Ik zag de bui al hangen en wist dat thuis werken die week een uitdaging zou gaan worden. Maar doordat ik zo’n weekend achter de rug had, kon ik het allemaal een stuk beter aan (een paar maanden geleden zou ik namelijk compleet gestresst zijn geraakt). Een thermen dag of weekend wordt dan ook een terugkerend iets voor mij. Want het cliché is waar: om voor een ander te kunnen zorgen, zal je eerst voor jezelf moeten zorgen. PS: Wil je ook wel eens zo’n thermen dag/weekend, maar is de naakt drempel toch te hoog? Probeer dan eerst eens een keer een badpak dag. Zo kan je aftasten of het überhaupt wat voor je is en als dat het geval is, zal je ook wel snel genoeg ervaren dat zelfs een badpak nog te veel kleding is. En eerlijk? Ergens voelt het ook wel heel bevrijdend om gewoon in je blootje rond te lopen 😉 Header photo by Etienne Girardet on Unsplash Gerelateerde berichten: Go with the flow in de tweede werkweek Hoe roofbouw plegen op mijzelf, leidde tot meer self-care Brieven van een vriendin #12 Parttime werken…en nu? [...]
augustus 11, 2021“Parents don’t really go on vacation. They just take care of their kids in a different city.” Ik las deze quote op de Instagram pagina van @momtalk.nl en moest direct denken aan het gevoel wat ik had aan het begin van onze vakantie. ⁠⁠Tijdens die eerste drie dagen zei ik tegen mijn vriend dat ik spijt had dat we geen Spanje hadden geboekt, want vakantie in Nederland voelde aan alsof ik hetzelfde riedeltje uitvoerde als altijd, maar dan in een andere omgeving. En dat voelde verschrikkelijk aan. Ik voelde mij daardoor schuldig, want tja, ik wilde niet naar het buitenland met al die maatregelen en ik was echt pissig op mijzelf. Had je nou maar over die ‘principes’ heen gezet.⁠⁠Uiteraard waren de kinderen de eerste paar dagen door het dolle heen (logisch) en waren we ook nog eens alleen maar politie agentje aan het spelen voor mijn gevoel. Had ik daarvoor vrij genomen van mijn werk? Mijn hemel.⁠⁠Op dag twee was ik er klaar mee en keek ik op de NS site hoe laat ik de volgende dag de trein naar huis kon pakken. Moeders ging die vrije dagen wel alleen door brengen. Thuis. In haar eentje.⁠⁠Natuurlijk deed ik dat niet (hoewel ik echt wel op het punt heb gestaan), want de volgende dag besefte ik dat er een knop om moest bij mij. ⁠⁠Oké, het was inderdaad niet een all inclusive resort ergens op een Spaans eiland. En ja, we moesten wel even wat moeite doen voor een dag invulling omdat we niet vanuit ons bed het zwembad in konden rollen. Maar we waren op vakantie! Iets wat echt geen vanzelfsprekendheid is voor sommige mensen. En hoewel ik de kids in de afgelopen maanden soms fulltime bij mij heb gehad en ik daardoor snakte naar tijd voor mijzelf, alleen, was dit anders…dit keer hoefden we namelijk niets. ⁠⁠Daarnaast zou mijn houding, gedrag én mindset echt niet bijdragen aan een leuke vakantie. Zo ging ik niet nog 1.5 week volmaken. Dat was voor niemand leuk. Niet voor de kids, niet voor de man en zeker ook niet voor mijzelf. ⁠⁠Dus ik gaf mijzelf een schop onder de kont en stapte uit de ‘jammer-modus’.⁠ Uiteindelijk was het dan ook een hele leuke vakantie. Een actieve (mijn hemel wat hebben we veel gedaan), maar leuke vakantie. We genoten van de omgeving (Domburg, Zeeland), gingen veel zwemmen, fietsen, deden leuke dingen samen en hadden er ook zat chill momenten tussen zitten. Heerlijk!⁠⁠Maar eerlijk? ⁠⁠Vakantie met twee jonge kinderen is toch echt wel een ander type vakantie dan zonder of met oudere kinderen (vooral wanneer je er een kind tussen hebt zitten die niet naar de kidsclub hoeft). Ik voelde de quote dan ook echt wel van Momtalk.nl. ⁠⁠De tweede week van de vakantie, toen mijn schoonouders er ook gezellig bij kwamen, gaf dan ook iets meer ruimte om zelf ook even adem te halen. Om zelf ook even bij te komen. Om zelf ook even tot rust te komen.⁠⁠En toen ik twee dagen voor vertrek merkte dat ik wel weer behoefte had aan structuur, aan routine, besefte ik dat het een prima vakantie was geweest. Ik was genoeg bijgekomen/uitgerust. Althans in díe omgeving.⁠ ⁠Vakantie in Nederland was echt wel prima voor een keer, maar volgend jaar zitten we hoe dan ook weer lekker in het buitenland. ⁠Want hoe je het went of keert, deze moeder heeft echt wél vakantie zodra ze alleen maar hoeft na te denken over welke (bad)kleding de kids aan mogen voor die dag (en zijzelf), hoe laat ze aan het zwembad gaan liggen, wie er met de jongste een dutje mag gaan doen (IK), waar er gegeten gaat worden en of er nog een mini disco is die avond.⁠⁠Vakantie is namelijk voor mij vooral niet te veel na hoeven te denken, niet al te lastige keuzes hoeven te maken en vooral niet te veel inspanning (dus niet even 55 km fietsen op één dag). Als moeder moet je die dingen namelijk al meer dan genoeg doen buiten de vakantie om. Moeder zijn is topsport op versnelling 5 en het is dan ook fijn als je even een paar dagen/weken kan terugschakelen naar standje 2.⁠⁠Gelukkig staat er over een week nog wellness weekend gepland met een vriendin. Hotelletje, sauna, massage….heerlijk! Dan schakelt moeders dus even naar standje 2, misschien zelfs wel naar 1, zodat ik er daarna weer volop tegenaan kan gaan. Header photo by Keenan Barber on Unsplash Gerelateerde berichten: Opladen in je nakie Mijn nieuwe missie Van ZEN naar ‘Is het al tijd voor wijn?’ Soms moet je het gouden randje even opzoeken [...]
juni 27, 2021Een paar weken geleden had ik pijn in mijn hele lijf. Van hoofd tot voet. Alles deed mij pijn. Er was wel iets vreemds aan de hand, want het was alleen maar aan de linkerkant van mijn lichaam. Rechts was er niets aan de hand. Ik snapte er helemaal niets van en wilde al bijna met de dokter gaan bellen, totdat iemand mij vertelde dat er ook een spirituele betekenis achter kan zitten. De linkerkant van je lichaam staat namelijk voor je gevoel, je vrouwelijke kant, naar binnen richten, ontvangen en opladen. Terwijl de rechterkant van je lijf staat voor je ratio, je mannelijke kant, naar buiten richten, je laten zien, actief zijn en doen. Op dat moment besefte ik nog niet wat mijn lijf mij precies wilde vertellen en deed ik er dan ook niet zoveel mee. Totdat ik een paar dagen later ook nog eens een koortslip kreeg. Op zich niets spannends, want ik heb die wel vaker gehad. Maar drie maal raden waar die dus nu voor het allereerst zat? Precies, links. Voor mij was dat het teken om nu écht eens te gaan luisteren naar mijn lichaam. Niet met mijn hoofd, maar met mijn gevoel. En dat leidde tot verrassende inzichten. Op zich ging het de laatste maanden wel goed met mij. Ja er waren wat dingen die mij niet helemaal lekker zaten, maar overall was ik tevreden. Werk ging prima, thuis verliep het prima, ik deed mijn ding met mijn onderneming. All good zou je dus zeggen. Ik had er alleen wel veel moeite mee dat ik zo weinig tijd voor mijzelf had, dat we 24/7 bij elkaar op de lip zaten en dat we gewoon zo weinig konden doen. Maar goed, wie zat nou niet met dat ‘probleem’? En uiteindelijk zou er een moment komen waarop het weer beter zou gaan, toch? Ik merkte hierdoor dat mijn vriend en ik beiden andere prioriteiten hadden. Waar hij vooral tijd met ons vieren wilde doorbrengen, omdat hij het druk had qua werk (buiten de deur), wilde ik vooral gewoon alleen zijn. Rust aan mijn hoofd. Hoe lullig het ook klinkt, ik had helemaal geen zin om in de weekenden constant dingen te doen met de kinderen, want ik bracht de hele week al tijd met ze door. Ik zag de lol er niet van in en was er ook gewoon te moe voor. Tijdens een spontaan moederdag uitje wat zo leuk had kunnen zijn, ging het dan ook mis met mij. Ik kreeg een soort van mentale kortsluiting en was die dag niet te genieten. Als ik er nu op terug kijk gedroeg ik mij een beetje als een kleuter die haar zin niet had gekregen. Niet leuk om te beseffen en al helemaal niet leuk voor mijn vriend en kinderen, maar uiteindelijk was dat moment wel nodig omdat ik toen de spiegel voor gehouden kreeg. Dat het afgelopen jaar zwaar was is denk ik wel een understatement te noemen. Met alle maatregelen en de lockdown, kwam er een shitload aan ballen bij om hoog te houden. En het waren er al zo veel! En hoewel ik er echt van overtuigd ben dat we zelf kiezen welke ballen we hoog houden en welke niet, maar ook dat het helemaal niet nodig is om ze allemaal tegelijk in de lucht te houden, leek het wel alsof die vlieger voor mijzelf niet helemaal opging. Ik koos er namelijk niet voor om ballen te laten liggen, nee hoor…ik jongleerde er rustig op los, zelfs met de ballen die erbij waren gekomen. Na het moederdag fiasco besloot ik om per direct offline te gaan. WhatsApp ging van mijn telefoon, de Instagram app en ik zette alles rondom het ondernemen op pauze. Hoewel WhatsApp verwijderen best onhandig was en na drie dagen toch weer op de telefoon kwam, merkte ik direct de rust die het offline zijn met zich mee bracht. En met die rust ontstond er ook ruimte. Ruimte om naar binnen te keren, te reflecteren en op te laden. De eerste vraag die ik mijzelf dan ook vrij snel stelde was ‘Wat heb jij er zelf eigenlijk aan gedaan om de afgelopen weken meer rust voor jezelf te creëren?’ Ik legde de schuld bij Corona, bij de man en kinderen, maar eigenlijk keek ik te weinig in de spiegel. Te weinig naar mijn eigen keuzes en handelingen. Het werd mij dan ook al gauw duidelijk dat het antwoord op die vraag ‘Bar weinig’ was. Het is niet dat ik helemaal niets eraan had gedaan, alleen kwam ik er achter dat de dingen die ik deed vaak met de verkeerde insteek gebeurden. Zo begon ik met vroeg opstaan onder de noemer ‘tijd voor mijzelf’, maar besteedde ik die tijd vaak toch aan mijn eigen onderneming. Ging ik tijdens het sporten foto’s maken voor mijn stories op Instagram en schreef ik soms nog wat content er achter aan. Hierdoor werden mijn werkdagen lang (want daarna mocht ik gewoon nog acht uur aan de slag voor de werkgever) en aangezien ik vanwege het vroege opstaan ook weer vroeg naar bed ging, bleef er weinig tijd voor ontspanning over. Ik besefte mij dat het tijd werd om de hand in eigen boezem te steken en snapte ineens wat mijn lichaam mij duidelijk probeerde te maken. Het was tijd om op te laden. Tijd om stil te staan. Tijd om bij mijzelf te rade te gaan. Waarom deed ik de dingen die ik deed? Was mijn motivatie nog hetzelfde? Had ik nog wel steeds hetzelfde doel? Was mijn droom nog hetzelfde? Wat was nou écht de grootste prioriteit in mijn leven en schonk ik ook echt aandacht aan die prioriteit? Allemaal vragen waar ik tot op moment van schrijven nog mee bezig ben, maar waar ik, ondanks dat ik nog (lang) niet alle antwoorden heb, al wel een conclusie over heb weten te trekken: er zijn dingen veranderd in mij. Ik denk niet meer hetzelfde over bepaalde zaken als een jaar geleden en mijn doelen zijn ook niet meer hetzelfde. Gelukkig besefte mijn lichaam dat ook en heeft ze mij teruggefloten, anders modderde ik nu misschien nog steeds aan met dingen waar ik eigenlijk niet mee bezig wil zijn op dit moment. Offline gaan en op pauze gaan, bleek dan ook een hele verstandige keuze te zijn. Want hoewel die koortslip echt nog wel even wat tijd nodig had om te genezen, verdween de pijn in mijn lichaam vrij snel toen ik de bewuste keuze maakte om naar binnen te keren. Ik moest dan ook denken aan de onderstaande quote die ik ooit ergens las. “If you listen to your body when it whispers,you won’t have to hear it scream.” – Ujjwal Sharan Ik kan je vertellen, ik ben blij dat ik heb geluisterd. Gerelateerde berichten: What’s in a name? Wat doe jij met je tijd? Mijn nieuwe missie Ik kreeg niet wat ik wilde, wel wat ik nodig had [...]
mei 4, 2021Als je mij in mijn tienerjaren had gevraagd of we nog wel aan 4 en 5 mei moesten doen had ik gezegd dat het wel afgeschaft mocht worden. Waarom zou je stil staan bij iets wat allang is geweest? Dat begreep ik toen nooit en ik snapte ook vrij weinig van het vak geschiedenis (letterlijk en figuurlijk). Kon mij het nou wat schelen wat er vroeger was gebeurd. Ik nam mijn VWO diploma dan ook in ontvangst met een 5 voor geschiedenis en sliep er geen nacht minder om. Tegenwoordig is dat wel anders. Naarmate ik ouder word (jaja, ik word dit jaar alweer 37) zie ik in dat vroeger juist wel belangrijk is. Niet om in te blijven hangen, maar om van te leren. Er zijn dingen gebeurd vroeger die soms niet te bevatten zijn, waar je anno 2021 met je verstand niet bij kan en waar we absoluut geen herhaling van willen. Alleen daarom al zou er elk jaar bij stil moeten worden gestaan, if you ask me. Al is het maar om een herhaling van het verleden te voorkomen. Al is het maar om te beseffen: dat nooit meer! Sinds een paar jaar is de interesse voor vroeger dus wel gekomen en is 4 mei voor mij sowieso een heel belangrijk moment geworden om even stil te staan. Ik ben mij namelijk steeds meer gaan beseffen dat mijn leven er heel anders uit had kunnen zien als er toen niet voor ons was gevochten. Wat zeg ik, misschien was ik er zelfs wel niet eens geweest en had ik vanavond niet met mijn dochter in mijn armen naar de nationale dodenherdenking gekeken. Het feit dat mijn opa en oma de oorlog hebben overleefd, dat jaren later mijn andere opa en oma op een boot in Nederland aankwamen, heeft er wel toe geleid dat mijn ouders op deze wereld zijn gekomen, elkaar hebben ontmoet en uiteindelijk mij hebben gekregen. Dankzij de vechters van toen, ben ik er nu. Zijn mijn kinderen er. Toch voelen deze dagen wel al jarenlang heel dubbel voor mij. Want elke dag van het jaar vallen er ergens op de wereld wel oorlogsslachtoffers en nog steeds zijn er zoveel plekken op deze aardkloot waar vrijheid geen gegeven is. Maar staan we daar ook zo massaal bij stil? Proberen we daar ook wat aan te veranderen? Of is dat een beetje een ‘ver van ons bed’ show (als het überhaupt al een ‘ver van ons bed’ show is) en dus minder belangrijk? Ik heb in hele oude blogs er al wel eens wat over geschreven, maar 4 mei voelt soms een beetje aan als ‘van maandag t/m zaterdag van God los gaan, maar op zondag op de voorste rij in de kerk zitten’. Massaal staan we stil bij de slachtoffers die toen zijn gevallen en in alle oorlogen daarna, we zijn dankbaar voor de mensen die hebben gestreden en vieren, dankzij hen, op 5 mei onze vrijheid. Maar dan? Wat doen we met de andere 363 dagen van het jaar? Helpen we die oude vrouw even in de winkel met haar boodschappenkarretje?Staan we op voor die oude meneer die in een bomvolle trein op zoek is naar een zit plek?Laten we de buurvrouw haar geloof belijden op haar manier?Gunnen we de ruimte aan dat homo stel om hand in hand met elkaar te lopen?Nodigen we die ene sollicitant met die moeilijke naam uit voor een gesprek?Groeten we op straat die persoon van kleur met de tas normaal om onze schouder?Laten we mensen dragen wat ze willen en zijn wie ze willen zijn? We leven op dit moment niet in een oorlogssituatie en onze luchtalarmen gaan alleen af op de eerste maandag van de maand als test. GODZIJDANK! En als we, of laat ik voor mijzelf spreken, MIJN situatie vergelijk met die van toen leef ik absoluut in vrijheid (zelfs nu we al een jaar in een situatie leven die juist onze vrijheden heeft ingeperkt). Maar kunnen we echt met 100% zekerheid zeggen dat elke Nederlander in vrijheid leeft? Kunnen we met 100% zekerheid zeggen dat het niet uitmaakt welke huidskleur je hebt, wat je naam is, welk geloof je belijdt, of je met een mentale of lichamelijk beperking leeft, van wie je houdt of waar je geboren bent? Was de aanstichter van de Tweede Wereldoorlog een uitzonderingsgeval? Kunnen we dat echt met 100% zekerheid zeggen? Ik kan dat in ieder geval niet, omdat ik WEET dat het niet zo is. Sommige dingen zijn misschien een ‘ver van ons bed show’, maar dat betekent niet dat we dan maar onze ogen ervoor moeten sluiten. Dat we daar dan maar niets aan hoeven te veranderen. Want elk mens heeft recht op leven in vrijheid. En daarnaast gebeurd er zat wat niet ver van ons bed is. Vandaar dat ik nu dus zou zeggen dat we deze twee dagen erin moeten houden. Allereerst als respect en dankbetuiging naar hen die voor ons hebben geleden en gestreden, want we wouldn’t be here without them! Maar ook zodat we in ieder geval weer twee dagen van het jaar beseffen dat vrijheid geen vanzelfsprekendheid is. Toen niet en nu nog steeds niet. “Opdat wij nooit zullen vergeten,wat zij voor ons hebben gedaan.Opdat wij nooit zullen vergeten,hoe zij voor ons hebben in gestaan.Opdat wij nooit zullen vergeten,de pijn, het verdriet en het intense gemis.Opdat wij nooit zullen vergeten,dat vrijheid niet vanzelfsprekend is.Opdat wij nooit zullen vergeten,en elk jaar weer stil blijven staan.Zodat wij nooit zullen vergeten,dat wij ons bestaante danken hebben aan hen die ons zijn voorgegaan.” © Schrijven Met Hartjes (2021) Header photo by Mike Labrum on Unsplash Gerelateerde berichten: Wat is vrijheid voor jou? Coaching pt. 2 Tijd om de stilte te doorbreken Mijn nieuwe missie [...]
mei 1, 2021Speciaal voor moederdag schreef ik het onderstaande gedicht. Deze liet ik bedrukken op een papiersoort met een reliëf erin, op A5 formaat, waardoor het een luxe uitstraling kreeg. Dit gedicht is perfect om te geven aan je moeder om haar te bedanken voor alles wat ze voor je doet en heeft gedaan. “Voor je onvoorwaardelijke liefde.Voor je onvoorwaardelijke steun.Voor je troostende woorden als ik het nodig heb. Voor de schouder waarop ik dan leun. Voor alle knuffels en alle kusjes.Voor de warmte en veiligheid die jij mij geeft. Voor alle mooie momenten en herinneringen, die wij tot nu toe samen hebben beleefd. Voor al je wijsheid en al je lessen. Voor de inpiratie zoals jij in het leven staat. Voor alles wat je constant doet voor mij, maar vooral voor alles wat je daardoor laat. Voor je rotsvaste geloof en vertrouwen. Voor het altijd klaar staan voor mij.Lieve mama, bedankt voor alles. Ik ben echt dankbaar voor een moeder zoals jij.“ © Schrijven Met Hartjes In het pakket zit een kaarthouder van het merk Dutzie. De kaarthouders van Dutzie zijn gemaakt van afvalhout en hebben daarom een robuust en uniek karakter. Geen één kaarthouder is hetzelfde (zie voor een paar voorbeelden de foto’s hieronder). Om het pakket af te maken doe ik er droogbloemen bij van Marjanne Maakt en natuurlijk pak ik het feestelijk voor je in. Perfect om te geven voor moederdag, maar natuurlijk ook buiten moederdag om. Want zoals mijn eigen moeder zelf altijd zei: “Elke dag is het moederdag.” Het pakket kost € 23,95* en een losse kaart is € 4,95*. Vul het bestelformulier hieronder in om het pakket te bestellen. Nadat je het formulier hebt verstuurd, ontvang je van mij binnen 1-2 werkdagen een bevestiging per e-mail met een betaalverzoek daarin. Zodra ik je betaling heb ontvangen is je bestelling definitief en wordt deze verzonden. *) Exclusief verzendkosten: € 6,95 voor het pakket en € 4,10 voor de losse kaart. Het is ook mogelijk om de bestelling gratis op te halen in Zwolle (op afspraak). Geef dit dan aan bij het veld ‘overige opmerkingen’ in het bestelformulier. Wil je liever een ander gedicht erbij? Geef dan een lichtpuntjesset cadeau. Lichtpuntjesset Gerelateerde berichten: Mijn nieuwe missie Van ZEN naar ‘Is het al tijd voor wijn?’ De strijd tussen zus en broertje Parttime werken…en nu? [...]
april 20, 2021Ik ben altijd een vroege vogel geweest. Van kinds af aan al. Toen wij nog in Hattem woonden en mijn vader elke ochtend rond 5 uur op stond (hij fietste dan naar Zwolle om daar de trein naar Amersfoort te pakken), had hij vaak gezelschap van mij aan het ontbijt. En dat was gezellig (althans dat denk ik), want ik was vaak heel vrolijk in de ochtend. Lekker kletsen en zingen. Niet iedereen in het gezin was daar even blij mee overigens. Mijn broers hebben mij er vaak om vervloekt. Maar ik vond het vroege opstaan heerlijk. En nog steeds. Er is iets magisch aan de vroege ochtend. Terwijl de wereld nog ligt te slapen (voor je gevoel dan), begin je in alle rust en stilte aan de nieuwe dag. Niemand wil nog iets van je. Je hoeft nog even niets. Je kan gewoon simpelweg even zijn zonder gestoord te worden door allemaal externe factoren. Ik hou écht van zo’n start van de dag en daarom ben ik sinds vorige week weer begonnen met de wekker om 5 uur te zetten zodat ik dit moment weer kon pakken voor mijzelf. Ja je leest het goed, 5 uur. Natuurlijk was het wel weer even wennen, want het was alweer even geleden dat ik in dat ritme zat. Maar eigenlijk direct de eerste ochtend besefte ik weer waarom het mij zo goed doet. Zoals van de week op één van mijn Instagram posts terecht werd gereageerd: “De ochtend winnen, is je dag winnen.” Nu denk je wellicht: ‘Ja maar Nynke, je kan toch ook gewoon je wekker om 6 uur zetten. Vroeg zat en dan heb je nog steeds je ochtend gewonnen.’ Helaas gaat die vlieger niet op voor mij. Mijn kinderen lijken in dat opzicht namelijk op mij. Zij zijn net zulke vroege vogels als ik. Uitslapen is bij ons 7/8 uur en dat komt zelden voor. Héél zelden. Daarom begon ik een tijdje terug al met om 5 uur op te staan. Dan wist ik zeker dat ik nog echt wel een uurtje voor mijzelf had. Maar toen de klok vorig jaar een uur terug werd gezet was zelfs 5 uur al te laat. Dus vanaf dat moment skipte ik mijn ochtend moment, want geloof het of niet maar 4 uur ging zelfs mij te ver. Ook IK heb grenzen. Maar goed, hoe gezellig ik het ook vind met mijn kinderen aan de ontbijttafel, ik mistte dit moment wel enorm. Ook merkte ik dat ik het nodig had. Natuurlijk pakte ik wel eens momentjes voor mijzelf overdag en soms ook in de avond, maar niets kan echt tippen aan dat eerste moment van de dag voor mijzelf. Zoals ik al zei, het heeft iets magisch. Vorige week had ik een gesprek met mijn vriend waarin hij zijn zorgen over mij uitsprak. Ik mankeer de laatste tijd namelijk wel heel vaak iets (ben vaak verkouden, voel mij niet fit bij tijd en wijlen) en dat vond hij opvallend. Ik was het direct met hem eens, want zelf had ik dat ook al geconstateerd. Iets ging niet helemaal lekker. Nadat we het er even over hadden besefte ik mij dat het ‘voor mijzelf zorgen’ er eigenlijk weer heel erg was ingeslopen. “Ik had de laatste tijd weer wat slechter voor mijzelf gezorgd. Te veel gewerkt en te weinig ontspannen.” Vanaf het moment dat mijn ogen open op de vroege ochtend gaan, sta ik aan voor anderen. Voor mijn kinderen, voor hem, voor mijn werk en alles om mij heen. Gedurende de dag pak ik dus wel eens een momentje voor mijzelf, maar ik prop het altijd ergens tussen. En vaak is overdag, wanneer ik in een werk- of gezinsmodus zit, iets anders dan toch nét wat belangrijker. Goed voor jezelf zorgen/tijd voor jezelf vrij maken is een keuze, dat weet ik dondersgoed. Maar ik maak die keuze wel net wat makkelijker aan het begin van de dag, dan gedurende de dag. Vandaar dat vorige week dinsdag mijn wekker weer voor het eerst sinds tijden om 5 uur ging. Hoe het ging?De eerste drie dagen sprong ik nog net niet uit bed om 5 uur en genoot ik met volle teugen van de keuze die ik had gemaakt. Natuurlijk was ik gedurende de dag wel eens moe, maar ik merkte aan alles hoe goed deze start van de dag mij deed. En na drie dagen stopte het met om 5 uur opstaan, omdat ik daarna alleen maar gebroken nachten had. Nu had ik natuurlijk ook na dat soort nachten ervoor kunnen kiezen om er gewoon uit te gaan om 5 uur, maar ik heb eerder al ervaren welk effect dat op mij had. Ochtendritueel als hulpmiddelMijn ochtendritueel is ontstaan ten tijden van mijn depressie. Het was een hulpmiddel voor mij om de dag op een positieve manier te beginnen. Ik mediteerde, schreef in mijn dagboek en sportte. Vooral in het begin had ik nooit zin om dit te doen, maar ik dwong mijzelf er toe omdat ik wist wat het mij opleverde. Een positieve start van de dag en dus ook een positief gevoel. Na een tijdje werd het alleen iets dwangmatigs. Ik moest van mijzelf vroeg opstaan. Ik moest van mijzelf al die dingen doen, want pas dán was mijn dag goed begonnen. Onzin natuurlijk, maar zo voelde het op een gegeven moment wel. Dat ik hiermee compleet aan de essentie van mijn ochtendritueel voorbij ging, had ik pas door toen ik met een coach aan de slag ging. Het was duidelijk dat ik mijzelf weer van alles had opgelegd, dat ik weer van alles moest van mijzelf. Aard van het beestje? Go with the flowDus met die kennis in mijn achterhoofd drukte ik vorige week drie nachten achter elkaar de wekker uit, wanneer ik vanaf 3 uur wakker lag met een druk kind naast mij. Hoe lekker mijn ochtendritueel ook is, ik heb ‘m niet perse nodig om er een fantastische dag van te maken. Na het weekend pakte ik de draad weer op en maandag begon ik dan ook de nieuwe dag (en week) met een uurtje voor mijzelf. Een uur waarin ik weer probeerde yoga te doen (beginnerslesjes), mediteerde en schreef in mijn ‘dagboek’. En man man man…wat was het weer heerlijk! Ik zal in een volgende blog wel eens wat meer over dat ochtendritueel vertellen en ook hoe ik het aanpak. Maar daar heb ik nu helaas geen tijd meer voor. Om 5 uur opstaan betekent namelijk ook: op tijd naar bed toe gaan. Misschien heel saai, maar ik kies toch liever voor het vroege ochtend moment voor mijzelf, dan een bingewatching Netflix avond tot in de late uurtjes. Ach, ieder zijn eigen ding…toch? Liefs, Nynke Header Photo by Federico Respini on Unsplash Gerelateerde berichten: Doelen niet gehaald en dus gefaald? Hoe verander je een gewoonte? Mijn nieuwe missie Hoe roofbouw plegen op mijzelf, leidde tot meer self-care [...]
februari 3, 2021We hebben allemaal 24 uren in een dag zitten. Jij hebt er 24. Ik heb er 24. Mijn buurvrouw. Wij allemaal. Toch heb ik wel eens het gevoel dat sommige mensen meer uren in een dag hebben zitten (wat theoretisch niet eens mogelijk is, maar goed). Als ik wel eens zie hoeveel anderen doen, waar ze zichzelf toe zetten, ik vraag mij dan echt af ‘Waar haal je de tijd vandaan?’ I mean, moeder zijn is een fulltime job die 24/7 door gaat. Hoezo tijd voor jezelf? Ongeveer twee-drie jaar geleden was dit echt wel een beetje mijn mindset. Ik was jaloers als ik zag hoeveel moeders, met name online, hun sh*t voor elkaar kregen. Het huishouden draaiende houden, letten op hun voeding, sporten, werken, socializen met vriendinnen, sexy time met de partner, een bad alleen…hoe dan? Maar echt, HOE DAN?! Totdat ik mij ben gaan beseffen dat het alles te maken heeft met keuzes maken. Die eye-opener kwam zo’n twee jaar geleden toen ik mezelf door een depressie heen worstelde en klaar was met constant dezelfde ‘fouten’ te maken en dus wilde werken aan mijn eigen ontwikkeling/groei. Het is natuurlijk een feit dat het leven een stuk drukker (maar vaak ook gezelliger) is, zodra er kinderen in het spel zijn. Met één had ik nog wel het idee dat het mee viel qua tijdsinvulling, maar sinds de tweede er is besef ik dat het gewoon echt wel drukker is. En dat is niet zo gek, want zolang ze jong zijn ben jij toch de persoon die voor ze moet zorgen. Je kan immers moeilijk verwachten van een kind van twee dat die zichzelf verschoont en een zesjarige hoef je ook niet de verantwoordelijkheid te geven om een maaltijd op tafel te zetten ’s avonds. Je hebt met kinderen nou eenmaal meer om handen, maar als het goed is maakt je dat niet zo heel veel uit omdat je weet dat je er veel voor terug krijgt. It’s part of the job. Maar goed, tijd is ineens daarmee wel een kostbaar begrip. Hoewel het eigenlijk altijd wel een kostbaar begrip is geweest. We kennen denk ik allemaal wel een persoon die op veel te jonge leeftijd van ons is heen gegaan. Zo’n gebeurtenis die je weer eventjes met de beide benen op de aardbol drukt. Met nadruk op voor eventjes, want hoe vaak is zo’n moment nou écht life changing? Vaak rollen we vanzelf wel weer een beetje in de waan van de dag. Toch? Ik zeg niet dat ik nu alles perfect doe, maar ik ben wel zo’n twee jaar geleden gaan inzien dat tijd écht kostbaar is en dat het aan jouzelf is wat je ermee doet. Wat stel je tot morgen uit wat je vandaag kan doen? Waar besteed jij op dit moment tijd aan wat eigenlijk niet voor je werkt? Wat doe jij nu wat geen toegevoegde waarde voor je heeft? Wat je eigenlijk niet verder brengt? Dit soort vragen hebben mij écht aan het denken gezet en hebben ervoor gezorgd dat er een knop om ging bij mij. Ik ben kritisch gaan kijken naar hoe ik mijn tijd besteedde, waaraan en hoeveel. Ik besefte dat de uitspraak ‘Geen tijd’ kant noch wal raakte, want ik wist wel per dag ruim 6 uur door te brengen op mijn telefoon. ZES UUR! Weet je hoeveel je kan doen in zes uur tijd? Maar het was niet alleen schermtijd. Het was ook aan wie ik mijn tijd besteedde. Jarenlang deed ik van alles voor anderen. Stond ik 24/7 voor iedereen klaar. Trok ik mij het leed van de wereld (of nou ja de hele wereld? Mijn wereld vooral) enorm aan. En wilde ik altijd anderen helpen. Ik zei heel vaak ja tegen anderen, maar had niet door dat ik daarmee keihard nee zei tegen mijzelf. En hoewel ik mij nog steeds veel van andermans leed kan aantrekken, let ik er steeds beter op dat ik met een ja tegen een ander, geen nee zeg tegen mijzelf. Van de week was ik bijvoorbeeld niet fit. Ik voelde mij echt lamlendig, maar ik had die avond wel een vergadering staan van de oudercommissie waar ik in zit. De hele dag zat ik op een wipwap. Wat ging ik doen? Uiteindelijk hakte ik alsnog de knoop door (wel wat laat, sorry dames) en meldde ik mij af. Ik ging met een boek op de bank en lag vervolgens rond 21 uur al op bed. De volgende dag voelde ik mij al een stuk beter. Ik had duidelijk toegegeven aan hetgeen wat IK nodig had. Maar ik weet als geen ander dat het in het moederschap soms net iets anders gaat. Dat quotes op papier zo lekker inspirerend zijn, maar dat de realiteit vaak anders is. Dat je wel graag dingen voor jezelf wilt doen, misschien zelfs wel je eigen bedrijf wilt beginnen, maar dat alle uurtjes die je meer aan jezelf besteedt dan aan je kinderen zorgen voor een intens schuldgevoel (ook iets wat je er gratis en voor niets bij krijgt zodra je moeder wordt). Toch geldt ook voor het moederschap dat tijd ingevuld wordt op de manier zoals jij dat wilt. Door de keuzes die jij maakt. Door de prioriteiten die je voor jezelf hebt. Voor de één is dat bijvoorbeeld drie keer in de week sporten, terwijl het voor de ander een huis is om door een ringetje te halen. Het maakt niet uit waarmee je je tijd invult, als je het maar doet met iets waar jij je prettig bij voelt. Als jij er maar gelukkig mee bent. En wanneer dat niet het geval is, weet dan dat jij bepaalt waar jij je tijd aan besteedt en dat jij dus ook degene bent die dingen kan veranderen. Liefs,Nynke Gerelateerde berichten: Brieven van een vriendin #10 Nog maar 19 dagen te gaan (als we geluk hebben) Brieven van een vriendin #12 Parttime werken…en nu? [...]
januari 21, 2021Sommige dagen hebben een gouden randje. Dat je aan het einde van de dag terugkijkt met een super gelukzalig gevoel en zou willen dat elke dag zo zou zijn. Dat je ontspannen je bed induikt en je de gelukkigste persoon op aarde voelt, want ontelbare lichtpuntjes! Soms heb je van dat soort dagen. Maar soms ook niet. En vandaag….vandaag was in ieder geval niet zo’n dag. Vandaag was een dag waarop ik moest zoeken naar het gouden randje, waarop ik moest zoeken naar de lichtpuntjes. Ik stond vanochtend al niet al te best op. Gewekt door de jongste om 5:05 uur, voelde ik een aardige spierpijn van de training van gisteren. Inclusief een licht zeurend hoofdpijntje. Dus lichamelijk voelde het allemaal sowieso al wat zwaarder aan, maar mentaal was het niet veel beter. De motivatie voor de dag was ver te zoeken. De blije, spontane, energieke en positieve ik, had nog niet zoveel zin om haarzelf te laten zien. Wat overigens ook niet altijd hoeft, maar wat wel handig kan zijn op een dag waarop je alleen voor de kids mag zorgen, thuis onderwijs mag geven én ook nog even aan het werk mag gaan. Dus tja, misschien dat dit ook wel de toon voor de dag heeft gezet. I don’t know. Maar mijn hemel, wat was het zwaar vandaag! Mijn zoontje was overduidelijk moe (goh, niet zo gek met 5:05 uur wakker worden) en viel voor de lunch in slaap op de bank. Tja, wat doe je dan? Laten liggen of naar bed brengen? Ik koos uiteindelijk toch voor het over tillen naar bed, omdat ik tijdens zijn slaapuurtjes nog een vergadering van 1.5 uur had staan. Als hij in bed zou liggen zou hij in ieder geval tot 15 uur slapen. Op de bank slapen overdag had hij nog nooit gedaan, dus ik wist niet hoe lang het dan zou duren. Nou, foute keuze kan ik je vertellen want hij werd wakker. Oeps. Dus snel toch maar een broodje naar binnen gewerkt en daarna alsnog op bed gelegd. Mag jij raden wie er vlak voor mijn vergadering weer ‘klaar wakker’ was. Toen ik zijn stem door de babyfoon hoorde, voelde ik mijn stresslevel spontaan de lucht in gaan. Gedurende de vergadering moest ik dan ook een paar keer ingrijpen, want een kind met slaaptekort is niet altijd een feestje te noemen, kan ik je vertellen. Toen ik weer moest ingrijpen, vervolgens terug in beeld kwam en het stil was op de achtergrond, vroeg mijn leidinggevende wat ik had gedaan. De kids waren namelijk zo stil. Vier woorden: chips, snoep, tv en YouTube. Om 14:00 uur ‘s middags. Hoewel we er met z’n allen even keihard om hebben gelachen, bleef ik de rest van de vergadering met een k** gevoel zitten. Ik was dan ook blij dat de vergadering daarna niet lang duurde en ik de tranen, waar ik zo hard tegen vocht, simpelweg even kon laten gaan. Want allemachtig wat voelde ik mij slechte moeder. De schermtijd van mijn dochter loopt echt de spuigaten uit (vandaag weer 5,5 uur!!!!!). De jongste krijgt veel te weinig aandacht overdag. Ik zeg tegenwoordig op zoveel dingen ‘ja’ om ze maar rustig te houden op het moment dat ik werk, maar onder tussen ook zovaak ‘nee’ als ze om aandacht vragen. En dan gaf ik ze nu om 14 uur ‘s middags ook nog eens chips en snoep! What the f***? Daarna ging het voor mijn gevoel van kwaad naar erger. Ik zt in een neerwaartse spiraal en de grijze wolk waar ik mee was opgestaan, leek wel één grote donderwolk te zijn geworden. Wat was dit een k** dag zeg. Toch ga ik zo niet met een k** gevoel naar bed. Want hoewel het heel zwaar was vandaag, waren er ook lichtpuntjes. Momenten waar ik dankbaar voor ben. Momenten waardoor de dag toch nog een soort van gouden randje heeft gekregen. Onder andere namelijk: – De troostende armpjes van mijn dochter toen ik zo aan het huilen was. – De lieve woordjes die ze op dat moment zei.– De knuffels en kusjes voordat de kids naar bed gingen. – Mijn vriend die direct alles overnam toen hij thuis kwam.– Die het gesprek met de kids aanging tijdens het eten, waardoor ook de kids hun gevoelens konden uiten (of in ieder geval de oudste, de jongste was op dat moment gewoon een terror peuter).– De fijne wandeling die ik zojuist kon doen met een vriendin.– Deze blog schrijven. Maar ook in de ochtend in de speeltuin was het fijn. Het zonnetje wat doorbrak. Het samen de dag beginnen met gymnastiek. Het samen een boekje lezen. En zo kan ik eigenlijk nog wel even door gaan…. Soms moet je even zoeken (of heel erg diep graven), maar uiteindelijk zijn er altijd wel lichtpuntjes die de dag uiteindelijk een gouden randje geven. Zo ook vandaag. Neemt niet weg dat het wel zwaar is. Verdomde zwaar. Maar die lichtpuntjes maken het de moeite waard. Dankzij die lichtpuntjes stap ik straks tevreden in bed, om morgen vol goede moed weer op te staan. Die lichtpuntjes slepen mij door de komende tijd heen en daarom zal ik elke dag mijn best blijven doen om ze te zien. “Lichtpuntjes, soms zijn ze zó zichtbaar en soms ook eventjes niet.Maar zolang jij je hart ervoor blijft open stellen, komt er vanzelf een moment waarop jij ze voelt & ziet.” Liefs,Nynke Gerelateerde berichten: Van ZEN naar ‘Is het al tijd voor wijn?’ Moms have superpower Geen tijd De strijd tussen zus en broertje [...]
januari 18, 2021Afgelopen weekend was een weekend van uitersten. Mijn emoties gingen alle kanten op en ik denk dat dit extra gevoed werd door mijn slaaptekort. Slaaptekort wat overigens niet eens door de kinderen veroorzaakt wordt, maar door mijzelf (ik lig lang wakker in bed omdat ik constant lig te malen en gedurende de nacht word ik geregeld wakker, omdat ik niet ontspannen genoeg in slaap val. Wordt aan gewerkt). Maar goed, slaaptekort doet veel met een mens en dat merkte ik dit weekend weer aan alles. Schreef ik zaterdagochtend nog in mijn wekelijkse brief van een vriendin (zie ook hier) dat ik mij niet vastklamp aan een perspectief, dacht ik eind van de dag: hoe lang nog? En dat dacht ik zondag nog steeds. Worst of all things was dat ik steeds dacht ‘Oh gelukkig gaan jullie maandag weer naar school en de opvang.’ om dan vervolgens te beseffen dat de school en opvang thuis is. #FML Vandaag of morgen krijgen we officieel te horen dat de scholen niet vóór 9 februari open gaan. 9 FEBRUARI!! Dat is nog 3 weken. 23 dagen. Mijn hemel, even serieus…ik weet niet of ik dat vol ga houden hoor. De combinatie van werken met iedereen thuis, thuisonderwijs geven, elk kind voldoende aandacht geven (waarin wij gigantisch falen overigens, inmiddels hebben we een 2 jarige TV verslaafde hier thuis), je huishouden, WE-time en ME-time. HOE DAN?!?!? Waar ik bij lockdown 1 nog aardig de boel wist om te denken, is lockdown 2 toch echt wel next level shit. Mijn mentale welzijn wordt enorm op de proef gesteld en wanneer je dan ook nog eens slecht slaapt, gaat het van kwaad naar erger. Alles was dit weekend te veel voor mij en het liefste wilde ik weg rennen van alles en iedereen. En toen moest de man ook nog eens het hele weekend werken. Janken! (en dat deed ik een paar keer ook flink) Maar het is niet dat ik de enige ben in dit huis die last heeft van deze situatie. Nee, iedereen heeft er last van en met name de oudste. Zaterdag explodeerde het tussen ons en kreeg ik iets te horen waarvan ik had gedacht dat ik dit pas over een jaar of 10 zou horen. We kregen ruzie, ik weet niet eens meer waarover, en op het hoogtepunt schreeuwde ze vanuit haar tenen ‘Ik haat je!’ Nou, die doet wel even pijn kan ik je zeggen. Haar woorden sneden door hart en ziel. Maar voor haar is het ook te veel. Voor haar duurt het ook allemaal te lang. Elke dag wil ze wel met een vriendje of vriendinnetje spelen. Vraagt ze wel even naar school. En hoe meer we samen zijn, hoe meer ze onze (en met name mijn) aandacht opeist. Hoe meer aanhankelijker ze wordt. Man, wat heb ik het met haar en alle andere kinderen te doen. Ik weet dat dit een situatie is waar we met z’n allen in zitten. Een situatie die voor andere mensen nog erger is (ik noem huiselijk geweld, grote gezinnen in te kleine woningen, mensen die eenzaam zijn) en daardoor probeer ik mij echt te focussen op de lichtpuntjes. De mooie momenten. Probeer ik wat meer los te laten. Maar ja, dat lukt ook niet altijd meer. Bij mij is de rek er ook best wel een beetje uit. Toch probeer ik elke dag weer opnieuw om er het beste van te maken. Te focussen op momenten van dankbaarheid. Zo ook vandaag. Ik heb een goede nacht achter de rug, mijn meditatie van 10 minuten heb ik kunnen doen en de kids hebben, ondanks dat ze wakker zijn, mij nog even de ruimte gegeven om deze post te schrijven. Dit zijn dan weer drie dingen die ik in the pocket heb. Hoppa!!! En ook al weet ik dat dit straks allemaal weer kan omslaan en ik van ZEN naar ‘Is het al tijd voor wijn?’ kan gaan. Ik houd aan deze momenten vast. Ik klamp mij hieraan vast. Ik moet wel. Anders word ik gillend gek…..en alcoholist ben ik bang. Liefs,Nynke Gerelateerde berichten: De eerste twee weken intelligente lockdown Soms moet je het gouden randje even opzoeken De week we all have been waiting for De strijd tussen zus en broertje [...]
januari 16, 2021Uit brief van een vriendin #25 “Wat een week! Voor mijn gevoel is er zo ontiegelijk veel gebeurd, maar dat heeft er ook puur mee te maken met dat ik deze week weer wat meer het nieuws in de gaten hield. Zoals ik al wel eens eerder heb verteld volg ik het nieuws zo min mogelijk, omdat ik er alleen maar een slecht gevoel door krijg. Maar van de week was ik er toch iets meer mee bezig. Ik las meer nieuwswebsites en zat weer wat vaker voor de tv voor een nieuwsprogramma of actualiteitenshow. De verlenging van de lockdown, de val van het kabinet, de hele toeslagenaffaire. Alles greep mij aan en toen ik gisteren Jinek aan het kijken was, besefte ik mij dat het veel beter voor mij is om weg te blijven van de actualiteiten / het nieuws. Het doet mentaal namelijk heel veel met mij, omdat ik mij nou eenmaal snel dingen ‘aantrek’. Voor mijn eigen gemoedstoestand is het dan ook beter dat ik gewoon wat meer als een struisvogel door het leven ga. Of nou ja, struisvogel? Ik doe niet alsof het er niet is allemaal (gaat ook vrij lastig als je werkt bij de herstelorganisatie van de Belastingdienst), maar ik kies er liever voor om mij te richten op de zaken die mij energie geven. Op zaken die mij verder helpen, in plaats van mij bezig te houden met zaken die destructief voor mij zijn. Toch is er één ding wat mij op deze vroege zaterdagochtend nog steeds bezig houdt. Eén onderwerp wat al de hele week door mijn hoofd zeurt. Ik las voor de persconferentie een artikel waarin iemand zei dat mensen perspectief nodig hebben. Men moet een eindpunt hebben, want het duurt allemaal te lang. Dat ene woord, perspectief, dat maakte veel in mij los. Begrijp mij niet verkeerd, deze situatie is k**. Er zijn veel mensen die hier aan onder door gaan en we moeten nog maar afwachten wat de effecten gaan zijn van deze situatie op de jongere generatie. Ik weet dat er penvriendinnen zijn voor wie deze situatie de nekslag is geweest. Die perspectief nodig hebben. En dan snap ik volkomen. Toch heeft dat ene woord wel veel in mij los gemaakt en dat wil ik met je delen. Het deed mij namelijk denken aan ‘werken zodat je straks met je pensioen kan genieten’. En ik weet het, het is appels met peren vergelijken. Maar toch blijft het woord maar door mijn hoofd spoken… In mijn pubertijd zat ik niet goed in mijn vel. Ik was erg onzeker over mezelf en was absoluut niet gelukkig. Ik zag het leven niet meer zitten en probeerde op mijn 16de een eind eraan te maken. Ik weet nog dat ik na die poging met mijn vader in gesprek ging en dat ik tegen hem zei dat ik niet meer in Zwolle wilde wonen, want Zwolle maakte mij ongelukkig. Hij zei toen iets wat mij altijd is bijgebleven, namelijk ‘Je geluk is niet afhankelijk van waar je woont.’ Toen snapte ik daar natuurlijk geen hol van, want ik wilde gewoon weg uit Zwolle (dat deed ik uiteindelijk ook, maar zie hier…uiteindelijk kwam ik tien jaar geleden weer terug, haha). Twintig jaar later snap ik hem en is die uitspraak relevanter voor mij dan ooit. Ik snap dat we in de meest uitzonderlijke situatie ooit zitten. Een situatie die al bijna een jaar duurt. En ik snap dat dit een situatie is die zo verdomd moeilijk is voor sommigen (including yours truly). Maar ik kies ervoor om mij niet vast te klampen aan een perspectief, aan een eindpunt (als die er überhaupt al is). Nee, ik kies ervoor om NU gelukkig te zijn. Om mij te focussen op al het moois wat ik NU AL heb in mijn leven. Op de positieve dingen die er zijn. Want allemachtig, wat is er nog steeds veel om voor te leven en wat zijn er nog steeds mooie dingen in het leven. Neemt niet weg dat ik ook gewoon weer meer bewegingsvrijheid wil. Echt hoor, zodra de horeca weer open mag ga ik elk weekend uit eten, zodra we weer op vakantie mogen zit ik al in het vliegtuig en zodra de festivals weer groen licht krijgen gaat deze mama een heel weekend los! Ik kijk óók uit naar die momenten. Ik wil ze óók weer. Ik word ook bij tijd en wijlen gillend gek van de kids (en man) fulltime om mij heen, waardoor ik nooit een moment voor mijzelf heb. Ik baal ervan dat ik mijn wekker moet zetten in het weekend, zodat ik in ieder geval even een uurtje rust en stilte om mij heen heb. Ik ben ook klaar met alle online meetings en wil ook gewoon weer een keer een dagje naar kantoor. Ik wil gewoon de trein kunnen pakken om naar mijn beste vriendin te gaan. Of om met mijn gezin een dagje weg te gaan. Ik wil dat ook allemaal! Alleen laat ik mijn huidige geluk, mijn huidige gevoel, niet van die momenten afhangen. Ik laat het niet afhangen van een perspectief. Gaat mij dat goed af? Op sommige dagen wel en op sommige dagen niet. Op sommige dagen voel ik mij één of andere ZEN-master, terwijl ik op andere dagen het liefst gillend weg ren van alles en iedereen. Op sommige dagen verlang ik naar een eindpunt, terwijl ik op andere dagen mij niet eens bewust ben van waar we nu in zitten. Op sommige dagen voel ik mij onoverwinnelijk, terwijl ik op andere dagen mij afvraag ‘hoe lang nog?’ Dus het lukt mij ook niet altijd om positief in het leven te staan, maar ik merk wel dat die manier beter voor mij werkt, dan om mij vast te klampen aan een perspectief, aan een eindpunt. Diezelfde dag las ik een ander artikel, waarin een verpleger een top 5 deelde van ‘de meest voorkomende uitspraken van mensen die op hun sterfbed lagen’. Ik zou willen dat ik meer had geleefd zoals ik zelf wilde, in plaats van volgens de verwachtingen van anderenIk zou willen dat ik niet zo hard had gewerktIk zou willen dat ik de moed had om mijn gevoelens te uitenIk zou willen dat ik contact had gehouden met mijn vriendenIk zou willen dat ik mezelf meer had toegestaan om gelukkig te worden Shit…zet je aan het denken, toch? Maar goed, we hoeven natuurlijk niet altijd alles maar om te buigen. Je simpelweg gewoon k** voelen mag ook. Die gevoelens mogen er ook gewoon zijn, mogen ook gewoon de ruimte krijgen. Wanneer ik die gevoelens heb geef ik daar dan ook aan toe. Ik laat ze er zijn. Maar kies er daarna wel weer voor om vol frisse en goede moed verder te gaan.” Deze tekst komt uit Brief van een vriending #25. Elke week verstuur ik een persoonlijke brief die op zaterdagochtend (vaak voor 9 uur) in je mailbox zit. Wil jij deze brieven ook ontvangen, schrijf je dan in via deze link. Gerelateerde berichten: Hello world! [...]
december 4, 2020Drie weken geleden gingen er ineens alarmbellen af. Na een weekend met weinig slaap, een weekend waarin ik mijn grenzen over ging, kwam ik in een neerwaartse spiraal terecht. Ik besloot per direct te stoppen met Instagram (tijdelijk), omdat ik merkte dat daar veel te veel prikkels vanaf kwamen voor mij. Toch besefte ik toen nog niet helemaal wat er aan de hand was en waar ik nou echt behoefte aan had. Een paar dagen later kwam het besef alsnog. Ik had rust nodig. Aanvankelijk dacht ik nog dat ik er met twee, drie dagen wel vanaf zou komen. Maar na drie dagen wilde ik nog steeds rust en besefte ik dat er iets niet goed zat. Ik had toch geen terug val? Of het een terug val is weet ik niet. Ik denk zelf van niet. Maar wat ik wel zeker weet is dat als ik nu niet een pas op de plaats neem, ik vanzelf een terug val creëer. Ik schreef vorige week in mijn Brief van een vriendin dat ik moe ben. Ik ben op en ik ben toe aan vakantie. Vakantie naar een ver warm oord. Drie weken op het strand. Niets doen. Uiteindelijk zal ik na twee weken weer wat willen doen, zo gaat het altijd, maar het idee dat ik even niets zou hoeven te doen is iets wat mij enorm trekt. Wat ik nodig heb. En eigenlijk is dat niet eens zo gek, want vanaf onze laatste vakantie in juli vorig jaar, ben ik niet meer vrij geweest. En tja, dat ga je op een gegeven moment wel voelen. Vooral als je veel doet, net zoals ik. Ik kwam tot de conclusie dat ik dit niet lang zou gaan vol houden. Met name omdat ik eigenlijk tussendoor niet één keer fatsoenlijk had opgeladen. Afgelopen zomer ben ik een paar dagen vrij geweest, heerlijk met het gezin naar Scheveningen geweest. Maar dat waren vier dagen and that’s it. Ik ben ook nog wel een weekend met de man weg geweest naar Hotel Jakarta in Amsterdam, maar ook dat was een weekendje in de categorie ‘veel te kort’. Terwijl ik ondertussen wel gewoon ben door gegaan met alles waar ik op dat moment mee bezig was. Denk aan werken (eerst alleen voor De Werkende Moeder, toen in loondienst en toen beiden), een gezin én huishouden draaiende houden, 3-5x in de week sporten en ga maar door. De weekenden stonden in het teken van quality time met het gezin en doordeweeks waren de avonduren gevuld. Tot aan de nok toe. De ruimte in de avonduren was (en is) overigens niet eens zo heel ruim, want aan één ding heb ik de afgelopen maanden wel vast gehouden en dat was op tijd naar bed gaan. Proberen zoveel mogelijk slaap te pakken, of althans de hoeveelheid die ik nodig heb. En ook dat lukte niet altijd even goed, want goed door slapen doet de jongste helaas nog steeds niet structureel. Begin november begon ik aan mijn ebook ‘Hoe ik de regie kreeg over mijn energie en balans’ en op een gegeven moment liep ik vast. Waarom weet ik niet precies, maar ineens kreeg ik niets meer uit mijn vingers. Ik las terug wat ik op papier had gezet en ineens viel het kwartje, ik was mijn batterij weer aan het verwaarlozen. In 2011 kreeg ik een burn-out. Dat was natuurlijk niet van de één op de andere dag, daar gingen heel wat jaren aan mezelf verwaarlozen en niet goed voor mezelf zorgen aan vooraf. De bedrijfsarts vertelde mij toen dat ik cognitief overbelast was. Mijn hersenen draaiden de hele dag door overuren. Ik stond altijd ‘aan’. Het eerste wat ik toen moest doen was alle apps van mijn telefoon verwijderen. In die tijd was ik ook actief op social media, zowel privé als voor werk, waardoor ik zo enorm veel tijd met mijn telefoon door bracht. Ook maakte ik lange werkdagen en was ik altijd wel bezig met iets. Ik zal nooit meer vergeten hoe ik in die periode een keer midden in de nacht wakker werd en besefte dat ik de flyers was vergeten klaar te leggen voor het concert die avond (ik werkte toen als junior marketeer bij de Melkweg Amsterdam). Ik twijfelde zelfs nog of ik de kassa moest bellen om het door te geven. Om vier uur ‘s nachts! Die week erop stond ik in het flyerhok en vroeg een collega van mij hoe het met mij ging, waarop ik keihard begon te huilen. Een uur later zat ik in de trein terug naar huis, met een ziekmelding op zak en in afwachting van de oproep van de bedrijfsarts. Van die periode heb ik heel veel geleerd. Daardoor herkende ik dan ook wat er drie weken geleden gebeurde. Dat ik mijn grenzen over ging was natuurlijk niet slim, maar uiteindelijk ben ik daardoor wel met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik moest (en moet) een stapje terug doen en mijn batterij weer opladen. Maar hoe doe je dat als je niet op vakantie kunt naar een warm ver oord? Ik doe dat door mijn eigen tips die ik in de afgelopen weken heb gebundeld in mijn ebook, weer ter harte te nemen. Ik elimineer energiezuigers en ik probeer mijn draaglast nu te verminderen. Helaas valt daar op dit moment ook het onderhouden van mijn social media kanalen onder. Want het is niet alleen even een paar posts schrijven en delen. Nee. Het is ook dagelijks stories posten, contacten onderhouden en gesprekken aan gaan. En daar zit best wel veel tijd in. Ik kwam daardoor amper aan het schrijven van blogs toe, waardoor dat dus ook al lange tijd stil staat. Dat vrat onder tussen ook aan mij. Daarnaast had ik mijzelf een deadline van 1 december opgelegd voor het lanceren van mijn ebook. Iets wat op papier haalbaar leek, maar wat in de praktijk toch wel even iets anders bleek te zijn. Want ik had geen rekening gehouden met het feit dat er dingen tussendoor zouden komen. Na het weekend waarin ik mijn grenzen over ben gegaan, is er amper nog een woord op papier gekomen voor mijn ebook. Waardoor ik het mentaal ook zwaarder begon te krijgen. Ineens kreeg ik weer last van saboteurs in mijn hoofd. ‘Wie zit er nou op mij te wachten?’‘Is dit wel wat mensen willen lezen?’‘Is dit eigenlijk wel goed?’‘Ga jij weer even lekker op je bek, weer iets niet waar gemaakt.’‘Stop maar met ondernemen, dit gaat je toch niet lukken.’ Ik stond dan ook van de week op het punt om mij uit te schrijven bij de KvK. Om ermee te stoppen. Totdat ik van de week met de man aan tafel zat, wij het over iets hadden en ik mijzelf ineens hoorde zeggen ‘Dat is zonde. Dan gooi je eigenlijk je investering van de afgelopen tijd weg.’ Direct op dat moment besefte ik dat het ook zonde zou zijn als ik nu zou stoppen. Daarvoor heb ik niet al die investeringen gedaan de afgelopen maanden en daarnaast gaat mijn hart nog steeds sneller kloppen van teksten schrijven. Van mijn woorden op papier zetten en deze te delen met de wereld. Maar ja, het gaat niet op de manier zoals ik de afgelopen weken/maanden heb gedaan. Mijn batterij moet opgeladen worden en dat lukt niet met hoe ik de afgelopen tijd plande. Ik maakte niet werkdagen van 8 uur, maar van 11 uur. Na het werken ‘voor de baas’, begon het avondritueel met de kinderen en na het avondritueel benutte ik dus alle uren voor werken voor mijzelf. Weinig tijd dus om op te laden. Daarom heb ik keuzes gemaakt voor De Werkende Moeder. Op dit moment schrijf ik alleen nog maar elke week een brief van een vriendin. Wanneer ik weer ruimte en energie voel ga ik langzaamaan andere zaken oppakken. Denk aan mijn ebook afmaken, wellicht weer wat meer aanwezig zijn op Instagram en Facebook etc. Maar echt pas als ik voel dat ik het aan kan. Als ik voel dat er weer ‘genoeg batterij’ voor is. Stapje voor stapje. Want eerst ga ik de komende tijd beter voor mijzelf zorgen. Wat inhoud: meer ontspannen in de avonduren en weekenden. Iets meer Netflixen, lezen ter ontspanning. Zo min mogelijk online zijn. Fysiek voor mezelf zorgen (de eerste massage staat al in gepland!). Meer braindumps doen (letterlijk mijn hoofd leeg schrijven). Weer dagelijks mediteren. En vaker vrij nemen voor mijzelf. Niet voor de kinderen, niet voor de man, maar gewoon voor mezelf. Begin januari heb ik een paar dagen vrij genomen. Het voelde eerst een beetje als een loedermoeder actie, want ik neem geen vrij in de kerstvakantie maar deels erna. Maar goed, ik heb zes dagen vrij waarvan er vier voor de kids zijn. Een soort van win-win situatie toch? Hoe graag ik het ook zou willen….drie weken op vakantie naar een ver warm oord zit er niet in. Maar dat betekent niet dat je dan helemaal niet kan opladen. Je zal alleen andere keuzes moeten maken, dus dat is wat ik nu dan ook ga doen (of eigenlijk al heb gedaan). Liefs,Nynke PS: Als je de komende tijd dus op de hoogte wilt blijven over wat ik doe, hoe het met mij gaat en wanneer er weer wat meer van mij online komt, schrijf je dan in voor Brieven van een vriendin. Dat is voorlopig het enige communicatiemiddel wat ik gebruik. Gerelateerde berichten: De eerste twee weken intelligente lockdown Mijn nieuwe missie Wat de R in de maand met mij doet Let’s get this started [...]
november 13, 2020Vandaag had dochterlief een speeldate en het was bij ons thuis. Haar beste vriendinnetje kwam spelen en bleef eten. Aangezien mijn dochter altijd vraagt of mensen blijven eten als ze bij ons zijn, was zij in haar element. Of er ook gelogeerd werd, was nog wel even haar vraag. Maar nee, met een vrij drukke zaterdag voor de boeg, leek mij dat geen idee. Een speeldate bij ons thuis, terwijl ik moest werken, leek mij daarentegen een fantastisch idee. Nou, daar kwam ik na een uur al gauw op terug. Dit idee wordt absoluut genomineerd voor worst idea ever. En geloof mij, daar heb ik er nogal wat van. Want als ik ergens ben achter gekomen, is dat ik één bepaald moeder-gen mis en misschien wordt het tijd om dat maar gewoon te accepteren. Over welk gen ik het heb? Het ‘Oh maar ik draai mijn hand niet om voor kinderfeestjes, speeldates en zelfgemaakte traktaties’-gen. Dat gen. Vroeger had ik een tante die altijd met ons knutselde, maar dan ook echt altijd! Die tante heb ik trouwens nog steeds en dat knutselen zit er ook gewoon nog in. Als ik zie hoe zij knutselt met onze kinderen, kijk ik altijd met jaloerse ogen naar haar. Het engelengeduld wat zij heeft, de manier waarop ze met ze omgaat. Volgens mij waren de kinderfeestjes van haar eigen kinderen, vroeger altijd één groot feest en ging ze daar met een heerlijke flow door heen. En daar ben ik echt jaloers op, want ik ben dus precies het tegenovergestelde. Ik heb namelijk GEEN engelengeduld en hoewel ik heel lang heb geroepen dat ik hoopte dat we snel over konden stappen op kinderfeestjes, zodat we van de drukke verjaardagen af zijn, kom ik daar nu ook wel een beetje op terug. We hebben begin dit jaar het allereerste kinderfeestje thuis gehad en ik doe echt tig schietgebedjes dat Djambo of Monkeytown in de kerstvakantie gewoon weer open is. Ik weet namelijk niet of ik dat een tweede keer wel overleef. Ook op die traktaties heb ik mij aardig verkeken. De eerste paar jaar was ik nog wel vrij fanatiek met traktaties (toen ze één werd, heb ik 20 rijstwafel schapen zitten maken), maar ik merk dat ik daar nu ook wel wat makkelijker in wordt. Het is dat er zo gehamerd wordt op gezonde traktaties, want anders gaf ik gewoon een uitdeelzak chips mee. En dat verbaasd mij toch wel een beetje, wat ik ben best creatief ingesteld. Je zou dan ook denken dat ik dit soort dingen heel erg leuk zou vinden. Mijn hand er niet voor omdraai. Maar ik ben er achter gekomen dat ik het helemaal niet zo leuk vind en dat, als het even kan, ik het mijzelf zo gemakkelijk mogelijk wil maken. Ik word namelijk echt gillend gek van een ruimte vol met schreeuwende kinderen, die ik ook nog eens moet entertainen. En zelf kunstwerk-traktaties maken vind ik enorm zonde van mijn energie en tijd, want het maakt die kids helemaal niets uit. Als er maar wat lekkers wordt getrakteerd. Inmiddels loop ik nu trouwens twee jaar bij de basisschool en als er één ding is waar ik echt in heb moeten groeien zijn het wel de speeldates. En dan met name van die speeldates waar je pas op het schoolplein over hoort. The horror. Ik heb daar echt enorm aan moeten wennen, met name omdat ik dat soort zaken van te voren wil weten en niet pas op het schoolplein met een huilend kind voorop de fiets dat eigenlijk naar bed moet. Tegenwoordig pak ik het dan ook anders aan en zeg ik vaak aan het begin van de week wanneer er gespeeld kan worden. Maar peil ik zelfs op dinsdag en donderdag al of er iets is afgesproken, zodat ik met de moeder of vader in kwestie even iets concreets kan afspreken. Op die manier voorkom ik ook dat ik op regenachtige dagen voor jan l** naar haar school fiets. Ik weet gewoon niet wat het is, maar na de eerste paar jaar moederschap waarin ik lekker ben mee gegaan in het traktatie, speeldate en kinderfeestjes gebeuren, moet ik toch echt concluderen dat ik dit moeder-gen misschien wel mis. Of zouden al die moeders die hier wel lekker op lijken te gaan, misschien stiekem ook wel hetzelfde erover denken en doen alsof? Overigens is het echt niet altijd kommer en kwel hoor. Er zijn ook zat speeldates die goed gaan en zelfs terwijl ik aan het werk ben, maar één ding hebben ze allemaal gemeen. Aan het einde van de dag ben ik gesloopt. Speeldates kosten energie. Kinderen kosten energie. En dan te bedenken dat ik mij twee jaar geleden wilde om laten scholen tot juf voor het basisonderwijs. Ik had zelfs al de directeur van de school van mijn dochter gemaild om te vragen of ik een keer kon mee lopen. Juf in de onderbouw. Dat leek mij wel wat. Zoals ik al zei, ik zit boordevol slechte ideeën. Liefs,Nynke Gerelateerde berichten: De eerste twee weken intelligente lockdown Opladen in je nakie Parttime werken…en nu? Ik hou van de ochtenden [...]
oktober 26, 20201 november is het alweer een jaar geleden dat ik op Maximum Potential was. Een event van Michael Pilarczyk. Een event wat life changing wordt genoemd en wat het voor mij ook zeker was. Ik kwam als een andere vrouw terug van dat evenement en in het afgelopen jaar is er zo bizar veel gebeurd. Ik ben inmiddels zelfs niet meer die vrouw die op 2 november hyper de pieper thuis kwam en dolenthousiast vertelde over het weekend dat veel te snel was afgelopen. En dat terwijl ik niet eens mijn doelen heb gehaald die ik een jaar geleden stelde voor mijzelf. Deze week heb ik het op mijn Instagram account over doelen stellen. Ik besloot dan ook om het notitieboekje er weer eens bij te pakken, om te lezen wat ik nou eigenlijk een jaar geleden allemaal had opgeschreven, maar ook wat ik als doelen had gesteld. Nu wist ik ze nog wel ongeveer, maar in het afgelopen jaar is er veel gebeurd, waardoor ook mijn doelen ietwat zijn gewijzigd. Ik las terug dat ik over een jaar (nu dus) in ieder geval een X aantal euro’s als omzet wilde hebben, zodat ik kon rond komen van mijn onderneming. Ook wilde ik 18 kilo zijn afgevallen. Maar bovenal wilde ik veel sterker en krachtiger in mijn schoenen staan. Gewerkt hebben aan mijn eigen waarde en van mijzelf houden. Oja en ik wilde een vaatwasser en elektrische fiets. Vooral om die laatste twee heb ik keihard gelachen toen ik het terug las. Maar goed, hoe is het afgelopen? Waar sta ik nu na een jaar? Mijn omzetdoel haalde ik niet, ik kwam niet eens in de buurt. Hoewel ik terug las in mijn notitieblok dat je geen plan B moet hebben als je voor ‘je droom’ gaat, koos ik toch voor plan B. Financiële zekerheid. Iets wat toen echt enorm als falen aanvoelde. Dat kan ik mij nog goed herinneren. Maar wat voor mij nu als fijn aanvoelt. Het geeft rust en gek genoeg geeft het ruimte voor ondernemen. En dat terwijl ik 32 uur in loondienst werk. The odds. Ook de 18 kilo verloor ik niet. Op dit moment staat de teller op zo’n 8-9 kilo. In het verleden zou ik daar echt van hebben gebaald, mezelf nog meer een trap onder mijn kont hebben gegeven. Maar ik vind het niet erg, want de manier waarop ik nu afval (gewoon gezond eten en drie keer in de week sporten) is een lifestyle die bij mij past. Dan gaat het maar wat langzamer, maar dit werkt voor mij heel goed zo en kost mij niet te veel moeite. En om tot dit punt te komen was ook een proces. Een proces waar ik veel van heb geleerd. En uiteindelijk heb ik het belangrijkste doel wel gehaald. Ik heb aan mijzelf gewerkt, waardoor ik nu wel kan zeggen dat ik echt van mijzelf houd. Dat ik mijn eigen waarde zie en voel. Toen was het niet eens het belangrijkste doel voor mij, ik was zo gefocust op een succesvolle onderneming neer zetten. Maar nu, een jaar na dato, besef ik mij dat die twee andere doelen slechts ‘bijzaak’ waren. Het belangrijkste doel was ikzelf. Eerst aan mijzelf werken, daarna pas richten op andere zaken. Dat werken aan mijzelf heeft echt enorm goed uitgepakt en ik heb dan ook absoluut niet het idee of gevoel dat ik gefaald heb, omdat ik nu in loondienst werk met nog steeds een paar kilootjes te veel op het lijf. Ik voel mij zélfs een winnaar, want man wat heb ik hard geknokt en gewerkt om te komen tot het punt waar ik nu ben. Maar ik ben mij ook gaan beseffen dat soms de weg naar een doel nog belangrijker is dan het doel an sich en dat ik mij ook meer mag focussen op het proces. Deze week ga ik aan de slag met nieuwe doelen voor het komende jaar. Waar wil ik staan over een jaar? Wat wil ik hebben bereikt? Hoe wil ik dat mijn leven eruit ziet over een jaar, over vijf jaar? Ik heb er zin in, want ook dit is een onderdeel van het proces. Oh en hoe het zit met die vaatwasser en elektrische fiets? Die zijn er ook (nog) niet. De elektrische fiets is namelijk geen must meer voor mij en sinds ik de afwas gewoon niet meer zo vaak doe en laat staan voor de man (die een vaatwasser niet nodig vindt), is de noodzaak voor een vaatwasser ook minder hoog voor mij. In dat laatste geval leiden er gewoon meerdere wegen naar Rome en was het einddoel niet een vaatwasser, maar gewoon minder afwassen. En dat doel heb ik gehaald, dus prima opgelost zo 😉 Gerelateerde berichten: Morgenstond heeft goud in de mond Team dokter of team doorgaan? Hoe roofbouw plegen op mijzelf, leidde tot meer self-care Brieven van een vriendin #12 [...]
oktober 17, 2020Goedemorgen lief mens, Wat een week was dit zeg. Hoe heb jij deze week ervaren? Dinsdag werden er weer nieuwe maatregelen aangekondigd en ik moet zeggen dat die bij mij er wel even in hebben gehakt. Hoe zit dat bij jou? Echt, vertel mij hoe het met je gaat. Hoe voel JIJ je nu? Inmiddels is alles wel ‘geland’ bij mij, maar man man man, wat was het een rollercoaster aan emoties afgelopen week. In eerste instantie leek ik vrij weinig last te hebben van wat er dinsdag is gezegd, maar donderdag merkte ik toch wel een onrust. Wat ik ook deed, ik kon mij maar niet concentreren op mijn werk. Mijn hele lijf stond strak van de spanning en ik had Linkin Park op volumestand voluit nodig om weer wat rust te krijgen. Als de man niet boven lag te slapen (nachtdienst) had ik mee geschreeuwd. Want ik wilde schreeuwen. Keihard schreeuwen. Ik ben een gevoelsmens, kan enorm geraakt worden door situaties en deze situatie die raakt mij. En dan is het niet eens zozeer dat ikzelf persoonlijk hierdoor geraakt wordt (als in ik ben op een verkoudheid na gezond, heb een dak boven mijn hoofd, ben niet alleen en ik heb werk), maar het feit dat anderen hierdoor worden geraakt doet mij pijn. Maakt mij woedend. En ik weet niet zo goed op wie ik nou kwaad ben. Ben ik kwaad op de overheid vanwege hun (trage) handelen en ingrijpen in deze situatie? Of ben ik kwaad op die groep mensen die zich niet aan de maatregelen hield de afgelopen maanden waardoor we nu weer in de shit zitten? Ben ik kwaad op deze belachelijke maatregelen (ja sorry, maar ik snap echt niet waarom de horeca nu weer aan het kortste eind trekt in dit verhaal)? Of ben ik kwaad omdat er ook in deze situatie weer twee kampen ontstaan waardoor er een soort van ‘druk’ ontstaat om een kant te kiezen? ‘s Avonds las ik een Instagram post van Lois Kruidenier en die was voor mij spot on. Zij beschreef in haar post precies mijn gevoel. Zo schreef zij o.a. dit: “Ik weet niet hoe het bij jullie zit maar ik voel me de laatste tijd dus heel erg uit elkaar getrokken. En ik voel me ook heel vaak veroordeeld. Als ik een mondkapje draag voel ik me veroordeeld door mensen die ze niet dragen en als ik geen mondkapje draag voel ik me veroordeeld door mensen die ze wel dragen. En misschien veroordeeld niemand mij en is iedereen gewoon met zichzelf bezig maar zo voelt het wel. Zo voelt de huidige energie in ons land, en dan zeker hier op insta. Er zijn mensen die me een gekkie vinden als ik vragen stel over aerosols en betere voeding en er zijn mensen die me een schaap noemen als ik 1,5 meter afstand houd en vertrouwen probeer te houden in onze overheid. (….) Want ik weet niks en dat weet ik. Ik ben bewust onbekwaam. Ik doe wat van me gevraagd wordt en tegelijk heb ik ook allemaal vragen. En de twijfel maakt me onzeker en de onzekerheid maakt me bang. En dat is dan misschien wel wat ons allen verbindt, de angst. We zijn allemaal gewoon een beetje bang. Dus als we ons dat blijven herinneren, wanneer we soms lijnrecht tegenover elkaar staan, dan kunnen we elkaar hopelijk met liefde en begrip blijven benaderen. Want dat is één ding wat onze wereld altijd nodig heeft, liefde. Twee dingen eigenlijk. Liefde en zorg.” Het doet mij zo enorm veel verdriet als ik zie hoe er weer zo’n verdeeldheid ontstaat in de maatschappij. Hoe er ineens weer mensen lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. En begrip en compassie voor elkaar ver te zoeken lijkt. Maar het doet mij nog veel meer verdriet als ik denk aan de mensen die nu geraakt worden door deze nieuwe ronde aan maatregelen. De ondernemers, de mensen die al eenzaam waren, de zieken die afhankelijk zijn van ziekenhuiszorg en ga zo maar door. Maar ook de kinderen. Hoewel ik half juichend op de bank zat toen er werd aangekondigd dat de scholen en kinderdagverblijven open zouden blijven (ik weet namelijk niet of ik zo’n periode nog een keer overleef), deed het mij wel enorm veel verdriet om te zien hoe mijn dochter er dinsdagavond bij zat. Met een koptelefoon op zodat ze niet hoorde wat ‘meneer de directeur’ te vertellen had. Want ze was wel een beetje klaar met dat stomme Corona (ja lieverd, mama ook). Een tijdje geleden deelde ik op mijn Instagram dat mijn dochter een uitbarsting had gehad waaruit naar voren kwam hoe erg ze hiermee bezig was. Dat brak mijn hart. Een meisje van 5 die bang was dat Corona in haar hoofd zou gaan zitten, zij ook mondkapjes moest dragen, dat ze het stom vond dat ze niemand meer mocht knuffelen, maar nog erger, dat ze bang was dat ze er dood aan ging. Ik schiet weer vol als ik terug denk aan dat moment. Wat dat betreft is ze net zo gevoelig als haar moeder. Van de week begon ze over haar verjaardag, iets waar ze al maanden mee bezig is. Omdat ik er niet vanuit ga dat de situatie rondom kerst (ze is tweede kerstdag jarig) anders is, bereiden we haar er nu maar rustig op voor dat het dit jaar toch wel anders zal zijn. Op deze manier kan ze alvast wennen aan dat idee. En tegelijkertijd denk ik af en toe ook bij mijzelf: “Nynke stel je niet zo aan. Ze is nog maar een kind, maar dit hoort ook bij het leven. Tegenslagen horen er bij. En waar hebben we het over…een verjaardag!” Donderdagavond was ik dan ook echt kapot. Ik was gesloopt. Mijn lijf deed pijn, mijn oren deden pijn en ik voelde dat de spanning eruit kwam. Ineens werd het voor mij helder waar ik nou het meeste mee zat en dat was dat ik mijn kinderen niet voor alles kan behoeden in het leven. En dat die tegenslagen er helaas gewoon bij horen. Ik kan ze er niet voor beschermen. Het versje van Lief Leven beschrijft dit nog het mooiste voor mij: “Ik wil jou in een doosje doen.Je beschermen tegen het leven.Maar je zal moeten dansen in de zonen leren vechten in de regen.”  Dit vind ik dan toch wel één van de zwaarste dingen aan moeder zijn. Vanaf de zijlijn toekijken terwijl je het liefste wilt roepen “Kom maar hier, kom maar bij mama. Bij mama zijn jullie veilig.” Maar goed, hoe k** deze situatie ook is. Ik probeer het wel te relativeren voor mijzelf. Ik zoek de lichtpuntjes in deze situatie. Waarom? Omdat ik wil leven vanuit liefde, vanuit vertrouwen en vanuit dankbaarheid. Die instelling brengt mij verder dan blijven hangen in het negatieve en in het doemdenken.  Hoewel ik van de week heel emotioneel was, zat het met de selfcare aardig goed. Ik deed niet wat ik had voorgenomen, maar ik luisterde wel goed naar mijzelf en naar mijn lichaam. Ik deed een stapje terug met alles. Hoe ging het met de selfcare bij jou? Heb jij gedaan wat je je had voorgenomen?  Aankomende week staat voor mij in het teken van dankbaarheid. Ik weet namelijk dat juist in een situatie zoals deze, dankbaarheid mij enorm helpt bij het focussen op het positieve. Elke dag bewust stil staan bij drie dingen waar ik dankbaar voor ben en die dankbaarheid voelen. Dat is iets wat er afgelopen week bij in is geschoten en waardoor mijn gedachtes er ook zo met mij vandoor gingen. Mocht jij hier nou ook zo’n last van hebben, probeer dan dagelijks even stil te staan bij drie dingen waar je dankbaar voor bent. Schrijf ze op, spreek ze uit en voel de dankbaarheid. Lastige oefening? Begin dan eerst met één ding te benoemen…geloof me, zelfs in de donkerste periode van je leven is er elke dag wel iets om dankbaar voor te zijn. Geniet van je weekend knapperd. Ik spreek je volgende week weer. Liefs,NynkeDe Werkende Moeder PS: Wil jij nou ook elke zaterdagochtend zo’n brief in je mailbox ontvangen? Schrijf je dan via deze link in. Gerelateerde berichten: Team dokter of team doorgaan? Mijn nieuwe missie Hoe roofbouw plegen op mijzelf, leidde tot meer self-care Mijn digital detox: week 1 [...]
oktober 13, 2020Afgelopen augustus werd ik 36 jaar. Ik blikte terug op de jaren ervoor en kwam tot het besef dat ik meer dan de helft van mijn leven niet goed voor mijzelf heb gezorgd. Op mijn tiende werd ik in één keer volwassen en ging ik in de verzorgersrol in plaats van dat er voor mij gezorgd werd. Vervolgens kreeg ik in 2011 een burn-out, maar werd ik daar duidelijk niet door wakker geschud. Want er volgde nog een depressie in 2018. Dat was uiteindelijk de wake up call die ik nodig had. Reken dus maar uit. Zo’n 24 jaar had ik niet goed voor mijzelf gezorgd. Meer dan de helft van mijn leven! Maar waarom eigenlijk niet? Self-care is iets wat ik eigenlijk pas in de afgelopen twee jaar heb geleerd. Écht heb geleerd. Het is niet iets wat ik met de opvoeding van mijn ouders heb meegekregen. Wel dat je altijd anderen moest helpen en nooit ‘nee’ moest zeggen. Nu moet ik zeggen dat ik dit ook wel een vrij Moluks iets vind (mijn moeder is Moluks). Maar het altijd door gaan, altijd voor anderen klaar staan, en dan met name voor je kinderen, vind ik ook wel typisch een moeder ding. Voordat ik moeder werd deed ik echt wel dingen voor mijzelf. Ik pakte een keertje een sauna, ging floaten, liet mij masseren, ging naar de kapper, maar plande ook Netflix weekendjes in waarbij ik alleen mijn bed uit kwam voor de pizza bezorger. Man, dit lijkt wel eeuwen geleden als ik dit zo opschrijf (is het ook). De komst van de oudste veranderde alles in één klap. Ineens deed ik niets meer voor mijzelf. Ik denk ook dat het ermee te maken had dat ik al zoveel werkte en dus de vrije tijd die er was, alleen maar aan haar wilde besteden…vanuit een schuldgevoel. Dat dan weer wel. Maar eigenlijk ondernam ik sowieso vrij weinig meer. Ik kan mij nog heel goed herinneren dat ze net anderhalve maand oud was en ik een keer naar de winkel moest. Ik had maar wat aangetrokken en in het winkelcentrum kwam ik mijn nichtje tegen. Het eerste wat ze zei toen ze mij zag was niet ‘Gaat alles wel goed met je?’, maar ‘Hallo zeg, het feit dat je moeder bent geworden wil nog niet zeggen dat je erbij moet gaan lopen als Ma Flodder.’ Bam! In your face! Maar eerlijk? Ze had helemaal gelijk! Hoe ik er op dat moment bijliep was duidelijk een versie van Ma Flodder. Alleen de sigaar ontbrak nog. Tegenwoordig is dat wel anders. Ik ben mij namelijk gaan beseffen dat het enorm belangrijk is om voor mijzelf te zorgen. We hebben namelijk maar één leven (ik ook) en maar één lichaam. En met name voor laatstgenoemde moeten we echt goed zorgen. Ik pleegde jarenlang roofbouw op mijn lichaam, maar ook op mijn mentale welzijn, en daar betaalde ik de prijs voor. Een flinke prijs. Maar ik ben self-care ook belangrijk gaan vinden, omdat je toch een rolmodel bent naar je kinderen toe. Welk signaal geef je naar ze af als je altijd maar door gaat? Als je nooit eens even de tijd neemt voor jezelf? Als je niet even een ‘pauze’ neemt? In mijn herinneringen deed mijn moeder niet zo heel veel aan self-care, maar zat mijn oma ook nooit stil. Misschien dat ik daarom ook al die jaren niet stil zat? Ik heb iemand ooit eens de vergelijking horen maken met dat veiligheidspraatje in het vliegtuig. Wanneer de luchtdruk wegvalt en de maskers naar beneden komen, moet je altijd eerst je eigen masker opzetten en dan pas die van de ander..en dus ook je kinderen. En dit geldt eigenlijk ook voor self-care binnen het moederschap. Je moet eerst voor jezelf zorgen, voordat je voor een ander kan zorgen. En ik weet dat dit geen populaire mening is. Dat moeders die verkondigen een week naar Ibiza te gaan met, maar ook zonder, vriendinnen, worden afgeschoten als loslopend wild. De moeders die structureel elke week even de sauna induiken worden gezien als loedermoeders. Je hebt immers zelf gekozen voor kinderen, dus die verantwoordelijkheid moet je niet afschuiven op een ander. Hoewel ik sowieso niets snap van die hele moeder maffia (maar écht!), snap ik echt niet waarom dit wordt afgeschoten. Ten eerste ervaart elke vrouw het moederschap op een totaal andere manier. Wat voor de één als peanuts wordt gezien, is voor de andere een pittige tijd. Daarnaast is de definitie van self-care enorm persoonlijk. Ik bedoel, wat ik onder self-care versta is nog niet hetgeen wat jij onder self-care verstaat. De één doet een maskertje op, zet Netflix aan en is gelukkig. Terwijl de ander echt even een lang weekend weg moet zonder kinderen. Maar bovenal, hoe kunnen we anderen afschieten op het feit dat ze voor zichzelf zorgen? Dit zouden we toch allemaal moeten doen? Zoals ik al zei, we hebben maar één lichaam en ook nog eens alleen dit leven. We krijgen niet de kans om dingen over te doen. Beetje jammer toch als we het moederschap gedurende de tijd dat de kinderen thuis wonen goed weten uit te spelen, om vervolgens geen kracht en energie meer te hebben voor onszelf zodra ze hun eigen leven gaan leiden? Self care is so important. Whey you take time to replenish your spirit, it allows you to serve others from the overflow. You cannot serve from an empty vessel. Eleanor Brown Neem vaker tijd voor jezelf. Om in de pauze stand te gaan. Om op te laden. Je hoeft niet direct het vliegtuig naar Ibiza te pakken (kan nu toch ook niet), self-care zit ‘m ook in de mensen met wie je omgaat, de voeding die je in je lichaam stopt, de beweging die je het geeft, hetgeen wat je kijkt/doet op social media. Maar óók in dat maskertje met Netflix op, die bak Ben & Jerry’s, die uitgebreide douche, de wandeling buiten zonder kinderen en ga zo maar door. Het maakt uiteindelijk ook niet uit HOE je het doet en WAT je doet, zolang je maar aan self-care doet. Want weet je…jij bent er ook nog én jij bent verdomd belangrijk. Lief zijn voor jezelf, dat verdien je. Gerelateerde berichten: Wat doe jij met je tijd? Mijn digital detox: week 1 Team dokter of team doorgaan? Mijn nieuwe missie [...]
oktober 9, 2020De laatste tijd heb ik heel veel nagedacht over De Werkende Moeder. Wil ik überhaupt nog wel verder met De Werkende Moeder? Of kies ik voor de zekerheid van een loondienst baan? Of misschien wel een combinatie van beiden? En als ik wel verder wil met De Werkende Moeder, hoe ga ik mezelf ‘neer zetten in de markt’? Oftewel, hoe ziet mijn positionering eruit? Mijn doel? Mijn route? Allemaal vragen die door mijn hoofd speelden, maar waarop ik niet zo 123 het antwoord wist. Dat is nu wel anders, want het lijkt erop dat ik mijn puzzel in elkaar heb gezet. Om dan ook maar direct met de deur in huis te vallen: ik heb met De Werkende Moeder nog maar één missie, namelijk Jou uitdagen om het beste uit jezelf én uit het leven te halen!DE WERKENDE MOEDER En met jou bedoel ik mede (werkende) moeders, hoewel ik van mening ben dat iedereen het beste uit zichzelf én uit het leven moet halen. Maar dat terzijde. Het grappige is dat er eigenlijk vrij weinig verandert, maar dat deze missie voor mij ALLES verandert. Ineens lijkt het allemaal te kloppen. Ineens lijkt De Werkende Moeder iets wat vanuit flow komt, in plaats van vanuit een krampachtig gevoel om iets te moeten neer zetten. Maar hoe kwam ik zo tot dit moment? Wat deed mij dit beseffen? Het begon toen ik voor een vriendin haar cv door las. Ze vroeg om die van mij en dus las ik weer eens mijn profiel door. De tekst die ik op mijn cv had staan. Ik beschrijf mijzelf als volgt: Ik ben een spin in ’t web, een verbinder, iemand die anderen weet te enthousiasmeren en te motiveren. Daarnaast door- en overzie ik processen snel en ben ik sterk in het optimaliseren van processen en structuur aanbrengen. Ik was stomverbaasd dat ik helemaal niet meer aan die tekst had gedacht, want daarin noem ik een paar echte kwaliteiten van mezelf. Met name dat motiveren en enthousiasmeren zijn zaken die mij echt goed afgaan. Dit zijn ook eigenschappen die ik in het verleden veel heb teruggekregen en die zelfs mijn nieuwe werkgever zijn opgevallen. Hoezo heb ik daar met De Werkende Moeder nooit bij stil gestaan? Het lezen van mijn profieltekst deed een balletje rollen en ineens dacht ik terug aan één van mijn eerste boekbesprekingen op de basisschool. Ik weet nog hoe makkelijk mij dat afging. Ik was bloednerveus, dat wel, maar ik stond daar en presenteerde het alsof ik nooit anders had gedaan. En eigenlijk is dat iets wat daarna altijd zo is gebleven. Presentaties op school? Geen probleem. Optreden met een band? Geen probleem. Even een Engels praatje houden op een Engelse school? Geen probleem. Ik was al-tijd bloed nerveus voor zo’n moment, maar eenmaal op het podium was ik in mijn element. Je kan gerust stellen dat praten (of zingen) voor een grote groep mensen, geen probleem voor mij was (en is). Maar waarom had ik dan toch zo’n moeite met hoe ik De Werkende Moeder had neergezet? Dit was toch ook in feite jezelf presenteren en je boodschap overbrengen? Het AHA-moment kwam toen ik van de week met mijn cheerleader club (een groep met vrouwelijke ondernemers) aan het appen was. Lys van I.M.Lys wist het probleem te benoemen wat ik al die tijd had. Ik gebruikte de verkeerde termen, de verkeerde woorden. Ik benaderde het te veel vanuit een hoek die niet bij mij pastte. Ik ging zitten, ik ging schrijven en voordat ik het wist had ik mijn nieuwe blauwdruk op papier staan. Geen Juf Ank blauwdruk, maar meer een soort van Emile Ratelband blauwdruk (wie kent hem niet, TJAAAKAAAA). De Werkende Moeder is er om andere moeders uit te dagen het beste uit zichzelf én uit het leven te halen. Dit doe ik door te motiveren, te enthousiasmeren, maar ook door hen aan de hand mee te nemen. Door samen te kijken naar oplossingen voor problemen waar ze tegenaan lopen. Door handvatten aan te reiken vanuit mijn vakgebied (procesoptimalisatie, Lean@home), maar ook door samen te zoeken naar andere oplossingen waar ik ze niet bij kan helpen. Met De Werkende Moeder wil ik moeders bewust laten worden van hun tijdsbesteding, hoe ze dit kunnen verbeteren, samen met ze kijken hoe het makkelijker kan. Ik doe dit door mijn passie voor schrijven in te zetten (brieven van een vriendin, Instagram posts en een nieuw nog te schrijven e-book), waarbij ik nog steeds persoonlijk wil blijven, mijn echtheid wil vasthouden én ook gewoon nog steeds taboes wil doorbreken. Maar ook door challenges te bedenken via social media. Door 1 op 1 met moeders in gesprek te gaan. Door weer met mijn online cursus aan de slag te gaan. Dit allemaal natuurlijk wel stap voor stap, want hey…ik ben zelf ook gewoon een bijna fulltime werkende moeder ;-)) Waarom ik dit wil doen? We only get to play this game one time, one life.Gary Vaynerchuk Dus laten we het onszelf vooral niet al te moeilijk maken. Laten we aub minder moeten van onszelf en meer genieten. Zodat we straks allemaal vol trots achter onze rollator door het park heen wandelen, omdat we alles eruit hebben gehaald wat er in zat. Uit onszelf én uit het leven. Omdat we echt ons droomleven hebben geleid, zonder ‘wat alsjes’ en ‘had ik maartjes’. Omdat we het leven hebben gerockt en genaild. Ja, daar doe ik het voor…. Gerelateerde berichten: Team dokter of team doorgaan? Wat doe jij met je tijd? Mijn digital detox: week 1 Hoe roofbouw plegen op mijzelf, leidde tot meer self-care [...]
oktober 4, 2020Afgelopen zaterdag verstuurde ik de tiende brief van een vriendin. Iets wat begon als een project om mijzelf een stok achter de deur te geven, zodat ik wekelijks zou gaan schrijven. Maar uiteindelijk een blijvend iets opleverde. Want elke week krijg ik wel een reactie op mijn brief die mij motiveert om het te blijven doen! Normaliter deel ik de brieven verder niet, maar deze brief wilde ik wel delen vanwege de boodschap die erin zit verwerkt. Brief van een vriendin #10Goedemorgen knapperd,Hoe gaat het met je vandaag? Heb je lekker geslapen? Wij hebben weer een logeerpartijtje in de woonkamer gehad, dus ik ben deze brief aan het typen terwijl de hele familie gezellig een film kijkt vanuit ‘bed’. De grote slijmfilm van Bibi. Die ken ik volgens mij inmiddels ook al uit mijn hoofd.Dit is overigens de 10de brief van een vriendin (doet een happy dance). Een ‘project’ wat ik begon om mijzelf een stok achter de deur te geven t.a.v. het schrijven, maar wel met het doel om kennis te delen met je. Om je, hopelijk, te inspireren om het beste uit jezelf én het leven te halen. Het is absoluut geen verplichting om op mijn brieven te reageren, maar toch krijg ik elke week wel een reactie. Super leuk! Daarnaast zie ik dat de brieven door meer dan de helft van de penvriendinnen op mijn lijst worden gelezen, m.a.w. ik blijf dit nog wel even doen 🙂Elke week schrijf ik mijn brief vanuit flow, vanuit het moment. Dat betekent dat mijn onderwerpkeuze op vrijdag, zaterdagochtend alweer in de prullenbak kan liggen. Ik wil namelijk dat mijn brieven persoonlijk zijn, eerlijk en oprecht. Daarom ga ik er elke week uitgebreid voor zitten en schrijf ik niet al voor weken vooruit. Werkt voor mij perfect. Behalve deze week.Want weet je? Ik heb deze week voor het eerst echt keuzestress. Stress om het onderwerp te kiezen van deze brief. Er zijn namelijk meerdere dingen op mijn pad gekomen/gebeurd deze week die ik dolgraag met je wil delen, omdat ik denk dat je er echt wat aan hebt! Alleen wil ik mij in mijn wekelijkse brief aan jou echt beperken tot één onderwerp. Anders wordt het een warboel, een hak-op-de-tak verhaal (waar ik overigens héél goed in ben) en ben ik bang dat je ergens halverwege afhaakt. En dat zou zonde zijn…denk ik.Het lijkt er dan ook op dat ik misschien, heel misschien, toch ook maar weer wat meer in de blogpen kan gaan duiken. Op die manier kan ik veel meer delen en ook ‘onbeperkt’. Food for thought zal ik maar zeggen. Of misschien zelfs wel gewoon, inplannen die handel. Anders komt het er toch niet van.En dat geldt eigenlijk wel voor meer dingen in het leven heb ik gemerkt. Inplannen en doen, anders komt het er niet van. Voordat ik moeder werd had ik dat veel minder. Toen was ik wel altijd heel druk (Joost mag weten waarmee) maar had ik voor mijn gevoel toch meer tijd dan dat ik nu heb. En dat is natuurlijk onzin, want toen zaten er 24 uren in een dag en tien jaar later is dat aantal uur nog steeds hetzelfde, helaas.Ik heb in de afgelopen jaren geleerd dat het alles te make heeft met prioriteiten stellen. Waar besteed jij je energie en tijd aann? Wat is echt belangrijk voor jou in het leven? Om vervolgens die prioriteiten in te plannen.Tijd voor mijzelf is een prioriteit, maar tijd samen met mijn vriend is ook een prioriteit. Zodra er kinderen in het spel komen, vergeet je als partners vaak elkaar. De gebroken nachten, de fulltime zorg en verantwoordelijkheid die je kinderen van je vragen….kinderen vragen veel tijd en energie en als je niet oppast word je binnen mum van tijd huisgenoten van elkaar. Een relatie is hard werken, maar zodra er kinderen zijn helemaal. Daarom plannen wij date nights. Ik neem vaak de logistieke kant op me (datum prikken, oppas regelen) en hij doet vaak de invulling. Toch was het er weer ingeslopen na de komst van nummer twee. We planden het niet meer in en dus gebeurde het ook niet meer. Of althans te weinig. Na ons nachtje weg in augustus (Hotel Jakarta) planden we ons volgende lange uitje wel in, maar dat is pas in maart en dat is ons echt te ver weg. Dus sinds deze maand zijn wij begonnen met 1 moment per maand uit te kiezen waarbij we echt even weg gaan met z’n tweetjes. Dat kan zijn uit eten of een nachtje weg. Maar in ieder geval écht even de deur uit. Daarnaast hebben wij afgesproken dat de maandagavond structureel voor ons samen is. Er staat een groot kruis in de agenda op de maandagavond (ja elke week) en deze avond doen we iets samen. Geen telefoons, maar tijd voor elkaar. Dat kan zijn samen een film of serie kijken, maar ook een spelletje bij kaarslicht. Vandaag is de eerste dag dat wij onze structurele maandelijkse datenight hebben. De kinderen gaan uit logeren en wij gaan een hapje eten samen. Even tijd aan elkaar besteden. In november staat de datum ook al vast en aankomende week ga ik de logistieke planning oppakken voor december en januari. Want als je het niet doet, gebeurd het niet. Hoe zit het met jou knapperd? Wat zijn zaken waar jij op dit moment te weinig tijd aan besteed, maar eigenlijk wel veel meer zou willen doen? Is dat tijd voor jezelf? Tijd voor je partner? Misschien zelfs wel meer tijd voor je vriendinnen? Plan die dingen in, anders gebeuren ze niet!  Ik ga afronden, nog even lekker van de kinderen genieten nu ze er nog zijn. Maak er iets moois van dit weekend knapperd. Ik spreek je volgende week weer. Liefs,NynkeDe Werkende Moeder Wil jij nou ook elke week zo’n brief in je mailbox ontvangen? Word dan een penvriendin via de onderstaande link: Ja, ik wil brieven van een vriendin ontvangen Gerelateerde berichten: Geen tijd Workshop De Werkende Moeder Go with the flow in de tweede werkweek Mijn nieuwe missie [...]
september 13, 2020Vorige week zondagochtend (6 september) werd ik wakker en besloot ik om een digital detox in te lassen. Ik merkte een enorme sterke behoefte aan het verminderen van de prikkels om mij heen en dan met name de social media prikkels. Ik had al vaker een offline periode ingelast en dat was mij altijd heel goed bevallen. Op de één of andere manier is het heerlijk om voor jezelf een soort van ‘in een hutje op de hei’ sfeer te creëren, omdat je dan meer in het nu komt met je aandacht. Je bent minder afgeleid. Ik kondigde mijn digital detox dan ook aan via social media en gooide de Instagram app van mijn telefoon af. Van Facebook had ik al niet eens meer een app op mijn telefoon staan, dus dit moest appeltje eitje worden. Toch? Mispoes appelmoes. Want nog geen uur later, nadat ik het nieuws de wereld in had gegooid en Instagram van mijn telefoon had verwijderd, pakte ik alweer mijn telefoon erbij om ‘even te checken of er gereageerd was op mijn bericht’. Hoe dan? Een uur later? Ik ging erop letten hoe vaak ik mijn telefoon erbij pakte en dat bleek heel vaak te zijn. Ik besefte dan ook dat dit echt wel iets is wat in mijn systeem zat, dus dat er wellicht nog wel wat meer werk aan de winkel was dan ik aanvankelijk dacht. Toch verliep de rest van de week eigenlijk heel soepel. Het was duidelijk een kwestie van wennen en hoewel ik op sommige momenten nog wel eens dacht ‘Oh, even een foto maken want dit is leuk om te delen’, begon ik te genieten van de druk die was weggevallen. De druk om te moeten delen. De druk om elke dag aanwezig te zijn in mijn stories (ik ben het meest actief op Instagram). Natuurlijk is dit een druk die ik mijzelf heb opgelegd. Laat dat duidelijk zijn. Maar als je wilt groeien op social media zal je nou eenmaal wel actief moeten zijn. Veel posten en veel zichtbaar zijn. Daar gaat het algoritme lekker op. En aangezien ik wel weet dat ik op social media wil groeien, was (en is) het natuurlijk ook wel belangrijk om dagelijks actief te zijn. Maar je moet ook goede content maken, content passend bij je doel en bij je doelgroep. En tja, daar ging het de laatste tijd mis, want op de één of andere manier was mijn zakelijke account steeds meer een privé account geworden. Voor mijn gevoel was ik alleen maar aan het ‘schieten met losse flodders’ zonder ook maar echt een doel voor ogen te hebben. Zonder een goede blauwdruk. Want de blauwdruk die er lag toen ik begon met De Werkende Moeder is er één waarvan ik niet weet of die nog wel actueel is voor mij. Dat is dan ook één van de redenen waarom ik een digital detox wilde inlassen. Op die manier hoop ik namelijk meer ruimte te creëren om de ideeën en creativiteit rondom het zelfstandig ondernemen te laten stromen. Wat wil ik nou precies? Wat is het pad wat ik ga bewandelen? Waar ga ik echt “aan” van staan en waar krijg ik een spark of joy van? Van één ding weet ik het zeker, dat is het schrijven, en van het andere (de cursus en de workshop) weet ik het niet meer zo zeker. Die ruimte is er in de eerste week nog niet echt geweest, want ondanks mijn digital detox was ik voor mijn gevoel toch nog veel bezig met mijn telefoon. Had ik hem toch nog vaak in mijn handen. In het begin snapte ik het niet helemaal, maar op den duur werd ik mij nog bewuster van mijn gedrag. Wat bleek? Ik pakte steeds mijn telefoon om te kijken of ik nog berichten had. Ik heb al geruime tijd de notificaties van mijn Whatsapp en e-mail uit staan, dus om te weten of er berichten zijn moet ik de apps openen. Die notificaties heb ik uit gezet om niet steeds afgeleid te worden door inkomende berichten, maar schijnbaar heb ik in de afgelopen tijd mijzelf aangeleerd om dan maar om de zoveel minuten die apps te openen. Oké, misschien niet om de zoveel minuten maar wel heel vaak op een dag. Het werd mij in deze eerste week dan ook duidelijk dat ik deze digital detox nog verder moest gaan door trekken om het echt effectief te laten zijn. Dus week 2 ga ik in met een aantal extra richtlijnen voor mijzelf. Whatsapp bekijk ik alleen nog maar 3x op een dag én dan handel ik de berichten ook direct af (ik ben zo’n iemand die het bericht leest, bedenkt er later op de dag op te reageren en dat vervolgens dan vergeet). Hierbij hanteer ik de 2 minuten regel. Kan ik het in 2 minuten afhandelen? Dan doe ik het direct. Lukt dat niet? Dan plan ik het in voor later. Mijn e-mail bekijk ik alleen nog maar ’s avonds nadat de kinderen op bed liggen (zoveel bijzonders komt er toch nooit binnen) en die handel ik ook direct af. Met dezelfde ‘regel’ die ik heb voor Whatsapp. Wat ik ook doe is kritisch door de mails, en dan met name nieuwsberichten, heen gaan die ik ontvang. Is dit iets wat ik echt nog wil lezen of beland dit linea recta in de prullenbak? Is dat laatste het geval, dan meld ik mij ook direct af voor die nieuwsbrief. Opgeruimd staat netjes. En mijn telefoon zelf? Die ligt thuis op een vast plekje in een soort van ‘telefoonbakje’ (bedacht door mijn dochter). Op die manier is de verleiding ook minder snel aanwezig om dat ding erbij te pakken. Ik ben hier gisteren mee begonnen en ik merk dat dit nu al zorgt voor nog meer rust. Rust in mijn hoofd, want ik hoef geen dingen te onthouden (niet vergeten op dat mailtje te reageren). Maar het zorgt ook voor ruimte. Ruimte die ik weer kan benutten voor andere zaken zoals De Werkende Moeder. Gek eigenlijk wat voor effect zo’n telefoon eigenlijk op je kan hebben. Hoe verslaafd je aan zo’n apparaatje kan raken. Ik ben benieuwd hoe week 2 zal gaan verlopen, maar eigenlijk heb ik er heel veel zin in. Een week met nog minder digitale prikkels en met, hopelijk, meer ruimte om de creativiteit te laten stromen. Kom maar door! Photo by RetroSupply on Unsplash Gerelateerde berichten: Wat doe jij met je tijd? Team dokter of team doorgaan? Mijn nieuwe missie Hoe roofbouw plegen op mijzelf, leidde tot meer self-care [...]

Wie ben ik?

Mijn naam is Nynke van Hernen.

Een energieke moeder van twee prachtige kinderen (dochter en zoon).

Ik weet als geen ander hoe mooi en pittig het moederschap kan zijn, met name als je er ook nog eens naast werkt, tijd voor je partner wilt, tijd voor je vrienden, een huishouden te runnen (en schoon te maken) hebt en dan ook nog eens tijd voor jezelf wilt. Dit is dan ook één van de thema’s waar ik over schrijf.

Schrijven is namelijk mijn passie en ik geniet er enorm van om verhalen te vertellen. Daarnaast doorbreek ik graag taboes, met name op het gebied van mentale welzijn.


Kaarten

“Omdat er zoveel kracht schuilt in een paar woorden.”

Sinds april 2018 schrijf ik korte versjes onder de naam Schrijven Met Hartjes. De versjes hebben uiteenlopende onderwerpen en vanaf december 2020 verkoop ik sommige versjes als kaarten (A6 en A5 formaat). Ook schrijf ik versjes op maat.


Weekendaanbieding!

Achterover leunen. Even niets doen. Wanneer heb jij dat voor het laatst gedaan? Ik ben daar nu mee bezig met behulp van mijn coach en kan die reminder dan ook bij tijd en wijlen goed gebruiken. Jij ook? Of misschien ken je iemand anders die deze reminder kan gebruiken?

Ik zocht drie kaarten uit die ik passend vond en stelde een (al zeg ik het zelf) leuk pakket samen. Naast deze drie kaarten zit er namelijk ook een kaarthouder van Dutzie in dit pakket. De kaarthouders van Dutzie zijn gemaakt van afvalhout en hebben daarom een robuust en uniek karakter. Geen één kaarthouder is hetzelfde (zie voor een paar voorbeelden de foto’s hieronder).